Ο Billy G βλέπει την Αθήνα σαν μια τέρμα μέτρια, overpriced IPA μπίρα
Παιδικά τραύματα, φασέικα microbreweries και οι πιο μίζερες μπίρες που έχεις πιει ποτέ. Με αφορμή το πρώτο solo που παρουσιάζει, συναντήσαμε τον μπιρο-maniac Billy G, ένα πολλά υποσχόμενο όνομα της νέας γενιά του stand up που πρέπει να τσεκάρεις, πάνω από καζάνια βρασμού.
- 10 ΝΟΕ 2026
Στην σκηνή εμφανίζεται σαν ένας παρατημένος, εξαντλημένος από την ίδια τη ζωή, millennial που μετατρέπει τα ψυχολογικά του προβλήματα σε υπαρξιακή κωμωδία. Ταυτίζεσαι; Γιατί εγώ ταυτίζομαι – και τον προτείνω ανεπιφύλακτα.
Ο Billy G, όπως έχει επιλέξει να συστήνεται στο μικρόφωνο από το 2018, αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο όνομα από τη νέα γενιά του stand up που φέρνει φρέσκο αέρα στη σκηνή. Έχει μια εναλλακτική κωμική ματιά που γενικότερα σπανίζει: μια έντονα ανορθόδοξη αλλά άκρως ρεαλιστική προσέγγιση στα πράγματα, την οποία πλασάρει συχνά μέσα σε ένα αυτοσαρκαστικό, κάφρικο και ελαφρώς σκοτεινό περιτύλιγμα. Δεν φοβάται να παίξει με σκληρές λέξεις, κόντρα στον κανόνα που λέει να κάνεις εύκολη κωμωδία για να έχεις εύκολα γέλια.
Αυτή τη στιγμή, βρίσκεται στο πρώτο του milestone ως κωμικός, παρουσιάζοντας την πρώτη του ολοκληρωμένη solo παράσταση, με τίτλο Παιδικά Τραύματα – ένα καλοδουλεμένο σύνολο από κείμενα με αναφορές σε παιχνίδια που του άφησαν τραύματα, ντελιβεράδες στους οποίους δυστυχώς άφησε εκείνος τραύματα, ναρκωτικά, αυτοοργανωμένα πάρτι οικονομικής ενίσχυσης και gentrification (κάθε Δευτέρα στο Barazz, εισιτήρια εδώ).
Την ίδια στιγμή, εργάζεται ως ηχολήπτης και σε (σχεδόν) εβδομαδιαία βάση εκθέτει δημοσίως το προσωπικό του (κωμικό) mental breakdown στο podcast Δευτέρα με Μιζέρια, το οποίο ίσως να γνωρίζετε από το επεισόδιο Τροφή για Στέγη – ένα επεισόδιο στο οποίο αποφάσισε να αφηγηθεί την αδιανόητη περιπέτεια αστεγίας που έχει βιώσει στο Λονδίνο, όταν σε μια στιγμή γκαντεμιάς και ανοργανωσιάς βρέθηκε αβοήθητος να περιπλανιέται ανάμεσα σε χαμαλοδουλειές και τρισάθλια χόστελ. Βέβαια, αυτό που χρειάζεται να κρατήσουμε προς το παρόν είναι ότι στη δομή των επεισοδίων περιλαμβάνεται σταθερά και ένα ένθετο με αναλυτικότατο review μπίρας – τόσο αναλυτικό που αναρωτιέσαι αν Billy G προετοιμάζεται για μια θέση στην κριτική επιτροπή κάποιου ριάλιτι ζυθοποιίας.
Δεν τον ρωτήσαμε αν προετοιμάζεται για κάτι τέτοιο, τον ρωτήσαμε όμως πολλά πράγματα για τη ζωή του και την κωμωδία του, με άξονα τις μπίρες, μέσα στον φιλόξενο χώρο του Ale Box*.
Μπιροκατάνυξη, μπορόβιος, μπιροκοιλιά, μπιροκοιλιακοί. Έχεις κάποια καλύτερη υποψηφιότητα για πιο αστεία λέξη με συνθετικό τη μπίρα;
Δεν ξέρω άμα γράφεται, αλλά θα το τολμήσω: Μπιροτσιρλιό. Είναι αυτό που έχεις επιδοθεί σε αλόγιστη κατανάλωση κακής ποιότητας περιπτερόμπιρας το προηγούμενο βράδυ και ξυπνάς το πρωί με μια ωρολογιακή βόμβα για στομάχι.
