Οι Cure ήρθαν στην Ελλάδα και ήταν ακριβώς όπως τους περιμέναμε
- 16 ΙΟΥΛ 2026
Δεν θα γράψω τα ίδια για να μην κουράσω, αλλά μπορείτε να τα βρείτε στο review από τη συναυλία των Bad Religion. Όταν βλέπεις ένα συγκρότημα μετά από περισσότερα από 20 χρόνια, γίνεται κάπως αφορμή για ενδοσκόπηση και απολογισμό. Πιάνεις τον εαυτό σου να ταξιδεύει λίγο στο παρελθόν και να θυμάται πότε τους άκουσε πρώτη φορά, πρόσωπα που έχει συνδέσει μαζί τους και στιγμές από άλλες εποχές.
Κάπως έτσι, περάσαμε τις πύλες του εξωτερικού χώρου του ΟΑΚΑ χθες, για να δούμε τους θρυλικούς The Cure. Τρίτη φορά για μένα, όμως κάτι τα πολλά χρόνια διαφορά από την προηγούμενη, κάτι ο εξαιρετικός πρόσφατος δίσκος τους Songs of a Lost Word, από το 2024, τον οποίον πάντως δεν τίμησαν πολύ χθες, με έπεισαν να τους προτιμήσω από τον ιστορικό ημιτελικό του Μουντιάλ ανάμεσα σε Αγγλία και Αργεντινή.
Δεν το μετάνιωσα μεν, δεν μπορώ να πω ότι μου προσέφεραν ιδιαίτερα νέες συγκινήσεις σε σχέση με την τελευταία φορά που τους είδα, δε. Προφανώς το να βλέπεις τον Robert Smith να ανεβαίνει στη σκηνή είναι πάντοτε συγκινητικό και καθηλωτικό, το να ακούς κομμάτια όπως το “Pictures of You”, το “Lovesong”, το “A Forest” θα είναι πάντα μια μοναδική εμπειρία, όμως συνολικά η βραδιά ήταν κάπως άνιση.
Χωρίς τρομερή ενέργεια, την οποία ΟΚ, δεν περιμέναμε από τους Cure για να είμαστε ειλικρινείς, είδαμε το κοινό να εκστασιάζεται στο back to back των “In Between Days” και “Just Like Heaven” και φυσικά στο encore για το οποίο φύλαξαν clasics όπως τα “Friday I’m in Love” και “Boys Don’t Cry”, αλλά και να πέφτει σε λιγότερο εμπορικά κομμάτια τους, πιάνοντας την κουβέντα και δημιουργώντας αυτό το κάπως εκνευριστικό βουητό.
Υπήρχαν φυσικά κι εκείνοι που γκρίνιαξαν που είπαν όλα τους σχεδόν τα hits και άφησαν έξω άλλα κομμάτια, γενικά ένα ασφαλές συμπέρασμα είναι πως αν θες να βρεις κάτι για να γκρινιάξεις μετά από μία συναυλία, θα το κάνεις. Ποτέ κανείς δεν θα είναι ευχαριστημένος ή κάποιοι θα τα βλέπουν όλα τέλεια.
Ας μην είμαστε αχάριστοι όμως, το να βλέπεις τους The Cure θα είναι πάντα μια εμπειρία και από το ΟΑΚΑ φύγαμε γεμάτοι. Θα φεύγαμε ακόμα πιο γεμάτοι, αν αμέσως πριν τους Βρετανούς είχαμε δει τον Mat Berninger και όχι τους Nothing But Thieves, στέλνοντας τον frontman τον National να τραγουδάει μπροστά σε λίγο κόσμο μέσα στον ήλιο, αλλά ΟΚ, αυτά είναι γούστα.
Θα μου ταίριαζε άλλωστε και περισσότερο να έπαιζαν οι Suede την ημέρα των Cure αλλά φαντάζομαι αυτό έχει να κάνει με τα logistics των τουρ των συγκροτημάτων. Σε κάθε περίπτωση, το να βλέπεις τέτοια ονόματα στην Ελλάδα θα είναι πάντα ευπρόσδεκτο και καθώς η συναυλιακή σεζόν φτάνει σιγά σιγά προς το τέλος της, μπορούμε να πούμε ότι ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά για του χρόνου.
Ανυπομονούμε.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.