17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Ιούλιο στη ζωή εκτός γραφείου

Βουτάμε κυριολεκτικά σε γαλανά νερά, αλλά βουτάμε και στις σελίδες των ιστοριών που έχουν γράψει αγαπημένοι μας συγγραφείς. Βουτάμε στον κόσμο που δημιούργησαν σκηνοθέτες και ίσως – λέμε ίσως – βουτάμε και στο πλήθος που γίνεται ένα στις συναυλίες.

Ο Ιούλιος έφτασε στο τέλος του αλλά με την παρακάτω σύνοψη θα συμφωνήσουμε σε κάτι: είχε κάποιες πολύ ωραίες στιγμές. Αυτές είναι όσες ξεχωρίσαμε 17:00-09:00, εκτός γραφείου.

37°9′33″N 24°28′33″E, 5:00 pm, για τον Κωνσταντίνο Βρεττό

via GIPHY

Παραθεριστές, σεζονίστες, εκδρομείς και λοιποί, αδυνατούν να καταλάβουν πόσο αργά κυλάει ο Ιούλιος στην Αθήνα. Ο Θεός του ήλιου δεν ξέσπασε πάνω στα τσιμέντα κι αν εξαιρέσουμε ένα καυτό πενθήμερο, στα τελευταία επεισόδια του μήνα ξεθάψαμε και κάτι μακρυμάνικα. Όσο γοητευτικό κι αν μοιάζει το καλοκαίρι Εν Αθήναις, με λιγότερη χρήση της πρώτης ταχύτητας, το ενεργειακό ντεπόζιτο χρειάζεται refill. Για αυτό το λόγο, σαλπάραμε για Σέριφο και περάσαμε 48 ώρες στο νησί με τις ομορφότερες θάλασσες των Κυκλάδων.

Δεν είναι καν χότ τέικ.

Ο χρόνος ήταν ελάχιστος για να επισκεφτούμε περισσότερες από τρεις. Η πραγματική ενηλικίωση έρχεται όταν σταματάς να αλλάζεις δυο παραλίες την ημέρα. Απορώ πώς – σχεδόν ρομποτικά – κάποτε μαζεύαμε την πραμάτεια μας όταν πλησίαζε η ώρα πέντε και συνεχίζαμε αλλού.

Την Κυριακή, το μενού είχε Μαλλιάδικο, τον Lionel Messi των παραλιών.

Είναι έγκλημα να αφήσεις το Μαλλιάδικο στις 17:00. 12-13 άτομα σύνολο σε μια ακτίνα 500 μέτρων κι αν εξαιρέσουμε κάτι μουτζούρες σκαφών που λερώνουν τον ορίζοντα, στο μέρος αυτός ξεχνάς ότι υπάρχεις.

Η παρουσία μου εκεί, ήταν το χάιλαιτ για το μήνα Ιούλιο και να ευχαριστήσω θερμά τα τζιτζίκια που υπέγραψαν το soundtrack.

Μαζεύοντας κοχύλια στη Λήμνο για την Ιωσηφίνα Γριβέα

Ο Ιούλιος αποδείχθηκε ο δυσκολότερος μήνας της χρονιάς ως τώρα, είχα όμως τουλάχιστον προλάβει να μαζέψω κοχύλια στη Λήμνο. Εκπληκτικές πρώτες ύλες που καταλήγουν σε εμπνευσμένα μενού αλλά και τις πιο απλές, θαυματουργές συνταγές, κρυστάλλινα, ασφαλή νερά, σεληνιακά τοπία και φιλικά vibes όπου πατάς το πόδι σου – διακοπές που θυμίζουν παλιό ελληνικό καλοκαίρι.

Να σώσουμε τη φωτιά του Guillermo Arriaga για τον Θεοδόση Μίχο

Με τον Ντμίτρι, τον Ιβάν και τον Αλεξέι Καραμαζόφ να με περιμένουν τον Αύγουστο κάτω από το αρμυρίκι, είχα αποφασίσει ότι τον Ιούλιο δεν θα διάβαζα βιβλίο μεγαλύτερο των 200 (γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, από τα 10 «τούβλα» που κάνουν τα ράφια της βιβλιοθήκης να πετσικάρουν μόνο τα 3 δεν θα μπορούσαν να είναι τουλάχιστον 200 σελίδες μικρότερα – αλλά αυτό είναι ένα άλλο, μεγάλο θέμα).

