“Lift me up Higher now”: Στον 7ο ουρανό για μιάμιση ώρα με τον Moby
Η sold out συναυλία του Moby στο Release Athens τα είχε όλα, όχι μόνο μουσική: από νοσταλγία και προσωπικές ιστορίες, μέχρι πολιτικά μηνύματα για την Αμερική του Trump και ακτιβιστικά για την προστασία των ζώων, ακόμα και David Bowie.
- 2 ΙΟΥΛ 2026
Υπάρχουν συναυλίες που μένουν στη μνήμη για το setlist τους και άλλες για την ενέργεια που δημιουργείται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό. Η εμφάνιση του Moby στο Release Athens ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, χωρίς βέβαια να στερείται το πρώτο.
Για περίπου ενενήντα λεπτά, η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα μεγάλο υπαίθριο dancefloor, όπου χιλιάδες άνθρωποι τραγούδησαν, χόρεψαν και ταξίδεψαν μέσα από τραγούδια που έχουν σημαδέψει περισσότερες από τρεις δεκαετίες ηλεκτρονικής μουσικής.
Παράλληλα, ο Αμερικανός μουσικός απέδειξε για ακόμη μία φορά πως αντιμετωπίζει κάθε ζωντανή εμφάνιση ως μια ευκαιρία για επικοινωνία, επιλέγοντας να μοιραστεί με το κοινό όχι μόνο τη μουσική του, αλλά και τις σκέψεις και τις αξίες του.
Τη βραδιά άνοιξαν οι πολύ καλοί Pale Blue Eyes, που τη σκυτάλη έδωσαν στους Garbage για να αποδείξουν γιατί παραμένουν ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα της εναλλακτικής rock σκηνής.
Με τη Shirley Manson σε εξαιρετική φόρμα και τη χαρακτηριστική σκηνική της παρουσία, το συγκρότημα παρουσίασε ένα δυναμικό πρόγραμμα που μας οδήγησε από τον καυτο απογευματινό ήλιο στο δύση του και στο σκοτάδι που ταιριάζει πολύ περισσότερο στην αισθητική τους. Τραγούσε ακόμα και The Cure, μία διασκευή του Lovesong, ενώ απέτισε φόρο τιμής στην Patti Smith, που όπως είπε τη γνώρισε για πρώτη φορά στην Αθήνα.
Η Manson απευθύνθηκε στο ελληνικό κοινό, θυμίζοντας τη μακρόχρονη σχέση των Garbage με την Ελλάδα και σημειώνοντας ότι η μπάντα επιστρέφει στη χώρα μας ξανά και ξανά από το 1998 μέχρι σήμερα. Η ίδια –δυνατή φωνή υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και της ισότητας– αναφέρθηκε και στον Moby, υπογραμμίζοντας ότι ακολούθησαν με εκείνον παράλληλες διαδρομές στη μουσική σκηνή των 90s. Όπως σχολίασε, μπορεί ο κόσμος και η μουσική βιομηχανία να έχουν αλλάξει ριζικά από τότε, όμως το γεγονός ότι εξακολουθούν να βρίσκονται στη σκηνή τρεις δεκαετίες αργότερα αποτελεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Η ένταση, οι κιθαριστικές εξάρσεις και η αμεσότητα της Manson δημιούργησαν το ιδανικό κλίμα για όσα θα ακολουθούσαν.
Η αναμονή έλαβε τέλος στις 21.45, όταν ο Richard Melville Hall, κατά κόσμον Moby, εμφανίστηκε στη σκηνή μέσα σε θερμό χειροκρότημα, με το κοινό να τον υποδέχεται σαν έναν παλιό γνώριμο που επέστρεψε έπειτα από χρόνια.
Από τα πρώτα λεπτά έγινε σαφές πως δεν επρόκειτο για μια συναυλία βασισμένη αποκλειστικά στη νοσταλγία. Με αστείρευτη ενέργεια, ο ίδιος βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση, εναλλάσσοντας κιθάρα, πλήκτρα και μικρόφωνο, ενώ η μπάντα και οι δύο φωνές των τραγουδιστριών που δεν τον πλαισίωναν, αλλά ερμήνευαν τα κομμάτια, έδιναν νέα δυναμική στις κλασικές συνθέσεις του.
Το πρόγραμμα κινήθηκε με φυσικό τρόπο ανάμεσα στις πιο ηλεκτρονικές στιγμές της καριέρας του και στις πιο ατμοσφαιρικές δημιουργίες του. Τραγούδια όπως τα Go, Natural Blues, Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad?, We Are All Made of Stars, Lift Me Up και Extreme Ways προκάλεσαν διαδοχικά κύματα ενθουσιασμού, με το κοινό να συμμετέχει σχεδόν σε κάθε στίχο.
