17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Μάιο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Μάιο, εκτός γραφείου: νέα χόμπι, γήπεδο, θέατρο, μουσική και ταξίδια.
- 9 ΙΟΥΝ 2026
Μία φορά τον μήνα, ανοίγουμε έναν παράθυρο στον κόσμο μας, για όλα εκείνα που ξεχωρίζουμε όταν αφήνουμε πίσω τα γραφεία μας.
Ο Μάιος ήταν ένας μήνας με αθλητική ένταση και δράση για κάποιους ενώ για άλλους, μια ευκαιρία για να επανασύνδεση με τη φύση και περισσότερο χρόνο για τον εαυτό τους.
Από το Final 4 μέχρι την Κρακοβία κι από τον Υμηττό μέχρι τη Δράμα, αυτά ήταν όσα κάναμε στη ζωή εκτός γραφείου.
Ένα αθλητικό απωθημένο λιγότερο, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή
Έχοντας ζήσει από κοντά τρεις αποτυχημένες προσπάθειες του Ολυμπιακού να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης στο μπάσκετ (και μάλιστα με ταξίδι στο εξωτερικό), η τέταρτη απόπειρα έμοιαζε με make or break για μένα. Ή θα το ζούσα επιτέλους, ή θα τα παρατούσα και θα έβλεπα όλα τα μελλοντικά Final 4 από την τηλεόραση. Μπορεί να έφταιγα κι εγώ, ας αναλάμβανε ο καθένας τις ευθύνες του.
Αυτή τη φορά βέβαια, δεν είχε αεροπλάνα και ταξίδια, αλλά 15 λεπτά διαδρομής με το αυτοκίνητο μέχρι το Μαρούσι και το ΟΑΚΑ, για ένα διήμερο γεμάτο άγχος, φωνή, πάθος και εν τέλει, ευτυχώς, λύτρωση. Μετά την εμπειρία του Conference στη Φιλαδέλφεια πριν δύο χρόνια, βίωσα από μέσα ακόμη ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο της ομάδας μου σε γήπεδο αντιπάλου και σιγά σιγά τα τικ στο οπαδικό μου bucket list γεμίζουν.
Όχι τίποτα άλλο, γλίτωσα και τη ρετσινιά του γκαντέμη και πλέον μπορώ ήδη να κανονίζω τα ταξίδια για τα μελλοντικά Final 4 χωρίς άγχος.
Η ιεροτελεστία του άλμπουμ Panini, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Με έπιασε ξανά μια παράκρουση το τελευταίο διάστημα με τα «χαρτάκια» που λέμε οι παλιοί. Στη συνεχιζόμενη ανάγκη μου να βρω ή επιστρέψω σε κάθε λογής χόμπι που έχουν να κάνουν με το να *κάνεις* πράγματα, να φτιάχνεις, να συμπληρώνεις, οτιδήποτε physical δηλαδή, κάπως επέστρεψα στο Σημείο Μηδέν την εμμονής μου με τα collections. Δηλαδή, τα άλμπουμ Panini.
Το τελευταίο δίμηνο αγόρασα το άλμπουμ Dungeons & Dragons (μου λείπουν 31 αυτοκόλλητα και 7 κάρτες, we got this), ένα Into the Marvel Universe που δεν είναι καν διαθέσιμο στην Ελλάδα (completion 100%, θέλω το no-prize μου τώρα) και τώρα φυσικά πέρασα στο μεγάλο boss.
Δηλαδή, το παραδοσιακό άλμπουμ για το Μουντιάλ, που φέτος λόγω της συμμετοχής όλων των εθνών της Γης (εκτός της Ελλάδας και της Ιταλίας) είναι και αληθινό μπαούλο. Έχει σχεδόν 1.000 αυτοκόλλητα για να συμπληρωθεί και είμαι ήδη στο 85%.
Θα πω ότι η αίσθηση του να κολλάς το τελευταίο χαρτάκι που λείπει στο δισέλιδο κάθε ομάδας δίνει μια αίσθηση πλήρωσης και ικανοποίησης με την οποία λάχιστα πράγματα μπορούν να συγκριθούν. Είναι σα να σε τρώει το μάγουλό σου και επιτέλους να το ξύνεις, δε ξέρω πώς να το περιγράψω.
Η πρώτη ομάδα που συμπλήρωσα είναι η Τσεχία, οπότε τώρα προφανώς και είναι το πουλέν μου για τη διοργάνωση. (Μ’αυτά και μ’αυτά ξαναμπήκα στη φάση να δω ποδόσφαιρο μετά από 100 χρόνια. Προχτές είδα και τον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ! Δεν το μετάνιωσα… ακριβώς.)