Έλα μου όμως που κυριακάτικα, στο πλαίσιο των πολυήμερων ζυμώσεων για τη δημιουργία της οριστικής λίστας με τα βιβλία που θα στριμωχτούν στις βαλίτσες, τράβηξα από μία από τις ντάνες με τα αδιάβαστα το θηριώδες Να σώσουμε τη φωτιά του Guillermo Arriaga (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Κοτζάμ βραβευμένος σεναριογράφος είναι, σκέφτηκα, στις ταινιάρες Οι Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα, Βαβέλ, 21 γραμμάρια και Χαμένες αγάπες (Amores Perros), ας ρίξω ένα ξεφύλλισμα.

A few hours later… σηκώνω κεφάλι και συνειδητοποιώ ότι έχω διαβάσει με τη μία τις 400 από τις σχεδόν 1000 σελίδες.

Παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το οπισθόφυλλο αυτού του ακραίου έπους: «Η Μαρίνα, παντρεμένη μητέρα τριών παιδιών και γνωστή χορογράφος μπλέκει απροσδόκητα μ’ έναν εντελώς ακατάλληλο άνδρα. Καταδικασμένος σε φυλάκιση για τη δολοφονία του πατέρα του, ο Χοσέ είναι ένα αγρίμι πάντα έτοιμο για επίθεση. Ένα αδάμαστο λιοντάρι σε κλουβί. Η σχέση τους θα τη βυθίσει λίγο-λίγο σε ένα βάναυσο κόσμο που φλέγεται από ωμή βία. Με τρομερή ένταση και κοφτό ρυθμό που καθηλώνει το Να σώσουμε τη φωτιά απεικονίζει τις επικίνδυνες αντιφάσεις μιας χώρας αλλά και τον διχασμό της ανθρώπινης φύσης ανάμεσα στην καταδίκη και την εξιλέωση. Μέσα από πολλαπλές αφηγηματικές φωνές, ευφάνταστες τεχνικές και εντυπωσιακή συγγραφική τόλμη ο Αριάγα μας παραδίδει από τα συγκλονιστικότερα μυθιστορήματα της τελευταίας δεκαετίας».

Προσυπογράφω ειδικά την τελευταία φράση.

Herman Melville στην παραλία, Wagner Moura στην Πειραιώς 260 για τη Χριστίνα Φαραζή

Caio Lirio

Εντελώς συμπτωματικά, το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, έκανα δύο επιλογές -ένα βιβλίο και μία θεατρική παράσταση- που ουσιαστικά η μία συμπλήρωνε την άλλη. Μιλούσαν πάνω-κάτω για το ίδιο πράγμα: την ανικανότητά μας να σώσουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε. Θα μου πεις, πες μας κάτι που δεν ξέρουμε.

Το Σάββατο, λοιπόν, σε ένα σκηνικό που θύμιζε κυκλαδονήσι -βράχια, ξεραΐλα, καταγάλανα νερά-, αλλά είναι Τα Δικαστικά στην Ανατολική Αττική, ακριβώς μετά τη διάσημη παραλιακή γραμμή του Σχοινιά, διάβασα το Μπάρτλμπι ο γραφιάς του Herman Melville (εκδ. Έρμα). Μία σύντομη ιστορία για έναν εργατικό αντιγραφέα σε δικηγορικό γραφείο της Wall Street, που ξαφνικά, χωρίς εμφανή, αφορμή αρνείται να κάνει οποιαδήποτε δουλειά τού αναθέτουν. Δεν λέει κάθε φορά «δεν μπορώ» ή «δεν θέλω», αλλά «θα προτιμούσα όχι» (“I would prefer not to”). Η επιλογή του ρήματος έχει τη σημασία του· ότι ασκεί την προσωπική του βούληση, επιλέγοντας την απόλυτη αδράνεια ως τη μόνη καθαρή μορφή προσωπικής ελευθερίας και αντίστασης σε μία κοινωνία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε γρανάζια μιας παραγωγικής μηχανής, στερώντας τους τη δημιουργικότητα και τελικά, τη νοηματοδότηση της ύπαρξή τους. Η άρνηση του να εργαστεί και να συνεργαστεί μπλοκάρει ολόκληρο το σύστημα, το οποίο τον απομονώνει καθώς τον αντιλαμβάνεται ως εχθρό. Προφανώς και δεν είναι. Ή μήπως είναι;