Και ανοίγει η δική σου κάνουλα (γέλια). Πως απέκτησες τέτοια εξειδίκευση με τις μπίρες;
Το μικρόβιο ξεκίνησε από έναν θείο μου στη Δράμα, με τον οποίο μέναμε στο ίδιο σπίτι. Είχε το χούι να μαζεύει περίεργα μπουκάλια μπίρας. Όποτε έβρισκε κάποια που δεν είχε στη συλλογή του, την αγόραζε. Μην φανταστείς ποικιλία τότε, κυρίως γερμανικές και βελγικές μπίρες υπήρχαν στις κάβες. Όποτε έφερνε καινούργιες, λοιπόν, με φώναζε για να τις δοκιμάσουμε. Γυμνάσιο εγώ, να πίνω μπίρες με τον θείο – τέρμα Βαλκάνια.
Κάπως έτσι, άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω, πέρα από τις συνηθισμένες περιπτερόμπιρες. Όταν αργότερα πήγα Θεσσαλονίκη για σπουδές, βρήκα μια κάβα που είχε απίστευτη ποικιλία και έτσι μυήθηκα σε περισσότερες κατηγορίες. Ώσπου μετακόμισα και Αγγλία, οπότε καταλαβαίνεις…
Γη της επαγγελίας;
Μέκκα της μπίρας, τελείως. Θυμάμαι, πηγαίναμε στις παμπ της περιοχής και κάθε εβδομάδα είχαν πέντε καινούργια βαρέλια να δοκιμάσουμε. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, τα βαρέλια αυτά ήταν local παραγωγών, της γειτονιάς. Όχι τύπου οικοζυθοποίηση, αλλά παραγωγές πολύ small scale. Μαγεία.
Ξέρω ότι σιχαίνεσαι τα λογοπαίγνια. Από το μηδέν ως το δέκα, τι επίπεδο «μπιρογνώμονα» πιστεύεις ότι έχεις φτάσει;
Πω! Τέλος πάντων, θα πω ότι είμαι λίγο πάνω από τη βάση. Ένα τίμιο εξάρι, ρε παιδί μου. Δεν έχω αναπτύξει τόσο την παλέτα μου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο. Πέρα από εξάσκηση, θέλει και πολύ διάβασμα για να γνωρίζεις ακριβώς αυτά που γεύεσαι, αλλά και το γιατί τα γεύεσαι. Για παράδειγμα, υπάρχουν τα off-flavours για τα οποία είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο εδώ [σ.σ. στο Ale Box]. Είναι οι λάθος γεύσεις ή τα αρώματα που μπορεί να σου βγάλει μια μπίρα από κάποια αστοχία. Και αφού το κατανοήσεις, μπορείς και να επιδιώξεις επίτηδες την αστοχία, για να σου δώσει μια γεύση που ζητάς.
Για πες τώρα κάτι άλλο πολύ πιο βασικό και χρήσιμο που έμαθες με μεγάλη καθυστέρηση ως άνθρωπος, ενώ στο μεταξύ είχες πάρει μεταπτυχιακό στις μπίρες.
Να δένω τα κορδόνια μου σωστά, με σωστό πέρασμα στις τρύπες και όχι όπως να ’ναι. Ήταν ένα ability που τολμώ να πω ότι κατέκτησα πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, όταν πήρα πρώτη φορά sneakers.
Αν ανατρέξεις σε όλες τις φάσεις της ζωής σου, ποιες θυμάσαι να είναι πιο μίζερες μπίρες που έχεις πιει;
Ναυαρίνου, Θεσσαλονίκη. Είχα στραβώσει με έναν φίλο και είχα αράξει μόνος μου σε ένα πεζούλι, πίνοντας μπίρες. Περνάει λοιπόν ένας θαμώνας τοξικοεξαρτημένος, με βλέπει σε αυτή την κατάσταση, χυμένο εντελώς, και μου λέει: «Φιλαράκι, να ξέρεις, έχω κρύψει κάτι μπουκάλια εκεί πάνω, πήγαινε να τα επιστρέψεις στο περίπτερο, να πάρεις κανά φράγκο». Και λέω ΟΚ, για να μου προσφέρει κάποιος τα μπουκάλια του, μάλλον φαίνομαι αρκετά μίζερος.