Τι ακολουθεί τώρα; Πήρε το μάτι μου ένα Panini για το φετινό Tour de France, το οποίο δε νομίζω να κυκλοφορεί στην Ελλάδα, αλλά το άρπαξα όπως και νά’χει. Επίσης έχω να δω ποδηλασία πολλά χρόνια, από τότε που μας τα εξηγούσε ωραία ο συνάδελφος Θανάσης Κρεκούκιας στο Eurosport, μήπως ήρθε η ώρα να αφοσιωθώ ξανά και σε αυτό; Θα εξαρτηθεί από το ποια ομάδα θα συμπληρώσω πρώτα.
Ό,τι καλύτερο είδα φέτος στο θέατρο, για την Χριστίνα Φαραζή
Έτος 2077. Ένας πατέρας. Μια κόρη. Εκείνος επέλεξε να μείνει στη Γη, που σύντομα δεν θα είναι πλέον κατοικήσιμη. Εκείνη να μετεγκατασταθεί στον Άρη, «γεννώντας» τη νέα Γη. Η ανθρωπότητα σε οριακή στιγμή. Ο κόσμος μας, όπως τον ξέρουμε, στο χείλος της καταστροφής.
Η σχέση των δύο δοκιμάζεται μέσα από την επικοινωνία που διατηρούν. Η αγάπη τους ωστόσο είναι η μοναδική σταθερά, ακόμα κι όταν η κόρη χάνει κάθε της ανάμνηση από τη ζωή στη Γη, δεν αναγνωρίζει ούτε τον πατέρα της. Τόσο μακριά, αλλά πιο κοντά από ποτέ.
Όταν διάβασα τη σύνοψη της θεατρικής παράστασης με τίτλο Η Απόσταση, που θα έφερνε o Tiago Rodrigues για τέσσερα βράδια (7-10/5) στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση σκέφτηκα «OK, μάλλον διαβάζει τον αγαπημένο μου Έλληνα συγγραφέα».
Στον Άρη (εκδ. Κιχλή) του Μιχάλη Μακρόπουλου, ένας ερευνητής επικοινωνεί από τον Άρη με τη σύντροφό του στη Γη· τα μηνύματά τους είναι ένας ύμνος στη ζωή, την αγάπη τους και ταυτόχρονα, στη μοναξιά, καθώς εκείνος συντρίβεται από τη σιωπή και την ερημιά του πλανήτη, ενώ εκείνη νιώθει να τον χάνει.
Οι φωνές τους ενώνονται σε ένα ποιητικό αφήγημα, όπως ακριβώς συνέβη και στην παράσταση του Πορτογάλου δημιουργού, καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ της Αβινιόν.Η Απόσταση δεν είναι η πρώτη του παράσταση που βλέπω.
Έχουν προηγηθεί το Η Καταρίνα και η ομορφιά να σκοτώνεις φασίστες (2023) -αξεπέραστο για μένα- και το Ο Χορός των Εραστών (2024) με τους Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και Νίκο Καραθάνο. Ο Rodrigues είναι ένας ευφυής και διορατικός δημιουργός που πιάνει τον παλμό της κοινωνίας και του σήμερα, ενώ οραματίζεται το μέλλον (μπορούμε πλέον να περιμένουμε ότι οι μελλοντικές γενιές θα ζήσουν καλύτερα από τις προηγούμενες;).
Το αποδεικνύει σε κάθε του έργο -υπογράφει κάθε φορά το κείμενο και την σκηνοθεσία- που αποτελεί πάντα μία σπουδαία θεατρική στιγμή, άχαστη κι εδώ η λέξη βρίσκει πράγματι το κυριολεκτικό της νόημα.
Το Legends, για τον Θεοδόση Μίχο
Θα μπορούσε να είναι λιγότερο διδακτικό, αλλά θα μπορούσε να είναι και πολύ περισσότερο. Οπότε κρίνω ορθό το 76 στα 100 του μέσου όρου των κριτικών στο Metacritic, επαυξάνω και επιμένω να πουλάω το απολαυστικό Legends του Netflix ως εξής: κάπως σαν το Slow Horses σε νοσταλγική παραλλαγή αλλά βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα (Τελωνειακοί πράκτορες αναλαμβάνουν μυστική δράση για να διεισδύσουν στα πιο επικίνδυνα κυκλώματα ναρκωτικών της Βρετανίας) και με καταπληκτικό 80s-90s σάουντρακ που φέρνει στο μυαλό το 24h Party People (λες και δεν έφτανε, θα μου πεις, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Steve Coogan).
