17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Οκτώβριο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Οκτώβριο εκτός γραφείου: παραστάσεις, ταινίες, μουσική, ταξίδια.
- 2 ΝΟΕ 2026
Ένας μήνας που δεν είχε αποφασίσει αν ήταν ένα συνεχόμενο καλοκαίρι ή μία αρχή φθινοπώρου. Βρήκαμε τους ρυθμούς μας παρόλα αυτά, βγήκαμε, ταξιδέψαμε (άλλοι κοντά άλλοι πιο μακριά), κλείστηκαμε σε σκοτεινές αίθουσες και ακούσαμε μουσική. Ήταν ένας ωραίος Οκτώβριος.
Cameo σε εσθονικό sitcom για τον Κωνσταντίνο Βρεττό
Μέχρι τις 12 το μεσημέρι της δεύτερης Κυριακής του Οκτώβρη, η ατζέντα ήταν συγκεκριμένη. Είναι η ώρα που το ΑΜ γίνεται PM και που στα χωριά, η παραγγελία αλλάζει μορφή και στην θέση του καφέ, περνάει η μπύρα και το τσίπουρο. Όταν οι δείκτες ακουμπήσουν την κορυφή του ρολογιού, παύει να είναι πια πρωί. Την ίδια ώρα στην Αθήνα, είναι ακόμα νωρίς.
Ο καφές στην Καλλιδρομίου διακόπτεται συχνά από φίλους και γνωστούς. Φαντάζομαι το ίδιο ισχύει και στα περισσότερα μέρη. Εκείνη την Κυριακή σε ένα χωριό σχεδόν 400 χιλιόμετρα μακριά από την βάση, η παρακάτω εντελώς ράντομ πρόταση, δε μπορούσε να είναι στην bingo card μου.
«Ψάχνουμε 10-15 κομπάρσους για μια εσθονική σειρά που γυρίζεται εδώ αυτές τις μέρες. Μπορείτε να έρθετε μισή ωρίτσα;». Ο τόνος και η απόγνωση του casting director, ή τέλος πάντων, του fixer αυτού, δίνει ρητορική μορφή στην ερώτηση. Κατηφορίζουμε προς την πλατεία, με τον σκηνοθέτη να μας δίνει οδηγίες για την σκηνή.
Η φάση ήταν σα να μπαίνουμε αλλαγή σε ένα τελειωμένο παιχνίδι στο 90’, κομπαρσιλίκι, μέχρι να το λήξει ο διαιτητής. Ψάχναμε δεξιά κι αριστερά στο χωριό δύο παιδιά που είχαν χαθεί, τα εγγόνια του πρωταγωνιστή. Μη πάει ο νους σας στο κακό, δεν είχε μυστήριο, κωμική ήταν η σειρά.
Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα για την ώρα. Δεν είναι ωραία τα spoilers.
Σερί καλής θεατρικής κωμωδίας για την Χριστίνα Φαραζή
Το λες και σπάνιο να δεις δύο θεατρικές παραστάσεις μέσα σε σχεδόν δύο εβδομάδες και να είναι και οι δύο πολύ καλές, πόσω μάλλον όταν μιλάμε για κωμωδία που προσωπικά τη θεωρώ απο τα πιο απαιτητικά είδη – πάρα πολύ εύκολα μπορεί το χιούμορ να βγει φθηνό και το συνολικό αποτέλεσμα πρόχειρο. Ευτυχώς, τίποτα από αυτά δεν συνέβη τα δύο βράδια που βρέθηκα στο Θέατρο Ιλίσια για το Ένας Υπηρέτης, Δύο αφεντικά και στο Θέατρο Θησείον για το Χώρισέ με ΑΕ και ΣΙΑ. Είδα πολύ καλές ερμηνείες -ο Γιώργος Χρυσοστόμου πρέπει να κάνει κάθε σεζόν κωμωδία-, γέλασα -περισσότερο στο πρώτο, λιγότερο στο δεύτερο-, πέρασα όμορφα.
