17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Μάρτιο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Μάρτιο, εκτός γραφείου: ταξίδια, αρκετό θέατρο, λογοτεχνία, μπάσκετ και ένα σαρωτικό live.
- 7 ΑΠΡ 2026
Μία φορά τον μήνα, ανοίγουμε έναν παράθυρο στον κόσμο μας, για όλα εκείνα που ξεχωρίζουμε όταν ζούμε εκτός γραφείου. 17:00 με 09:00.
Ο Μάρτιος, αυτός ο ατελείωτος μήνας που μόνο την άνοιξη δεν έφερε, είχε τουλάχιστον ωραίες στιγμές για τον καθένα μας.
Θεατρικό Δευτερότριτο, για τη Χριστίνα Φαραζή
Οι Δημοκράτορες του Γιάννη Αποσκίτη στο Θέατρο Νέου Κόσμου και Η συναρπαστική εξέγερση του Χούλιο Τόγκα του Suyako aka Βασίλη Μαγουλιώτη στο Θέατρο Προσκήνιο. Δύο σύγχρονα νεοελληνικά έργα που μιλούν -εμμέσως- στην εποχή μας, γραμμένα από δύο νέους δημιουργούς, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια το δικό τους φανατικό κοινό (και εγώ γκρούπι τους είμαι).
Από το περασμένο φθινόπωρο έλεγα ότι θα τις δω και τελικά, τις είδα back to back, το τελευταίο Δευτερότριτο του Μαρτίου, στο 90’, λίγο πριν τη λήξη της θεατρικής σεζόν την Κυριακή των Βαΐων.
Εμπνευσμένος από το διήγημα Το σύστημα του Δόκτορος Πίσσα και του Καθηγητή Φτερά του Edgar Allan Poe, ο Αποσκίτης (Προβοκάτορες, Μαύρη Μαγεία, Αντικείμενα) έγραψε και σκηνοθέτησε μία μαύρη κωμωδία για έναν διδακτορικό φοιτητή ψυχιατρικής που επισκέπτεται μία κλινική το 1890 κάτι αν θυμάμαι καλά, για να επιχειρήσει για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα επαναστατική χειρουργική επέμβαση, τη λοβοτομή σε έναν σχιζοφρενή ασθενή. Ή μήπως σχιζοφρενής είναι ο ίδιος τελικά; Μία γκροτέσκα φάρσα τόσο σουρεαλιστική, όσο και ρεαλιστική για όσα συμβαίνουν γύρω μας αυτή τη στιγμή· την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στις ΗΠΑ του Donald Trump· τα λοβοτομημένα αντανακλαστικά της εποχής μας.
Με τη σειρά του, ο Μαγουλιώτης (Merde, Παίχτες, Talk Show) μας μετέφερε στην Αργεντινή του 2010, λίγο μετά την οικονομική κρίση. Εκεί όπου ένας καλλιτέχνης, επαναστάτης, ακτιβιστής, ο Χούλιο Τόγκα δέχεται να γίνει κομμάτι του συστήματος, αναλαμβάνοντας την τελετή έναρξης ενός μεγάλου πολιτιστικού ιδιωτικού ιδρύματος – του ίδιου συστήματος που κάποτε πολεμούσε. Η αμηχανία του να σταθεί απέναντι σε ένα σύστημα που τον -που μας- ταΐζει, αλλά δεν χωνεύεται με τίποτα, μήπως μάς θυμίζει κάτι;
EPiC: Elvis Presley in Concert, για τη Μάρω Παρασκευούδη
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος του Μάρτη άρρωστη. Με ελάχιστες εξαιρέσεις και εξόδους λοιπόν τον μήνα που υποτίθεται ότι σηματοδοτεί τον ερχομό της άνοιξης, οι φωτογραφίες στο κινητό μου μού θύμισαν τι έκανα την 1η Μαρτίου. Μια ημερομηνία που φαντάζει απίστευτα μακρινή όσο το σκέφτομαι.