Και τι γίνεται με εκείνες τις μπίρες που έπινες τα βράδια στο Wetherspoons στο Λονδίνο, την περίοδο που βρέθηκες άστεγος; Δεν πιάνουν κι αυτές μια θέση στη λίστα;
Εκείνες ήταν ιεροτελεστία, φίλε. Τελείωνα τη βάρδια και πριν καταλήξω πάλι στο κρεβάτι κάποιου απερίγραπτου χόστελ, έκανα κάτι για να νιώσω καλά, να διατηρήσω κάπως την ανθρωπιά μου. Να φάω ένα πιάτο φαγητό και να πιω μια μπίρα. Μια δόση αυτοφροντίδας μέσα σε όλο το σκατό.
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι όλο αυτό το success story που έχεις ζήσει μπορεί να οφείλεται τελικά στο γεγονός ότι γεννήθηκες και μεγάλωσες σε μια πόλη που λέγεται Δράμα;
Κοίτα, εν μέρει θα σου πω ότι ευθύνεται η Δράμα, αν και όχι επειδή λέγεται δράμα, προφανώς. Ειδικά άμα είσαι άνθρωπος που θέλει να κάνει κάποια πράγματα στη ζωή του κάπως αλτέρνατιβ, είναι βαθιά μιζέρια η επαρχία. Νιώθεις πολύ εγκλωβισμένος, δεν υπάρχουν διέξοδοι, οι παρέες είναι συγκεκριμένες. Από την άλλη, μεγαλώνοντας έχω καταλάβει ότι η επαρχία σε κάνει να εκτιμάς κάποια πράγματα περισσότερο. Δεν τα θεωρείς δεδομένα. Κάτι για το οποίο, ας πούμε, κράζουμε τους Αθηναίους είναι ότι δεν εκτιμάνε, επειδή έχουν μάθει να έχουν τα πάντα στη διάθεσή τους. Λένε, «έλα μωρέ, θα πάω αύριο».
Σε άλλα νέα, το ξέρεις ότι κυκλοφορεί εκεί έξω και ένας Νιγηριανός επαγγελματίας πυγμάχος με το όνομα Billy G;
Το ξέρω και ομολογώ ότι φυλάω τα νότα μου. Επειδή τυχαίνει να είμαστε και γείτονες, εγώ μένω Άγιο Νικόλαο και εκείνος Κάτω Πατήσια, φοβάμαι μήπως κάποια μέρα συναντηθούμε τυχαία στον δρόμο, εκείνος έχει δει την αφίσα μου για την παράσταση και με ρωτήσει: «Εσύ είσαι ο Billy G που κάνει stand up και μου χαλάει το Google page;». Άμα χρειαστεί να μονομαχήσουμε για το όνομα, την έκατσα.
Πώς προέκυψε να κάνεις stand up χωρίς το κανονικό σου ονοματεπώνυμο;
Η πρώτη σκέψη να κάνω stand up ήρθε όσο ήμουν στην Αγγλία. Είχαμε ψηθεί φουλ με έναν συγκάτοικο να ξεκινήσουμε, σκεφτόμασταν να πάμε μαζί σε open mic και αρχίσαμε να κουτσογράφουμε. Τότε μου κόλλησε ότι θα ήταν κάπως δύσκολο να κάνω εκεί stand up με είκοσι συλλαβές ονοματεπώνυμο – ούτε ο παρουσιαστής δεν θα μπορούσε να το προφέρει. Έτσι προέκυψε το Billy G και τελικά το κράτησα, λόγω και του ότι τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για τα ψευδώνυμα. Διαχωρίζουν κάπως τον άνθρωπο από την περσόνα.
Οπότε, πρώτη επαφή με το άθλημα ήταν στα comedy clubs της Αγγλίας;
Όχι, τελικά δεν πήγαμε ποτέ στα open mics με εκείνον τον συγκάτοικο. Αφού τελείωσα τις σπουδές ηχοληψίας στην Οξφόρδη και πέρασα έναν ακόμη χρόνο στο Λονδίνο ψάχνοντας δουλειά, γύρισα Ελλάδα και μπήκα στρατό. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα να γράφω πιο συστηματικά, όχι απαραίτητα με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, απλώς επειδή μου άρεσε σαν ιδέα και για να μη χάσω το μυαλό μου. Με είχαν στείλει σε ένα χωριό στην Κόνιτσα και για περίπου έναν μήνα δεν είχαμε καθόλου εξόδους, μόνο υπηρεσίες, εκπαίδευση και αϋπνία. Το μόνο που έπαιζε ήταν δίωρη άδεια εξόδου, το υπηρεσιακό που λέγαμε, οπότε ξεκίνησα να αράζω μόνος μου σε καφετέριες και να γράφω. Με το που τελείωσα και ήρθα Αθήνα το 2018, ξεκίνησα open mics.
