«Λένα, σ’ αγαπάμε»

Ψάχναμε κάτι στον χάρτη του κέντρου της Θεσσαλονίκης και, όπως τον κοιτάζαμε, πέσαμε πάνω σε έναν χώρο που κάποιοι βάφτισαν «Σαμποτάζ». Στη μεγάλη και ετερόκλητη ως προς τις μουσικές της προτιμήσεις παρέα με την οποία βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή, κάποιος σχολίασε ότι είναι ωραίο όνομα για μαγαζί. Απάντησα ότι μάλλον θα είναι αναφορά στον δίσκο της Πλάτωνος και με κοίταξε με απορία.

Δεν ξέρω καν αν ισχύει αυτή η εικασία, αλλά μπορείτε να αποσυνδέσετε αυτή τη λέξη από αυτό το πρόσωπο;

Σίγουρα είναι πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν. Η ενέργεια που της έδινε το κοινό και στις δύο πρόσφατες εμφανίσεις της στο φεστιβάλ του Αγοραφοβικού στο ΠΛΥΦΑ δεν ξεχνιέται. Θυμάμαι, μάλιστα, στο Αγοραφοβικό του 2024, κάποιον από το κοινό να της φωνάζει «Λένα, είσαι κα**α». Εκείνη του απαντούσε «Μα ελάτε πιο κοντά, κύριε, δεν σας ακούω», ενώ εκείνος συνέχιζε να την αποθεώνει, κάτι που δεν είναι ασυνήθιστο όταν βρίσκεται στη σκηνή. Και όχι, αυτή την ενέργεια δεν της τη μετέδιδαν μόνο τα παιδιά των ’80s και των ’90s, αλλά και πολύ νεότεροι.

Αυτό που έχει δώσει η Λένα Πλάτωνος στη σύγχρονη ελληνική μουσική σίγουρα έχει μεγαλώσει όμορφα.

Αυτή τη φορά θα τη δούμε σε κλειστό χώρο, στη σκηνή του ΚΛΑΚΑΖ, για δύο συναυλίες, την Πέμπτη 19 και την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου.

Ας υποθέσουμε ότι δεν τη γνωρίζετε, συμβαίνουν και αυτά: συνθέτρια, πιανίστρια και πρωτοπόρος της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής, η Πλάτωνος έχει διαμορφώσει έναν αναγνωρίσιμο ήχο, στον οποίο η ποίηση συναντά τον ηλεκτρονικό πειραματισμό.

Από το «Σαμποτάζ» του 1981 και τις «Μάσκες Ήλιου» έως το «Γκάλοπ» και τα «Λεπιδόπτερα», αν μπορούμε να πούμε ότι κάποιοι δίσκοι αποτέλεσαν μια μοναδική φάση, ανοίγοντας δρόμους για την ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα και επηρεάζοντας μουσικούς εντός και εκτός συνόρων, αυτοί είναι οι δικοί της δίσκοι.

Σε αυτές τις δύο συναυλίες, το πρόγραμμα θα περάσει από τη «Λιλιπούπολη» και τους ιστορικούς δίσκους της δεκαετίας του ’80 έως τις συνεργασίες της με τη Μαρία Φαραντούρη, φέρνοντας στην ίδια σκηνή διαφορετικές όψεις του έργου της.

«Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
Και να μιλάνε Poυμάνικα
Ένα μεσημέρι σκυφτή κι ανώνυμη
Μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους μιας πολυκατοικίας
Τους άκουσα να μιλάνε Ρουμάνικα
Καθώς ανέβαιναν με το ασανσέρ, να μιλάνε Ρουμάνικα
Και τότε τραγούδησα
Πόσο μ’ αρέσει ν’ ακούω τους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν με τ’ ασανσέρ
Και να μιλάνε Ρουμάνικα».

«Εμιγκρέδες της Ρουμανίας» από τον δίσκο Γκάλοπ, 1985. Ανυπομονώ να το ακούσω. Είναι το ίδιο υποβλητικό για μένα κάθε φορά.

Μαζί της οι Γιάννης Παλαμίδας, Αθηνά Ρούτση και Stergios T.

Πέμπτη 19 & Πέμπτη 26 Νοεμβρίου | Πόρτες 21:00

Εισιτήρια: Προπώληση 18€ | Ταμείο 22€