Ήταν ένα πρωινό Κυριακής, όταν βρεθήκαμε με τον Κοσμά στο Αθήναιον για να δούμε το ντοκιμαντέρ του Baz Luhrmann για τον «Βασιλιά». Αρχικά να πω πόσο ωραίο είναι να πηγαίνεις σινεμά τόσο νωρίς. Με κάνει να νιώθω σαν να δραπετεύω εντελώς από τον κόσμο γύρω μου, ίσως επειδή από το φως της ημέρας βρίσκομαι σε μια σκοτεινή αίθουσα και για την επόμενη ώρα, είμαι εγώ και η ταινία.
Πίσω στο EPiC: Elvis Presley in Concert λοιπόν, ο Luhrmann (που έχει πάθει εμμονή με τον Elvis), δίνει επιτέλους στον Presley την ευκαιρία να ξεφύγει από τα στενά όρια του Βέγκας, που του επέβαλλαν, και να ταξιδέψει παντού, αλλά και να πει – όσο γίνεται – την ιστορία με δικά του λόγια. Επειδή ακούστηκε από κάποιους κακεντρεχείς εκεί έξω «τι προσφέρει αυτό το ντοκιμαντέρ», θα απαντήσω απλά: λίγη ακόμα μαγεία από τον κόσμο του Elvis για όλους τους φανς εκεί έξω. Με τον Κοσμά πάντως το απολαύσαμε.
Soul Power: The Legend of the American Basketball Association, για τον Παναγιώτη Μένεγο
Το τρίποντο δεν υπήρχε στο NBA πριν το 1979 και στην Ευρώπη πριν το 1984. Ο διαγωνισμός καρφωμάτων εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε NBA All Star Game το 1984. Η πολύχρωμη (άσπρη-κόκκινη-μπλε) μπάλα, αν είστε ηλικιωμένοι millennials θα θυμάστε πόσο την επιθυμούσατε στην παιδική σας ηλικία, όμως στο NBA και στις διοργανώσεις της FIBA δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ.
Πού πρωτοεμφανίστηκαν αυτοί οι νεωτερισμοί, τελικά αναπόσπαστα κομμάτια της μπασκετικής κουλτούρας; Μα στο ABA (American Basketball League), αυτήν την λησμονημένη λίγκα που από το 1968 ως το 1976 προσπάθησε να διεκδικήσει ένα γενναίο κομμάτι της πίτας του επαγγελματικού μπάσκετ μέχρι τελικά να απορροφηθεί από το NBA σε μια συζητήσιμη συγχώνευση.
Το πρωτάθλημα αυτό που «με ιστορίες αλλόκοτες ο (καλτ) θρύλος το έχει ζώσει» είναι και το αντικείμενο της μίνι σειράς ντοκιμαντέρ Soul Power με τέσσερα επεισοδια που θα απολαύσετε.
Σε μια πολύ διαφορετική 70s Αμερική, κάπου μεταξύ Watergate και Βιετνάμ, χίπηδων και Μαύρων Πανθήρων, ομάδες που χρεοκοπούσαν μέρα και μετακόμιζαν νύχτα με ιδιοκτήτες όπως ο ιδρυτής των KFC που έκαναν στην άκρη για φεμινιστικά μοντέλα διοίκησης, εφάρμοζαν ευφάνταστο μάρκετινγκ μπας και γεμίσουν τα γήπεδα στο κέντρο του χάρτη και υπέγραφαν σταρ όπως ο “Dr. J” Τζούλιους Έρβινγκ κι ο Τζορτζ “Iceman” Γκέρβιν με ταλέντο που μάλλον ήταν περισσότερο από το αντίστοιχο σύγχρονο του NBA και μεταφραζόταν σε έναν καταγιστικό τρόπο παιχνιδιού με λίγη τακτική, ελάχιστες πάσες και πολλά μπουκέτα στους αδιάκοπους καβγάδες εντός του παρκέ.
Η επίσημη ιστορία ξέχασε πολλούς από τους πρωταγωνιστές, όμως σκοπός της σειράς εκτός από το να τους θυμηθεί είναι, όπως θα δείτε, και να τους δικαιώσει.
Το Soul Power στριμάρει στο Prime Video.