Την Κυριακή, βρέθηκα στην Πειραιώς 260 για να δω τον Wagner Moura (τον Pablo Escobar στο Narcos του Netflix, που φέτος, τιμήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών με το βραβείο του Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Secret Agent, ενώ έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος ηθοποιός που προτάθηκε στην ιστορία της χώρας για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου) στο Trial. Θεατρική παράσταση, που λειτουργεί σαν σίκουελ του Εχθρού του Λαού, έργο που είδαμε τον χειμώνα στο Θέατρο Κνωσός από τον Thomas Ostermeier με Έλληνες ηθοποιούς.

Ο Moura μαζί με την συμπατριώτισσά του, Christiane Jatahy, έπιασαν το νήμα της ιστορίας από εκεί που το άφησε ο Ίψεν: ο Thomas Stockmann (υπεύθυνος υγειονομικού ελέγχου των δημοτικών λουτρών από τα οποία εξαρτάται η οικονομική ευημερία της μικρής πόλης, ανακαλύπτει ότι το νερό είναι επικίνδυνα μολυσμένο και επιμένει να μιλήσει δημόσια, μόνο που η πόλη –θεσμοί, Τύπος και πλειοψηφία– τον στοχοποιεί και τον βαφτίζει «εχθρό του λαού») επιστρέφει για να ζητήσει μια δεύτερη κρίση. Στήνεται ένα λαϊκό δικαστήριο, απουσία δικαστών και δικηγόρων, όπου επιλέγονται τυχαία θεατές από το κοινό για να «υποδυθούν» το σώμα των ενόρκων, το οποίο θα αποφασίσει αν είναι ή δεν είναι «εχθρός του λαού».

Αριστουργηματική σκηνοθεσία, που θόλωνε τα νερά μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Αριστουργηματικός Moura στον ρόλο ενός ανθρώπου, που στην προσπάθειά του να πει την αλήθεια και να πράξει το σωστό, πέφτει πάνω σε τοίχο, συγκρούεται, μεταμορφώνεται στον κακό της υπόθεσης, απομονώνεται.

Στη δική μας παράσταση (παίχτηκε και την επόμενη μέρα, Δευτέρα), οι ένορκοι αποφάνθηκαν ότι ο αντιήρωας είναι φίλος του λαού. Στην πραγματική ζωή, βέβαια, η ετυμηγορία ίσως να ήταν διαφορετική.

Ο Wagner Moura ως Εχθρός του Λαού, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Caio Lirio

Πήγα στην ετήσια θεατρική μου παράσταση για να απολαύσω τον Wagner Moura, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ηθοποιούς παγκοσμίως αυτή τη στιγμή. Ο βραβευμένος στις Κάννες Bραζιλιάνος ηθοποιός ήρθε στην Αθήνα για δύο παραστάσεις του A TRIAL στο Πειραιώς 260, μια μεταφορά του ιψενικού Ο Εχθρός του Λαού, στο οποίο έχει εισαχθεί ένα interactive στοιχείο: Ένα σώμα ενόρκων, απαρτιζόμενο από θεατές, καλείται να αποφασίσει αν ο κατηγορούμενος ήρωας του Moura, ο οποίος κατήγγειλε την επικινδυνότητα του νερού στα τοπικά ιαματικά λουτρά μιας κωμόπολης που εξαρτάται αποκλειστικά από τον τουρισμό, είναι όντως Ένας Εχθρός Του Λαού.