Το λες και στην παράσταση ότι τα ψυχολογικά σου είναι κάπως η μαγιά στην κωμωδία σου. Με πρόχειρους υπολογισμούς, πόσο χάλια πρέπει να είναι η ζωή κάποιου για να ξεκινήσει stand up;
Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά σίγουρα βοηθάει. Χωρίς να θέλω να ρομαντικοποιήσω την κατάθλιψη ή τη δύσκολη ζωή, πιστεύω ότι όντως βοηθάει γιατί σε αναγκάζει να δεις κάποια πράγματα λίγο διαφορετικά. Και ταυτόχρονα μπορεί να ταυτιστεί μαζί σου πιο εύκολα το κοινό. Ακόμα και εκείνος που έχει μια καλή και εύκολη ζωή, σίγουρα βασανίζεται από προσωπικά άγχη. Θέλει λοιπόν να τα διακωμωδήσει για να διαχειριστεί και να νιώσει καλύτερα. Οπότε είναι win-win, γιατί και εγώ όσο περισσότερο εκφράζω τα ψυχολογικά μου, τόσο καλύτερα τα χωνεύω.
Ο καθένας έχει τον τρόπο του, άλλωστε. Και όπως υπάρχουν διαφορετικά είδη στην μπίρα, έτσι υπάρχουν και διαφορετικά είδη στο stand up. Σε μια τέτοια αντιστοίχιση με την ελληνική σκηνή, ποιο είδος κωμωδίας θα έβρισκες επιπέδου lager – aka την πιο βαρετή μπίρα στον κόσμο;
Θα έλεγα ότι είναι το clean observational. Αυτό που μπορεί να παίξει σε ένα corporate event και να κάνει το κοινό να γελάσει. Οι περισσότεροι βρίσκονται εκεί με το ζόρι, επειδή η εταιρεία τους έχει υποχρεώσει και έχει πληρώσει έναν κωμικό να παίξει για 10 λεπτά. Ο κωμικός υποφέρει, το κοινό υποφέρει, γενικά υποφέρουν όλοι. Αν πας σε τέτοιο event και δεν υποφέρεις ως κωμικός, μάλλον σιχαίνομαι την κωμωδία σου.
Επιστροφή στα ψυχολογικά προβλήματα. Αν έβλεπες όλη την παιδική σου ηλικία σαν ένα ζυθοποιείο, πού θα ήταν η πιο αποτυχημένη ζύμωση που έχεις κάνει, κάτι που πήγε τέρμα λάθος;
Θα πω ότι ήταν το κομμάτι του ποδοσφαίρου, για το οποίο μιλάω και στην παράσταση. Θεωρώ ότι στην Ελλάδα, και γενικότερα σε χώρες με έντονη κουλτούρα δρόμου, το να ξέρεις να κλωτσάς μια μπάλα είναι το εισιτήριό σου για να κοινωνικοποιηθείς όσο είσαι μικρός. Το ποδόσφαιρο είναι η βασική διασκέδαση των παιδιών, ο τρόπος να βγουν έξω, να κάνουν παρέες, να γνωρίσουν κόσμο, να ξεχωρίσουν, να κερδίσουν την αναγνώριση των άλλων. Εγώ λοιπόν ήμουν τόσο κακός στην μπάλα που θεωρώ ότι επηρέασε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου.
Πάμε σε κάτι πιο spicy. Αν έπρεπε να περιγράψεις την ερωτική σου ζωή με μία μπύρα, ποια θα ήταν αυτή; Και πόσο καιρό θα είχε λήξει;
Θα ήταν λογικά κάποια πολύ σπάνια μπίρα, που βγάζει ελάχιστα κομμάτια το χρόνο. Ίσως, κάποια μοναστηριακή (γέλια).
Με την ίδια λογική, τι μπίρα θα έλεγες ότι θυμίζει η κατάσταση στην Αθήνα μετά την πανδημία; Όντας και ένα παιδί που μένει στο νοίκι.