Από τη μία, ο Θάνος Τοκάκης παρουσιάζει τη διασκευή του πάνω στη διασκευή του Βρετανού Richard Bean στο κλασικό έργο του Carlo Goldoni, Υπηρέτης δύο Αφεντάδων με τους έξι ηθοποιούς να σαρώνουν τη σκηνή (βλέπεις το βίντεο που κάναμε για την παράσταση εδώ) και να παίζουν διπλούς ρόλους, εκτός του Χρυσοστόμου που υποδύεται τον κεντρικό ήρωα, τον υπηρέτη.
Από την άλλη, η Κόρα Καρβούνη σκηνοθετεί τη σύγχρονη γαλλική κωμωδία του Tristan Petitgirard με τον Μιχάλη Συριόπουλο να υποδύεται τον πρώην σύντροφο της Βάσως Καβαλιεράτου, που τον προσλαμβάνει ο νυν Στάθης Κόικας για να την χωρίσει. Τα υπόλοιπα στη σκηνή.
Donnie Darko 25 χρόνια μετά στο σινεμά για τη Μάρω Παρασκευούδη
Το καλοκαίρι του 1998, ο Richard Kelly ήταν ένας απόφοιτος του τμήματος κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας που εργαζόταν με τον κατώτατο μισθό σε μια postproduction εταιρεία στο Χόλιγουντ, αλλά ήταν πρόθυμος να ξεκινήσει κάτι δικό του. Τον κυρίευσε μια ανάμνηση από την παιδική του ηλικία στα προάστια της Βιρτζίνια: μια ιστορία για ένα κομμάτι πάγου που έπεσε από ένα αεροσκάφος και χτύπησε στο υπνοδωμάτιο ενός αγοριού. Σε μια συνέντευξη, ο Kelly θυμήθηκε ότι αναρωτιόταν: «Κι αν δεν ήταν πάγος, αλλά ένας κινητήρας αεροσκάφους; Και αν δεν μπορούσαν να βρουν το αεροπλάνο;» Από εκεί, ανέπτυξε μια ιστορία που ξεπερνούσε το μυστήριο – μετατρέποντας τον κινητήρα σε μια μεταφορά για το άγνωστο.
«Τότε δημιούργησα αυτόν τον έφηβο χαρακτήρα, και το όνομα απλώς μου ήρθε στο μυαλό», λέει στους New York Times. Αυτό το όνομα ήταν ο Donnie Darko, το οποίο θα γινόταν ο τίτλος της πρώτης του ταινίας μεγάλου μήκους, που κυκλοφόρησε πριν από 25 χρόνια αυτόν τον μήνα: ένα ψυχολογικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και κοινωνική σάτιρα, γεμάτο με αποχρώσεις τρόμου και υπονοούμενα υπερηρωισμού. Με φόντο τον Οκτώβριο του 1988, η ταινία ακολουθεί τον απογοητευμένο Donnie, ο οποίος, καθοδηγούμενος από αποκαλυπτικά οράματα ενός τερατώδους κουνελιού, περιπλανιέται ανάμεσα στην υποκρισία των προαστίων, το ταξίδι στο χρόνο και το πεπρωμένο.
Γυρισμένη στη Νότια Καλιφόρνια σε λιγότερο από ένα μήνα το καλοκαίρι του 2000, η low budget ταινία παρουσίαζε ανερχόμενους ηθοποιούς όπως ο Jake Gyllenhaal (Donnie), Maggie Gyllenhaal και Seth Rogen (στην πρώτη του ταινία). Μαζί τους συμμετείχαν έμπειροι ηθοποιοί όπως οι Patrick Swayze, Noah Wyle και Drew Barrymore.
Εικοσιπέντε χρόνια μετά, μια παρέα σαραντάρηδων βρέθηκε στο Cinobo Πατησίων για να ξαναδεί την ταινία που ταυτίστηκε με την αναδυόμενη ενηλικίωση. Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα τόση θαλπωρή σε μία αίθουσα, κρατώντας τη γλυκιά ανάμνηση του να είσαι δεκαεπτά χωρίς τους τότε προβληματισμούς. Απομακρυσμένοι πια από εκείνη την ηλικία, αφεθήκαμε στο σύμπαν του Donnie Darko, έχοντας πάντα ένα κομμάτι του σκοταδιού μέσα μας.