Προσωπικά βρήκα πως το gimmick με την επιλογή των ενόρκων αποσπά από την ουσία του κειμένου (αλήθεια, ποιοι είναι καν αυτοί οι άνθρωποι που ψηφίζουν εναντίον του ήρωα;) και κάποια ζητήματα ροής δε μου επέτρεψαν να το απολαύσω στα αλήθεια. Αλλά ο Moura είναι καθηλωτικός, και η κεντρική προβληματική της ιστορίας (που τη συναντάμε από τα Σαγόνια του Καρχαρία μέχρι το πρόσφατο Widow’s Bay) παραμένει διαχρονική.

Είχα μάλιστα την τύχη να μιλήσω πέρυσι με τον Moura για όλα αυτά ζητήματα, τότε με αφορμή τον σπουδαίο Μυστικό Πράκτορα (για τον οποίο προτάθηκε και για Όσκαρ), αλλά συμπτωματικά ή μη, ο ηθοποιός ανέφερε από μόνος του τόσο το έργο του Ίψεν, όσο και τις σκέψεις του γύρω από τα ζητήματα που θέτει. Από τους πιο συναρπαστικούς συνομιλητές που είχα τελευταία, κι αυτό πραγματικά μεταφράζεται στην οθόνη — ή, εν προκειμένω, στο σανίδι.

Οι τελευταίες συναυλίες της σεζόν για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή

Το συναυλιακό καλοκαίρι του 2026 ήταν πολύ γεμάτο και η αυλαία του έπεσε τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, με Pan Pan και Παυλίδη στην Πλατεία Νερού για το Release Athens, Bad Religion και Offspring στον αποχαιρετισμό μου στη συγκεκριμένη τοποθεσία για το φεστιβάλ μετά από 10 χρόνια και με τους Cure στο Ejekt Festival.

Κακά τα ψέματα, εκτός από τα μπάνια και τις διακοπές, ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού καλοκαιριού πλέον, πριν πάρουμε τα νησιά και τις παραλίες, είναι και οι συναυλίες και κάθε χρόνο, ο πήχης ανεβαίνει όλο και περισσότερο.

Περιμένουμε ήδη με αγωνία τις ανακοινώσεις για το 2027 για να σημειώσουμε από νωρίς τις ημερομηνίες κλειδιά που θα μας κάνουν να ανυπομονούμε για το επόμενο καλοκαίρι. Τι εννοείτε ακόμα δεν έχει τελειώσει το φετινό καλοκαίρι, δεν μπορεί ένας άνθρωπος να σκέφτεται ήδη το επόμενο;

Στην Επίδαυρο για την Ειρήνη για τον Ηλία Δήμο

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Mel Brooks με τον Φοίβο Δεληβοριά, ένας πράσινος κάδος σκουπιδιών με έναν κοπροκάνθαρο που πάει Όλυμπο και ένας φουσκωτός γορίλας, που θα έχει έναν εγγονό που θα τον λένε Αλγόριθμο με μία ξανθιά εστεμμένη καλλιστείων που εύχεται παγκόσμια ειρήνη;

Είναι όσα συνθέτουν τον μαγικό κόσμο που «έχτισε» ο Νίκος Καραθάνος για να χωρέσει μέσα του τη διασκευή της αριστοφανικής Ειρήνης δια χειρός Φοίβου Δεληβοριά και όλους εμάς που σταθήκαμε τυχεροί και είδαμε από τις στεγνές κερκίδες του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου το περασμένο Σάββατο, ένα από τα πιο επίκαιρα έργα του Αριστοφάνη.

Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του, ο Νίκος Καραθάνος αποκάλεσε το έργο «αναρχική κωμωδία». Και είναι ακριβώς αυτό: Πέρα από το κεντρικό μήνυμα που είναι η επιμονή του απλού, τυχαίου και ασήμαντου ανθρώπου να διεκδικήσει την ειρήνη, κόντρα στη λογική της εξουσίας, κουρασμένος και μπαϊλντισμένος από τη φρίκη του πολέμου, ο σκηνοθέτης μαζί με τους Φοίβο Δεληβοριά και Άγγελο Τριανταφύλλου, δίνουν την πιο τρελή απάντηση στην τρέλα του πολέμου, ειδικά στις μέρες μας όπου η γενοκτονία, οι εισβολές, η βία και ο κυνισμός εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως αναπόφευκτα.