Στην ηλιόλουστη Νάπολη, η τσίτα συναντά την αλεγκρία, για τον Κωνσταντίνο Βρεττό
Το καιρικό παιχνίδι με το Μάρτιο, μας βρήκε γδαρμένους και ηττημένους. Αποχαιρέτησαμε αυτό τον αψυχολόγητο μήνα που αρνήθηκε πεισματικά να κεράσει σερί ημερών καθαρού ήλιου, χωρίς ατουταλέρ. Δεν θα λείψει σε κανένα και καμία η βρόχα και η καταχνιά. Μέχρι και οι φανατικοί χειμωνάκηδες, κουράστηκαν να βλέπουν τα υγρά παράθυρα ακούγοντας Tom Waits.
Η Νάπολη μας υποδέχτηκε με λιακάδα και από το πρώτο κιόλας σουλάτσο στη Γη του Ντιέγκο, καταλάβαμε τι εστί il sole, χωρίς να χρειαζόμαστε λεξικό. Όπως είπε και στη κουβέντα μας ο Robbie McIntosh, οι Ναπολιτάνοι μοιάζουν με περιφερόμενο θίασο που φυτοζωεί σε ταχύτητες μεγάλες και υψηλά ντεσιμπέλ.
Στη Piazza Dante, μια γυναίκα με κόκκινα μαλλιά ρυθμίζει το προσωπικό ηχοτοπίο. Συνδέει τα ενσύρματα ακουστικά στο κινητό, βάζει τη μουσική να παίζει και εκτίθεται στην ηλιακή ατμόσφαιρα. Αδιαφορεί για τις παράλληλες δράσεις στα κεντρικά, για τα πιτσιρίκια που έχουν κάνει την πλατεία, γήπεδο και για τις φυλές τουριστών με σέλφιστικ για δόρι.
Η πόλη είναι φασαριόζα, αλλά όταν οι Nu Genea κουμπώνουν οργανικά στην σκηνή, το μπουλούκι κατεβαίνει Μερτζελίνα, αγόρια και κορίτσια κολυμπούν στη βιταμίνη D της Lungomare, σκεπάζουν την τσίτα με αλεγκρία και σβήνουν στο παραδοσιακό κουτούκι της Nonna Anna. Προσκύνημα στο Cibi Cotti για τσιμπολόι, μπύρα κι άραγμα. Πώς μεταφράζεται το μουχαμπέτι στα Ιταλικά;
Τέλος πάντων. Και στα δικά μας.
Οι παλαιολιθικές «Αφροδίτες», για τον Άγγελο Κλάδη
Για ευνόητους λόγους, στην επικοινωνία της καινούριας έκθεσης στο Μουσείο Κυκλαδικής επιλέχθηκε να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στο ηχηρό όνομα του Jeff Koons και τη στρουμπουλή, μηνειακών διαστάσεων «Αφροδίτη» που κατέφτασε, φέρνοντας την trademark τεχνοτροπία του Αμερικανού που χτυπάει αστρονομικά ποσά σε δημοπρασίες, αλλά ΟΚ – το δεύτερο μέρος της έκθεσης είναι το αποκαλυπτικό κομμάτι.
Για πρώτη φορά, συγκεντρώθηκαν δέκα από τις λεγόμενες «Αφροδίτες» που προέρχονται από την Παλαιολιθική Εποχή. Παραμερίζοντας την κουρτίνα στο δωμάτιο του ισογείου στο Μουσείο, βρίσκεσαι σε ένα ολοσκότεινο χώρο, σκηνοθετημένο σαν σπήλαιο, να περιεργάζεσαι με δέος τα προϊστορικά γυναικεία ειδώλια τα οποία δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν, για άγνωστη αιτία και σκοπό, σμίλευαν οι προγόνοι μας σε σκληρά υλικά, πιθανόν γύρω από μια φωτιά, κρυμμένοι από τους θηρευτές.
Είναι απορίας άξιο πώς σε μια εποχή που οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες, αν όχι αδύνατες, παρόμοια γυναικεία ειδώλια (με έντονες πάντα τις καμπύλες στο σώμα τους) φαίνεται να σμιλεύονταν από κοινότητες σε όλη την Ευρασία, από τα Πυρήναια μέχρι τα βάθη της Μογγολίας, σε μέρη δηλαδή τα οποία απήχαν αμέτρητα χιλιόμετρα μεταξύ τους. Κι η τυχαιότητα δεν ήταν ποτέ επαρκής απάντηση για τα μυστήρια που εγγράφονται στο ανθρώπινο DNA.