Παίζεται μέχρι τις 10 Νοεμβρίου.
Another Day on Earth για τον Θεοδόση Μίχο
Όχι απλά επανακυκλοφόρησαν επιτέλους, μετά από 20 περίπου χρόνια που ήταν άφαντα εκτός Ιαπωνίας, τα άλμπουμ Another Day On Earth και Drawn From Life του Brian Eno, αλλά ο μέγιστος των μέγιστων αποφάσισε να κάνει restart και στο προσωπικό του label Opal που ίδρυσε το 1988 αλλά πέρασε σε καθεστώς αδράνειας το 1991 (δεν προλάβαινε, σου λέει, και μουσική να γράφει και εταιρία να τρέχει).
Το Another Day On Earth είχε αρχικά κυκλοφορήσει το 2005, σηματοδοτώντας μάλιστα τότε την επιστροφή του Eno στην «κανονική τραγουδοποιία» μετά από δέκα και βάλε χρόνια τίγκα στο ambient – όπως, καλή ώρα, στο Drawn From Life όπου συνεργάστηκε με τον J. Peter Schwalm.
Μην το ψάχνετε, η φάση ήταν, είναι και θα είναι «Eno άρχοντα, πάρε μας τα υπάρχοντα».
Το νέο άλμπουμ του Άσαρκου για τον Άγγελο Κλάδη
Ένας χρόνος απόσταση από το προηγούμενο solo LP που έβγαλε και το τέκνο των Βήτα Πεις επιβεβαιώνει ότι βρίσκεται σε νέο era, κυκλοφορώντας ακόμη ένα, ακόμη πιο χορταστικό άλμπουμ, διάρκειας άνω της μίας ώρας. Την ώρα που άλλοι καταστρώνουν σχέδια και στρατηγικές για κάθε drops, ο βετεράνος ανοίγει απλώς την κάνουλα και αφήνει το πύρινο flow να τρέξει.
Πρέπει να διευκρινίσω ότι παρά τον αμέριστο σεβασμό σε αυτό το γκρουπ, παρά το FOMO από το αγκαλιαστό χοροπηδητό με το «Η Ομάδα είναι μία» που έχανα από τις συναυλίες τους, ποτέ δεν υπήρξα Βήτα Πεις οπαδός. Γι’ αυτό και έχει παραπάνω αξία η τωρινή έκπληξη, που πιστεύω πολλοί ακροατές από αντίπαλες μπάντες (ΖΝ, Στίχοιμα) θα νιώσουν ακούγοντας το άλμπουμ Ρίμες Εν Αθήναις. Πόσο μάλλον, όταν στον δίσκο υπάρχει και feat με τον κάποτε «αιώνιο εχθρό» Καταχθόνιο των ΖΝ, σε ένα κομμάτι αμοιβαίου σεβασμού –μιλάμε για ιστορικές στιγμές.
Το άλμπουμ είναι διαμαντάκι. Καταρχάς, είναι απορίας άξιο πώς με πολυφωνία δέκα διαφορετικών παραγωγών (μεταξύ των οποίων οι Άγραφος Βίβλος, Mr. Bonzo και Bark O’Clock) παραμένει ένα τόσο συνεκτικό και συντονισμένο LP, στα όρια του θεματικού. Και σε σύγκριση με τον battle χαρακτήρα του Ίντριγκα από το 2025, το Ρίμες Εν Αθήναις του 2026 έσκασε απόλυτα ισορροπημένο, με σωστές δόσεις από χαλαρό ρολάρισμα και λεκτικά παιχνίδια μέχρι κοινωνικοπολιτικό στίχο και storytelling, σε ένα σύνολο που θυμίζει τις «παλιές, καλές εποχές» αλλά με τα εργαλεία του σήμερα.
Special mention για το κομμάτι με Jaul και Stolen, με ένα ξεκάθαρα οπαδικό ρεφρέν που θα κάνει τα πόδια να τρέμουν στη συναυλία.