Στη νέα αυτή ανάγνωση της Ειρήνης, η θηλυκή φύση και η γυναίκα υμνείται, πρωτοστατεί, καθοδηγεί, φτάνει μέχρι τον Όλυμπο και κατεβαίνει ως τον Άδη, ανασαίνει για όλους και αντιμετωπίζει στα ίσια τον Πόλεμο – γορίλα που βρυχάται και φουσκώνει, μέχρι που γυρίζει πίσω νικήτρια· στη νέα αυτή ανάγνωση, το υψηλό συνδέεται με το χαμηλό, το γέλιο και η συγκίνηση συνυπάρχουν και το ερώτημα «τι θέλει ο άνθρωπος, άνθρωπος για να γίνει» ψάχνει απάντηση· στη νέα αυτή ανάγνωση, όλη η αλήθεια κρύβεται σε αυτόν τον στίχο του Δεληβοριά Πες μια ευχή για την Ειρήνη Μις Υφήλιος/Γιατί ο κάθε πόλεμός μου/Είμ’ εγώ κι ο εαυτός μου/Είν’ Εμφύλιος.

Ψάξτε να τη δείτε σε κάποια από τις πιάτσες που κάνει περιοδεία.

Ένα άψογο wine bar στις Συρακούσες για τη Ζωή Παρασίδη

Επειδή τελευταία βλέπω συνεχώς stories από τη Σικελία, και μιας και είναι ένας κοντινός προορισμός για εμάς, ενώ παράλληλα έχουμε αρχίσει να πίνουμε και περισσότερο κρασί, θα σας προτείνω ένα μέρος στην πανέμορφη –αλλά και άκρως τουριστική– Ορτυγία που θα σας βγάλει από τη δύσκολη θέση.

Η Enoteca Solaria ξεκίνησε ως οινοπωλείο το 1987 και, από το 2013, έχει εξελιχθεί σε ένα χαλαρό wine bar αφιερωμένο στο φυσικό κρασί. Με σχεδόν 2.000 ετικέτες από την Ιταλία και όλο τον κόσμο, προσφέρει μία από τις πιο αυθεντικές οινικές εμπειρίες που θα βρείτε στις Συρακούσες.

Και αφού θα βρίσκεστε εκεί, δοκιμάστε οπωσδήποτε κάποιο κρασί από την κοντινή Αίτνα και τον ηφαιστειακό της αμπελώνα. Είναι από τις πιο συναρπαστικές οινικές περιοχές της Ιταλίας.

Αν βρείτε κάποιο κρασί που σας αρέσει, πάρτε κι ένα μπουκάλι για αργότερα, για το δωμάτιο, γιατί δύσκολα θα βρείτε μπαρ για ένα τελευταίο ποτό μετά τα μεσάνυχτα.

Προβολή της Οδύσσειας στην IMAX για την Εύα Ίσκιου

Αμφιταλαντεύτηκα λίγο για το ποιο θα είναι το highlight μου για αυτό τον μήνα. Για την πρώτη μου επιλογή έχω μοιραστεί ήδη τις σκέψεις μου εδώ, οπότε δεύτερη στη λίστα ήταν μια από τις πιο έντονες κινηματογραφικές εμπειρίες. H προβολή της Οδύσσειας στην IMAX αίθουσα.

Λίγο καιρό πριν την πρεμιέρα της ταινίας, ανακοινώθηκε ότι η πρώτη πανελλαδική προβολή (για το κοινό) θα είναι στις 16.07, 00:05 τα μεσάνυχτα και φυσικά έκλεισα εισιτήρια. Η αίθουσα ήταν γεμάτη παρά την ώρα και παρά το ότι το παιχνίδι Αγγλία- Αργεντινή δεν είχε τελειώσει ακόμα.

Ναι, βλέπαμε όλοι το παιχνίδι στα κινητά μας και Lautaro Martinez σε ευχαριστούμε (όρθιοι) που δεν πήγε παράταση το παιχνίδι και είδαμε την ταινία, as Nolan intended.