Το Ύδρο στη Θεσσαλονίκη, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Όπως κάθε χρόνο, τον Μάρτιο ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη για το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, κι όπως κάθε χρόνο, πρακτικά ζούσα στο Ύδρο. Το αγαπημένο μου ολοήμερο καφέ/μπαρ στην πόλη, τις τελευταίες φορές που έχω πάει στο φεστιβάλ τη βγάζω εκεί από το πρωί ως το βράδυ.
Τέλειος καφές το πρωί, με ωραίο κλίμα και τρομερά συμπαθείς ανθρώπους που δουλεύουν εκεί, με μεγάλα τζάμια για πρόσοψη που το κάνουν φοβερά φωτεινό και με διαρκή οπτική επαφή με τον έξω κόσμο (όσες ώρες κι αν περνάω δουλεύοντας χωμένος μες στο λάπτοπ μου). Λίγο δουλειά, λίγο χαλάρωση, καλά κυλάει. Και το βράδυ είναι τέλειο για ποτό, είτε σε χαλαρό κλίμα πριν σπάσουμε για ύπνο (είναι πολύ τίμια περατζάδα), είτε αν έχει κάποιο πάρτυ με τον μέσα χώρο να μετατρέπεται σε πίστα: Έχουμε χορέψει εκεί από Κόρε. Ύδρο. μέχρι Ελένη Φουρέιρα. Γενικά, το καλύτερο vibe.
Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας, για τον Θεοδόση Μίχο
Ήταν η παρουσία του νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι, των βραβευμένων με Booker Ντέιβιντ Σολόϊ και Πολ Λιντς, των πολυσυζητημένων Σέλβα Αλμάδα, Κέβιν Μπάρι, Νικόλ Κράους, Ματέο Νούτσι, Λιλιάν Τυράμ, Μερβ Εμρέ, και φυσικά ορισμένων εκλεκτών Ελλήνων συναδέλφων τους. Ήταν οι πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις και ομιλίες. Ήταν το αφιέρωμα στην Αθήνα του Μένη Κουμανταρέα. Ήταν η άψογη διοργάνωση.
Ήταν η -πώς να το πω απλά;- ζωντάνια που αντιλαμβανόσουν στην ατμόσφαιρα, μακριά από κάθε υπόνοια αρτηριοσκλήρωσης. Ήταν όλα αυτά μαζί που αφήνουν πια ως επίγευση όχι απλά ότι «όλα πήγαν καλά» στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας που πραγματοποιήθηκε από τις 27 ως τις 29 Μαρτίου 2026 στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.
Αλλά ότι γεννήθηκε ένας νέος πολιτιστικός θεσμός. Συγχαρητήρια στους ιθύνοντες της καλλιτεχνικής διεύθυνσης (Χρήστος Αστερίου, Λευτέρης Καλοσπύρος, Μικελάτος Χαρτουλάρη) και στον πρόεδρο της Τεχνόπολης, Κωστή Παπαϊωάννου. Και του χρόνου!
Η «Ευρυδίκη» στο Rabbithole, για τη Ζωή Παρασίδη
Δεν είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες παραστάσεις της χρονιάς. Παρ’ όλα αυτά, το θέατρο ήταν γεμάτο.
Ο μύθος της Ευρυδίκης και του Ορφέα είναι γνωστός. Η «Ευρυδίκη» (1941) του Ζαν Ανούιγ βασίζεται σε αυτόν για να εξερευνήσει τη σχέση έρωτα και θανάτου σε έναν κόσμο πέρα από τα όρια του χρόνου. Εκείνη είναι ηθοποιός σε μπουλούκι, ενώ εκείνος πλανόδιος μουσικός. Η ένταση αυτού του σύντομου έρωτα αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τη διάρκειά του και έτσι ο χρόνος παρουσιάζεται ως σχετικός. Ο θάνατος λειτουργεί ταυτόχρονα ως αντίπαλος και σύμμαχος του έρωτα.