Έξι επεισόδια που οι μερακλήδες θα τα καταναλώσουν σε μια καθισιά.
Το «παιδί του διπλανού portal», για τον Άγγελο Κλάδη
Έλεγε ότι ξεκινούσε στις οκτώ – αλλά ποιος πάει σε συναυλία από τις οκτώ;
Η εικόνα μιας κατάμεστης αρένας που πηγαίνει ιδρωμένη πάνω-κάτω, όπως συνάντησα τελικά φτάνοντας στον χώρο του Universe, έμοιαζε με υπενθύμιση από το σύμπαν να είμαι λιγότερο ξερόλας και περισσότερο συνεπής: είχα χάσει το πρώτο μέρος του live, μέσα στο οποίο ήταν και η παρουσίαση του νέου δίσκου που είχα λιώσει στα ακουστικά. Δεν πειράζει.
Είχα μπροστά μου δύο ώρες γεμάτες και μια συνθήκη που ήμουν ήδη σίγουρος ότι αξίζει να βρίσκεται στα top της χρονιάς: λόγω της ενέργειας, λόγω του κόσμου, λόγω του γλυκύτατου Stolen Mic που «ζούσε το όνειρο».
Μέχρι τις 11:40 δεν πήρε ανάσα, δείχνοντας πόσο αγαπάει αυτό που κάνει. Τίγκα στην ενέργεια, τίγκα στην καύλα.Ήταν η στιγμή που όλοι μας καταλάβαμε ότι αυτό το παιδί που ξεκίνησε από την Ανατολική Αττική (με εξοπλισμό που καβάτζωσε από το Μουσικό Σχολείο, εξού και το nickname) ξεχωρίζει από τη νόρμα του rap game στη χώρα: ταπεινός, πολιτικός, συναισθηματικός, αυθεντικός.
Δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, ενώ όσα γράφει είναι εντελώς σοβαρά. Και πολύ έξυπνα. Και πολύ φρέσκα. Ενάντια σε καριερίστες και χομπίστες, ενάντια σε αφεντικά, φασίστες και «τσέους».Έκλεισε με μια βαθιά υπόκλιση στο κοινό… για να καταλάβετε.
Κυριακάτικη πεζοπορία στον Υμηττό, για τον Ηλία Δήμο
Τα απογεύματα της Κυριακής χτυπάνε αλλιώς στην ψυχολογία. Ειδικά, εκεί κάπου μετά το μεσημέρι που έχεις την αίσθηση ότι το Σαββατοκύριακο κράτησε το πολύ κανένα 2ωρο, μπορείς είτε πολύ άνετα να ακολουθείς με κλειστά μάτια τη διαδρομή που σε στέλνει από το κρεβάτι στην κουζίνα και από εκεί στον καναπέ και πάλι πίσω, είτε να δένεις κορδόνια για πεζοπορία στον Υμηττό.
Εκείνη την Κυριακή στις αρχές Μαΐου, που ο καιρός τελικά συγχρονίστηκε με ό,τι έδειχνε το ημερολόγιο, διάλεξα το δεύτερο. Ο Αποστόλης, η Μαρία, ο Λόκι και καμιά 10αριά ακόμη που έσπασαν την κυριακάτικη ρουτίνα, συναντηθήκαμε σε μία από τις εισόδους του αισθητικού δάσους του Υμηττού, έναν πνεύμονα οξυγόνου και καταφύγιο επαφής με τη φύση που δεν είχα εξερευνήσει ποτέ ξανά, παρότι γείτονας.
Για το επόμενο 4ωρο, μέχρι που πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, περπατήσαμε τα πιο αναζωογονητικά 6,5 χιλιόμετρα, βάλαμε σε σίγαση τη φασαρία της πόλης, είδαμε τον Λόκι να ψάχνει με μανία να βρει το ξύλο που του είχε πετάξει ο ιδιοκτήτης του, παίξαμε και φωτογραφίσαμε από ψηλά μια πόλη που για λίγο έμοιαζε ωραία.
Αν ψάχνεις και εσύ έναν τρόπο να σπάσεις τη ρουτίνα της Κυριακής, τσέκαρε το Mountainality. Όσο για τον Απόστολο μην χάνεις χρόνο να τον ψάχνεις στα social. Λογικά θα βρίσκεται σε κάποια βουνοκορφή.
