Οι Metallica στη Ριζούπολη το 1999, η πρώτη συναυλία της ζωής μου
- 8 ΜΑΙ 2026
Το Σάββατο 9 Μαΐου, οι Metallica θα παίξουν μπροστά στο κοινό της Ελλάδας για πέμπτη φορά, όμως είναι η πρώτη που η συναυλία τους έχει γίνει τόσο μεγάλο πολιτιστικό event.
Προφανώς, οι μέταλ κολοσσοί από την Καλιφόρνια ήταν τεράστιο μέγεθος ήδη από το 1993, όταν και μας επισκέφθηκαν για πρώτη φορά στη Νέα Σμύρνη, όμως μέχρι και το 2010, όταν ήρθαν για τελευταία φορά μέχρι σήμερα, τα live τους ήταν περισσότερο υπόθεση της (πολύ μεγάλης και πιστής) μέταλ κοινότητας της χώρας.
Ξαφνικά φέτος, κόσμος που πήγε και στους Coldplay, θα πάει και στον Θανάση Παπακωνσταντίνου και ίσως ρίξει κι έναν Αργυρό για το σβήσιμο, έτρεξε να αγοράσει εισιτήριο και κάπως έτσι, η ανθρωπογεωγραφία του κατάμεστου ΟΑΚΑ θα παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον.
Είναι κακό αυτό; Όχι βέβαια, είναι απλά ένα φαινόμενο της εποχής. Τα social media έχουν εκτοξεύσει το FOMO στα ύψη και όποτε κάτι πάει να γίνει talk of the town, όλοι θέλουν να δηλώσουν το «παρών», ακόμα κι αν η σχέση τους με την μπάντα είναι επιδερμική.
Το 1999, όταν οι Metallica ερχόντουσαν για δεύτερη φορά στην Ελλάδα και το γήπεδο της Ριζούπολης, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Το συγκρότημα προφανώς και ήταν ήδη τεράστιο, έχοντας διχάσει κάπως το κοινό του με τα άλμπουμ Load και Reload, ενώ η τελευταία του κυκλοφορία ήταν το Garage Inc. που περιελάμβανε μόνο διασκευές.
Το Black Album κυρίως τους είχε κάνει πιο γνωστούς στο mainstream κοινό, αλλά το live ήταν κυρίως υπόθεση της μέταλ κοινότητας.
Κάπως έτσι κι εγώ, στην ηλικία των 12 ετών, που περνούσα τη μέταλ φάση μου, διάβαζα κάθε μήνα ευλαβικά το Metal Hammer και αγόραζα με το χαρτζιλίκι μου CD, είχα μπροστά μου μια πάρα πολύ δύσκολη αποστολή: Να πείσω τους γονείς μου να με αφήσουν να βρεθώ εκεί, μαζί με φίλους και χωρίς τη συνοδεία ενηλίκου.
Μετά από μπόλικο πρήξιμο, τα κατάφερα, αγόρασα εισιτήριο (χάρτινο εισιτήριο από κατάστημα, δεν υπήρχαν τότε ψηφιακές ουρές) και ετοιμαζόμουν για το πρώτο live της ζωής μου.
Η αγαπημένη μου και αρκετά μπερδεμένη για το τι εστί Metallica γιαγιά, λίγο πριν κατηφορίσω για τον Περισσό, μου είπε να προσέχω και παραδέχτηκε ότι «αυτά τα ρέιβ πάρτι δεν της αρέσουν».
Φτάνοντας στα πέριξ του γηπέδου του Απόλλωνα, κοιτούσα με δέος τον μαζεμένο κόσμο, σχεδόν όλοι με μπλουζάκια της μπάντας, ενώ μπορεί 27 χρόνια μετά να μην θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από τη συναυλία, δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ τον συμπαθή παππού που μας ρώτησε με απορία με ποιον παίζει ο Απόλλωνας και έχει τόσο λαό.
Μιας και ήταν η πρώτη μου συναυλιακή εμπειρία, έπρεπε να συστηθώ στην πλήρη ελληνική εκδοχή της. Τεράστιες ουρές απ’ έξω, οργισμένος κόσμος, οι Monster Magnet που άνοιγαν τους Metallica ξεκίνησαν να παίζουν με τους περισσότερους ακόμη έξω και στο τέλος, ένα από τα μεγαλύτερα ντου που έχω ζήσει μέχρι σήμερα, με τον κόσμο να κοπανάει τις πόρτες για να μπει και τελικά τους σεκιούριτι να τις τις ανοίγουν όλες, μπροστά στον κίνδυνο να εκτροχιαστεί η κατάσταση.
Κάπως έτσι, μπήκαμε μέσα, καθίσαμε στις εξέδρες και βίωσα μια εξωπραγματική πρώτη συναυλιακή εμπειρία. Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι πολλά από το ίδιο το live, θυμάμαι σίγουρα τον χαμό που επικράτησε στο “Master of Puppets” και την ανατριχίλα μου στα “The Memory Remains” και “Sad but True”. Κατά τα άλλα, όλα μοιάζουν σήμερα με μια γλυκιά θολούρα, σαν ένα όνειρο του οποίου δεν θυμάσαι κάθε λεπτομέρεια αλλά θυμάσαι πώς σε έκανε να αισθανθείς.
Το μόνο βέβαιο είναι πως το συγκεκριμένο βράδυ του Ιουνίου με έκανε να αγαπήσω για τα καλά την εμπειρία της συναυλίας και 27 χρόνια μετά, να βρίσκομαι σε live με την κάθε ευκαιρία.
Και όσο για τη γκρίνια του προλόγου, αγνοήστε τη, στην πραγματικότητα ζηλεύω λίγο που δεν θα μπορέσω να είμαι κι εγώ στο ΟΑΚΑ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.