Αν και το έργο μπορεί να φανεί σε πολλούς απαισιόδοξο, ο Ανούιγ απορρίπτει την υποκρισία και τις κοινωνικές συμβάσεις, αναζητώντας την ειλικρίνεια και την ελευθερία. Η «Ευρυδίκη» που παρουσιάζεται στο Rabbithole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο), σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θάνου, διερευνά τον έρωτα, το τίμημα της ελευθερίας και τις υπαρξιακές διαστάσεις που έθεσε για την ανθρώπινη επιλογή ο Γάλλος συγγραφέας, μέσα από μια σύγχρονη σκηνική προσέγγιση που συνομιλεί με το σήμερα. Είναι πραγματικά ένα από τα πιο ωραία πράγματα που έχω δει φέτος.
WoW Festival, για την Ιωσηφίνα Γριβέα
Τα WoW Festivals αποτελούν έναν εορτασμό των γυναικών, των κοριτσιών και των non-binary ατόμων, και συμβαίνουν σε 71 τοποθεσίες σε έξι ηπείρους, φέρνοντας κοντά ανθρώπους όλων των φύλων για να εξερευνήσουν τα ζητήματα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία – από το κλίμα και τη φροντίδα έως τη δημιουργικότητα, την ηγεσία, την αγάπη, την υγεία και τη δικαιοσύνη.
Κάθε φεστιβάλ είναι μοναδικό, ριζωμένο στην τοπική του κοινότητα, και στο 4ο WoW Athens – που είχε ως κεντρική ομιλήτρια την Tarana Burke, ιδρύτρια του #MeToo! – είχα την ευκαιρία να συμμετέχω σε ένα πάνελ γυναικών που σχετίζονται με την ελληνική βιομηχανία κινηματογράφου και όχι μόνο, με θέμα “Έχει φύλο ο κινηματογράφος;”. Η αίθουσά μας γέμισε, με όλο το φάσμα ηλικιών κιόλας, και έτσι έφυγα λίγο πιο αισιόδοξη για μία πιο πολυφωνική θέαση του κόσμου.
Γενέθλια στη Μάλτα, για τον Ηλία Δήμο
Λογικά η Μάλτα δεν θα ερχόταν πρώτη στο μυαλό μου αν έπαιζα σε κάποια εκδοχή του think fast και μου ζητούσαν να διαλέξω πού θα ήθελα να ταξιδέψω σύντομα. Λογάριασα όμως χωρίς τον κολλητό – ξενοδόχο, ο οποίος για τα 40α του γενέθλια είπε μια μέρα πως θα ήθελε να τα κάνει κάπου στο εξωτερικό. Δεν τον ένοιαζε το πού. Αρκεί να έφευγε. Μάζεψε μία ντουζίνα ανθρώπους και ένα ωραίο απόγευμα Πέμπτης στις αρχές Μάρτη, προσγειώθηκαμε όλοι στη Μάλτα.
Σε αυτό το μικρό και πυκνοκατοικημένο νησιωτικό κράτος, που βρίσκεται νότια της Σικελίας, ανατολικά της Τυνησίας και βόρεια της Λιβύης, με την πλούσια ιστορία, τους θρύλους και τις πόλεις, τα τείχη των οποίων κρύβουν από κάτω στρώματα ιστορίας.
Αλγερία, Σικελία, Σμύρνη, Κέρκυρα, Ναύπλιο ήταν μόνο κάποια από τα μέρη που ακούστηκαν σε μια προσπάθεια να παρομοιάσουμε το μέρος με κάτι άλλο. Όμως η Μάλτα μας είχε ήδη γοητεύσει και εμείς απλά δεν το ξέραμε.
Από την αρχοντική πρωτεύουσα Βαλέτα με τα εμβληματικά μπαρόκ κτίρια και τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη (σ.σ. μην σε ξεγελάει το λιτό σχεδόν αδιάφορο εξωτερικό του. Μπες), όπου μεταξύ άλλων εκτίθεται το αριστουργηματικό έργο του Καραβάτζιο, «Ο αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή», μέχρι τη «Σιωπηλή Πόλη» Μντίνα που οι φανατικοί μουρμουρίσαμε το theme του Game of Thrones – αποτέλεσε τον κύριο τόπο γυρισμάτων για το Kings Landing στην 1η σεζόν της σειράς – και το Μπίργκου με τα στενά δρομάκια και τις πολύχρωμες κεραμικές Παναγίες δίπλα από κάθε εξώπορτα (σ.σ. αυτά τα κεραμικά βέβαια είναι παντού), που αποτελεί μέρος των λεγόμενων «Τριών Πόλεων», μαζί με τις Σένγκλεα και Κοσπίκουα, το να πεις απλά ότι η Μάλτα έχει πλούσια ιστορία, είναι το λιγότερο υποτιμητικό.