Πέντε μέρες στην Κρακοβία με pierogi και Ναπολέων, για την Εύα Ίσκιου
Το Erasmus μιας φίλης στάθηκε η αφορμή να επισκεφτούμε την Κρακοβία μαζί με μία άλλη φίλη. Πήγαμε με ελάχιστες προσδοκίες και διαψευστήκαμε. Πολύ underrated, με πολλά πράγματα να κάνεις. Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Άουσβιτς, μια εμπειρία που μένει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό.
Κάναμε ξενάγηση στα περίφημα Αλατορυχεία και βρεθήκαμε 110 μέτρα κάτω από τη γη, σε μία λίμνη που, όπως μας είπε η συμπαθέστατη ξεναγός, μπορεί να βελτιώσει το αναπνευστικό. Δοκιμάσαμε zapiekanka και pierogi, τα highlights της τοπικής κουζίνας.
Αυτό που μας έκανε φοβερή εντύπωση ήταν το πόσο πράσινο είχε. Πάρκα παντού! Περάσαμε την Πρωτομαγιά μας κάνοντας πικ νικ με cinnamon rolls στον Βιστούλα, το ποτάμι της πόλης. Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Ζακοπάνε, ένα χωριό δύο ώρες με το τρένο από την Κρακοβία.
Κάναμε πεζοπορία σε μία από τις πολλές διαδρομές που είχε για να επιλέξεις για να φτάσουμε στη λίμνη. Δύσκολο, αλλά η θέα μας αντάμειψε. Τα χιόνια ακόμα δεν είχαν λιώσει και έτσι στη διαδρομή φτιάξαμε έναν χιονάνθρωπο, το Ναπολέων.
Η Κρακοβία είναι μια πόλη που αξίζει να βάλεις στη λίστα σου – κυρίως την άνοιξη που δεν έχει τόσο κρύο για να απολαύσεις το πράσινό της.
Δύο μέρες (και κάτι) στο Φαλακρό Δράμας, για τη Μάρω Παρασκευούδη
Τόσο η πόλη της Δράμας όσο και τα πέριξ είχαν μείνει εκτός του ταξιδιωτικού μου ραντάρ. Τον Μάιο όμως αυτό άλλαξε, καθώς είχα την ευκαιρία – σε πολύ συμπυκνωμένο χρόνο βέβαια – να πάρω μια γεύση τόσο από την πόλη όσο και τα πανέμορφα μέρη του επιβλητικού Φαλακρού.
Αν ψάχνεστε για πιο ορεινούς προορισμούς φέτος το καλοκαίρι ή για φθινοπωρινές εξορμήσεις, θα χρειαστείτε ένα γεμάτο τετραήμερο για να το απολαύσετε.
Με αφετηρία τη Δράμα, μπορείτε να κάνετε οινογνωσίες στα οινοποιεία της περιοχής, από το φημισμένο Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη μέχρι το Oenops Wines του οινολόγου Νίκου Καρατζά, ο οποίος ακολουθεί μια σύγχρονη φιλοσοφία ελάχιστης παρέμβασης, αναδεικνύοντας με μοναδικό τρόπο τις ελληνικές ποικιλίες.
Για μια διαφορετική, πιο ανεξερεύνητη πλευρά της Ελλάδας, το διεθνές μονοπάτι Ε6 διασχίζει το Φαλακρό από τα δυτικά προς τα ανατολικά, περνώντας από τον Βώλακα, το χιονοδρομικό κέντρο της περιοχής και καταλήγοντας στο Λειβαδερό. Η διαδρομή αποκαλύπτει κορυφές, αλπικά λιβάδια, δασωμένες πλαγιές και πανοραμική θέα προς τη Ροδόπη και τον κάμπο της Δράμας. Η περιοχή είναι ιδανική για πεζοπορία, ορειβασία, ποδηλασία βουνού και παρατήρηση άγριας ζωής.
Από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες στη Δράμα είναι η εξερεύνηση των δασών της Ροδόπης. Το Δάσος Ελατιάς ή Καρά Ντερέ (Μαύρο Ρέμα) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς θησαυρούς της χώρας.
Ακόμη πιο άγριο και επιβλητικό είναι το Δάσος Φρακτού, στο βορειοανατολικό άκρο της Δράμας, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η πρόσβαση ξεκινά από το Παρανέστι, μια περιοχή γεμάτη ποτάμια, τοξωτά γεφύρια, καταρράκτες και ίχνη παλιών οικισμών. Το Φρακτό φιλοξενεί το μοναδικό παρθένο δάσος της Ελλάδας και ένα από τα ελάχιστα παρθένα δάση ολόκληρης της Ευρώπης.
Προτείνω να δώσετε μία ευκαιρία στην ορεινή Ελλάδα, δεν θα σας απογοητεύσει.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.