Η Πλατεία Νερού μεταμορφώθηκε σε dancefloor, όπου άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών μοιράζονταν την ίδια εμπειρία, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα της μουσικής του.
Αυτό που ξεχώρισε, όμως, ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Moby επέλεξε να επικοινωνεί με το κοινό ανάμεσα στα τραγούδια. Είπε πολλές φορές τo κλασικό “thank you Athens”, μοιράστηκε όμως προσωπικά βιώματα για ανθρώπους που επηρέασαν τη ζωή του, όπως ο David Bowie, στον οποίο αναφέρθηκε με εμφανή συγκίνηση.
Σε μία από τις πιο προσωπικές στιγμές της βραδιάς, λίγο πριν από τη διασκευή του Heroes, ο Moby διηγήθηκε μια ιστορία από την παιδική του ηλικία, εξηγώντας ότι η πρώτη του δουλειά ήταν στα 12 του χρόνια με σκοπό να αποκτήσει τους δίσκους Heroes και Lodger του David Bowie. Στη συνέχεια περιέγραψε πώς, χρόνια αργότερα, η ζωή τον έφερε να γνωρίσει και τελικά να συνδεθεί φιλικά με τον καλλιτέχνη που θαύμαζε από παιδί.
Θυμήθηκε μια συνάντησή τους στο σπίτι του, όπου οι δυο τους έπαιξαν το Heroes με ακουστικές κιθάρες, καλώντας το κοινό να φανταστεί πως βρισκόταν μαζί τους σε εκείνη τη στιγμή. Ήταν μια αφήγηση που ανέδειξε όχι μόνο τον θαυμασμό του για τον Bowie, αλλά και τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά μιας σχέσης που ξεκίνησε ως όνειρο ενός νεαρού μουσικόφιλου και εξελίχθηκε σε πραγματική φιλία.
Οι αφηγήσεις του συνολικά λειτούργησαν σαν μικρές ανάσες μέσα στην ένταση της συναυλίας, δίνοντας μια πιο ανθρώπινη διάσταση σε έναν καλλιτέχνη που εδώ και χρόνια ισορροπεί ανάμεσα στην εμπορική επιτυχία και την προσωπική έκφραση.
Την ίδια στιγμή, δεν απέφυγε να τοποθετηθεί δημόσια για ζητήματα που τον απασχολούν διαχρονικά. Αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκφράζοντας την ανησυχία του για την πορεία της αμερικανικής κοινωνίας και υπογραμμίζοντας τη σημασία της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ισότητας. Μας ζήτησε μάλιστα να κάνουμε υπομονή και ότι η Αμερική θα μπει ξανά σε σωστή τροχιά.
Παράλληλα, επανέλαβε τη στήριξή του στα δικαιώματα των ζώων και στον βιγκανισμό, θέματα που αποτελούν σταθερό κομμάτι της δημόσιας παρουσίας του. Τα ακτιβιστικά αυτά μηνύματα εντάχθηκαν οργανικά στη ροή της βραδιάς – κάποια στιγμή, ακούστηκε η φράση “Let’s empty the cages” μέσα από το μήνυμα της Jane Goodall. Τα μηνύματα ήταν γραμμένα ακόμα και πάνω του: “animal rights” στα χέρια του, “vegan forever” στον λαιμό του, ενώ το T-shirt που φορούσε έγραφε “TECIE”, τον τίτλο της νέας του ταινίας με θέμα τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ζώων.
Καθώς η συναυλία πλησίαζε στο τέλος, η ένταση όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά κορυφώθηκε.
Ο Moby αποχαιρέτησε το αθηναϊκό κοινό εμφανώς συγκινημένος, ευχαριστώντας όσους βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού και υποσχόμενος ότι δεν θα αργήσει να επιστρέψει. Το τελευταίο χειροκρότημα επιβεβαίωσε ότι η εμφάνισή του ήταν από εκείνες που δύσκολα ξεχνιούνται: ένα live που συνδύασε τη δύναμη της ηλεκτρονικής μουσικής με την ανθρώπινη επαφή, τη νοσταλγία με το παρόν και τη διασκέδαση με τον προβληματισμό.
Ήταν μια βραδιά που θύμισε γιατί ο Moby εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης μουσικής σκηνής.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.