Φυσικά, η Μάλτα δεν είναι μόνο ιστορία. Ως νησί-σταυροδρόμι στη Μεσόγειο θα φας ζεστά pastizzi (σ.σ. φάε ένα με γέμιση αρακά και θα με θυμηθείς), κοκκινιστό κουνέλι, φρέσκο ψάρι και ftira, κάτι σαν πίτσα και θα πιεις εκπληκτικά κόκκινα κρασιά.
Τα γενέθλια γιορτάστηκαν, τούρτες σβήστηκαν και αναμνηστικές φωτογραφίες τραβήχτηκαν, μόνο που στην πτήση της επιστροφής δεν υπήρχε γαλαρία για να κάτσουμε όλοι μαζί και να θυμηθούμε τα παλιά.
Alban Skënderaj live, για την Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Το Σάββατο 21 Μαρτίου το Κλειστό Ολυμπιακό Γαλατσίου γέμισε με πάνω από 5.000 χιλιάδες Αλβανούς που μένουν στην Ελλάδα, αλλά όχι μόνο, καθώς κάποιοι είχαν έρθει μέχρι και από τις ΗΠΑ για να δουν από κοντά τον Alban Skënderaj, έναν από τους πιο γνωστούς τραγουδιστές της χώρας και σίγουρα εκείνον που απολαμβάνει την πιο καθολική αποδοχή σε σχέση με τους συναδέλφους του.
Μια από αυτούς τους 5.000 ήμουν κι εγώ.
Τον είχα δει και πέρυσι με την αδερφή μου και τις ξαδέρφες μου στην συναυλία που έκανε στο Μιλάνο και δεν πίστευαμε ότι θα μπορούσε να μας χαρίσει ακόμα μια συγκλονιστική βραδιά, πόσο μάλλον μια καλύτερη.
Η ίδια παρέα βρεθήκαμε και στο Christmas Theater και ο Alban Skënderaj μας διέψευσε και από τις πρώτες νότες κιόλας σηκωθήκαμε όρθιες και δεν καθίσαμε ξανά μέχρι που έπαιξαν οι τελευταίες νότες του “Vetëm ty”.
Το Σάββατο 21 Μαρτίου ήταν σίγουρα το καλύτερο του 2026.
Η έκθεση του Αλέξανδρου Ακριθάκη στο Μουσείο Μπενάκη, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή
Η αλήθεια είναι ότι φέτος έχω επισκεφτεί αρκετές εκθέσεις, κάποιες εξαιρετικές, κάποιες όχι και τόσο, όμως μέχρι στιγμής, αυτή του Αλέξανδρου Ακριθάκη, «Μία Γραμμή Κύμα», στο Μουσείο Μπενάκη, που επιμελήθηκε η κόρη του, Χλόη, είναι η αγαπημένη μου.
Εξαιρετικά στημένη, με χρονολογική σειρά, από τη δεκαετία του ’60 και τα ψυχεδελικά του έργα, τη βαλίτσα της δεκαετίας του ’70, τις ιδιαίτερες κατασκευές με τα λαμπάκια στη συνέχεια και τα πορτρέτα των τροφίμων του Δρομοκαϊτείου στο τέλος της ζωής του, η έκθεση σε βάζει στο μυαλό και την ψυχοσύνθεση του μεγάλου καλλιτέχνη και σε καθηλώνει καθόλη τη διάρκειά της.
Το πιο σημαντικό μέσα από τέτοιες εκθέσεις, είναι το γεγονός πως ο κόσμος ανταποκρίνεται και δίνει δυναμικά το «παρών», δείχνοντας πως η τέχνη μπορεί να έχει το δικό της κοινό και σημαντικοί καλλιτέχνες όπως ο Ακριθάκης να φτάσουν στα μάτια όλο και περισσότερου κόσμου.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.