Πλέον, η Αθήνα είναι σαν μια IPA εισαγωγής με fancy μπουκάλι. Τέρμα overpriced και στην πραγματικότητα αρκετά μέτρια, από αυτές που δοκιμάζουν οι χίπστερ χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι περιμένουν ή πώς να την εκτιμήσουν. Κοστίζει πολύ παραπάνω απ’ όσο αξίζει και θα μπορούσες σίγουρα να είχες βρει αντίστοιχη ελληνική που θα ήταν καλύτερη και στη μισή τιμή, αλλά έχεις ήδη πληρώσει δεκαπέντε ευρώ το μπουκάλι, οπότε κάνεις την ανάγκη φιλότιμο και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι αξίζει.
Έχει αρχίσει να σε κουράζει η Αθήνα;
Ναι, σίγουρα. Ενώ στην αρχή πίστευα ότι είχα έρθει στο ιδανικό μέρος που έχει δουλειές, έχει ευκαιρίες, έχει τα πάντα, με τον καιρό λέω ότι καλό είναι και το χωριό, ρε φίλε, τελικά. Εντάξει, θα χρειαστεί λίγο παραπάνω αντικαταθλιπτικά αλλά καλή είναι και η Δράμα (γέλια). Τα πράγματα εδώ γίνονται όλο και πιο αφόρητα – το κόστος ζωής, η κίνηση, τα ενοίκια, το gentrification, όλα.
Χαίρομαι γι’ αυτή την πάσα. Ανοίγει στη γειτονιά νέο micro-brewery αποκλειστικά με άγριες ζύμες και limited παρτίδες. Πας για να δοκιμάσεις ή diss-άρεις γιατί ανεβάζει τα ενοίκια;
Όχι micro-brewery και στον Άγιο Νικόλαο. Ο Άγιος Νικόλαος πρέπει να παραμείνει περιπτερόμπιρα, ναργιλέδες και asian corner shops. Δεν χρειάζεται όλες οι περιοχές να γίνουν σαν το Παγκράτι. Είμαστε ΟΚ.
Προτιμάς, δηλαδή, μπιράκι σε πάρτι οικονομικής ενίσχυσης;
Για μένα, το ιδανικό όσον αφορά την αγορά της μπίρας είναι κάπου στη μέση. Ούτε στα overpriced χιπστεράδικα που αλλοιώνουν τις γειτονιές, ούτε αποκλειστικά στις φθηνές μπίρες των πάρτι οικονομικής ενίσχυσης (παρότι τις έχω τιμήσει δεόντως στη ζωή μου, όπως λέω και στην παράσταση). Το ιδανικό, πιστεύω, είναι να φτάσουν σε τέτοιο σημείο τα local breweries που να προσφέρουν σε προσιτή τιμή την μπίρα τους, ώστε να υπάρχει διαθεσιμότητα ακόμη και σε πιο λαϊκούς χώρους. Οπότε, να μπορώ να πάω στο καφενείο και να έχει δυο επιλογές σοβαρής μπίρας. Αυτό π.χ. συμβαίνει στον Βόλο με τη local μπίρα Πλάστιγγα.
Στόχος για τα βαθιά γεράματα, έχεις πει, να φτιάξεις ένα nano-brewery στην επαρχία. Πώς το φαντάζεσαι;
Τίποτα, φίλε, ένα μικρό σπιτάκι με μια αποθηκούλα για να στήσω το brewery, μάλλον στο χωριό της μάνας μου, στο Βαθύτοπο, σύνορα με Βουλγαρία. Να πάω εκεί να γεράσω και να φτιάχνω τις μπίρες μου. Να μαζευόμαστε με την παρέα πού και πού, να ψήνουμε, να δοκιμάζουμε και μετά να φτιάχνουμε τις επόμενες. Απλά, ήρεμα και συνταξιοδοτικά. Βέβαια, για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να κολλήσω τα απαραίτητα ένσημα, οπότε ελάτε στην παράσταση Παιδικά Τραύματα.
*Ευχαριστούμε το Ale Box στην Καλλιθέα, εξειδικευμένο κατάστημα ειδών οικιακής ζυθοποίησης, για την ευγενική παραχώρηση του χώρου για τις ανάγκες της φωτογράφισης.
****
ΙΝΦΟ
Billy G: Παιδικά Τραύματα
Τις Δευτέρες του Νοεμβρίου, στο Barazz.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.