Δεν θα μακρηγορήσω, καθώς υπάρχουν αναλύσεις επί αναλύσεων για την ταινία και δεν είμαι εδώ να γράψω άλλη μία αλλά για να μοιραστώ την εμπειρία μου ως θεατής. Ο Nolan πήρε ένα έπος και δημιούργησε ένα άλλο έπος, που προσωπικά το βάζω στο top 3 των αγαπημένων μου ταινιών του (την τριάδα συμπληρώνουν το Dark Knight και το Memento).

Η δε θέαση στην IMAX ήταν μία ακραία εμπειρία. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες ότι είσαι μέσα στην ταινία. Για παράδειγμα, η σκηνή στην σπηλιά του Κύκλωπα είναι κανονικός τρόμος. Είναι η δεύτερη ταινία του Nolan που παρακολουθώ σε IMAX με τη πρώτη να είναι το Interstellar, όπου ένιωθα ότι ήμουν και εγώ κάπου στο διάστημα με τον Matthew McConaughey.

Ο Nolan δεν έκανε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ (δεν υφίσταται καν ο όρος αφού μιλάμε για μία ιστορία που είναι μυθολογικό κατασκεύασμα) αλλά μας παρουσίασε το έπος από τη δική του ματιά. Υπάρχουν σκηνές που επιβεβαιώνουν ακράδαντα την επιθυμία μας να δούμε μία ταινία τρόμου δια χειρός Christopher Nolan.

Μόνο μια γραφικότητα θα πω: Το Χόλιγουντ ξόδεψε πολλά λεφτά για να γυρίσει σπίτι ο Matt Damon, ας τον αφήσουμε να χαρεί λίγο.

Το φαγητό και τα κρασιά στη Σύρο για τη Μάρω Παρασκευούδη

Τζωρτζίνα Ρεμούνδου

Νιώθω ότι ο πιο αγαπημένος μου καλοκαιρινός μήνας κράτησε όσο έπρεπε και τα είχε όλα: απόδραση στη Μεθώνη και μίνι – διακοπές σαν να είμαστε στα ’90s (απλώς με πολύ καλύτερα κρασιά στην κατοχή μας), four hands δείπνο στο Ora από τους Ettore Botrini και Mickael Viljanen, σε ένα πανέμορφο σκηνικό στο One & Only Aesthesis, που ήταν πραγματικά απολαυστικό, τριήμερο στη Ραψάνη και μια γιορτή κρασιού με όλους τους οινοπαραγωγούς που δραστηριοποιούνται στις αμπελουργικές ζώνες, στους πρόποδες του Ολύμπου, και λίγες μέρες στη Σύρο, το νέο αγαπημένο μου νησί.

Θα κρατήσω τη Σύρο λοιπόν αυτόν τον μήνα και όλους τους παρακάτω λόγους: Για τις βουτιές στο Δελφίνι, το φανταστικό φαγητό (αυτό που θέλουμε σε μια καλοκαιρινή ταβέρνα) στον Λυγερό από τον Θοδωρή Κασσαβέτη, το γαρίδες – σαγανάκι της Κωνσταντίνας Κασπαρίδου στο εστιατόριο Αχλάδι, τους μεζέδες στο Στεάδι, το απόσταγμα χαρούπι του Makryonitis Syros Distillery (είναι επισκέψιμο), το ηλιοβασίλεμα στο οινοποιείο Χατζάκη (είναι επίσης επισκέψιμο). Αναζητήστε μεταξύ άλλων το Isolation, αυτό το εξαιρετικό και πολύ περιορισμένης παραγωγής λευκό κρασί από τις ποικιλίες Ασύρτικο και Σεριφιώτικο και τη Φάμπρικα «Ερυθρή», από 100% Μανδηλαριά. Κάντε τα ψώνια σας στον Πρέκα – θα βρείτε τοπικές λιχουδιές, όπως παστελαριά και ξινοτύρι, και κάντε μια επίσκεψη στον φούρνο Ντάνο για ζυμωτό ψωμί με προζύμι.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