Βόλτα στο βροχερό Λονδίνο, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Βρέθηκα στο Λονδίνο πριν λίγες μέρες για ένα set visit έστω και για μόνο δύο εικοσιτετράωρα. Την απαραίτητη τζούρα μου την πήρα από την αγαπημένη μου πόλη. Με την άφιξη, κατευθείαν πήρα τους δρόμους για να περάσω από τις κλασικές πρώτες στάσεις: Μια τελευταία επίσκεψη στο hmv της Όξφορντ που (πάλι) κλείνει σε λίγους μήνες και η φάση αρχίζει να προσεγγίζει το «πάρτε ό,τι βρείτε». Λεπτομερής μελέτη προσφορών στο FOPP, γερό browsing στο Forbidden Planet, καμιά γεύση τσαγιού που δεν έχω δοκιμάσει από Whittard, και μετά πολλή ώρα στα Foyle’s – από όπου έφυγα με, μεταξύ άλλων, τα νέα βιβλία των Ερνάν Ντίαζ (υπογεγραμμένο κιόλας) και Έμιλι Σεντ Τζον Μαντέλ (είχα αγαπήσει το Sea of Tranquility).
Την μέρα της αναχώρησης είχα την φαεινή ιδέα να πάω βόλτα στο BFI παρά το γεγονός ότι έβρεχε και περπάτησα σαρανταπέντε λεπτά απόσταση. Αλλά δεν πειράζει, αν δεν φας χαζή βροχή ένα μουντό πρωινό, έχεις πάει στα αλήθεια Λονδίνο; Εκεί, στο ράφι με τα Sight & Sound, έψαχνα το τεύχος του φετινού καλοκαιριού, με εξώφυλλο τον Νόλαν και συνέντευξη για την Οδύσσεια.
Ακούστε τι είχαν κάνει οι τύποι: Είχαν μια στίβα με το τρέχον τεύχος, μία με το προηγούμενο, και δίπλα μια στίβα με τεύχη Νόλαν. Το παίρνω, πάω να πληρώσω, και στην ουρά το κοιτάω καλά και διαπιστώνω ότι κάτι μου θυμίζει – περίμενε λέω, το έχω διαβάσει αυτό το τεύχος! Διαπιστώνω ότι είναι μεν Νόλαν, αλλά για το Οπενχάιμερ, από δύο χρόνια πριν δηλαδή. Τους ρωτάω, συγγνώμη, του καλοκαιριού δεν το έχετε; «Α, συγγνώμη, αυτό έχει εξαντληθεί». Και στη θέση του στο ράφι έβαλαν ένα άλλο Νόλαν που είχαν πρόχειρο. Εγώ αυτό το λέω βαλκανικό δαιμόνιο.
Τελοσπάντων, γύρισα βιαστικά για να προλάβω την πτήση της επιστροφής. Διέσχισα ένα λασπωμένο πάρκο, έτρεξε μπροστά μου ένα σκιουράκι, πήρα κι ένα καπουτσίνο από τα Nero και μια ζεστή σούπα από τα Pret. Τα βασικά ρε παιδί μου. Δεν πρόλαβα να φάω από το Humble Crumble παρά τις σαφείς οδηγίες που είχα λάβει, αλλά δεν πειράζει. Στο επόμενο ταξίδι.
Μέχρι τα Καλάβρυτα για κρασιά για τη Ζωή Παρασίδη
Θέλετε να κάνετε μια κοντινή εκδρομή; Μήπως απολαμβάνετε και το κρασί;
Απάντησα «ναι» και στα δύο παραπάνω ερωτήματα πριν από μερικές μέρες και βρέθηκα στα Καλάβρυτα, και συγκεκριμένα στο Κτήμα Μέγα Σπήλαιο, έναν αμπελώνα με ιστορία που ξεκινά αρκετούς αιώνες πίσω. Το Μεγάλο Αμπέλι, όπως ονομαζόταν, ανήκε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και από τα μέσα του 15ου αιώνα οι μοναχοί καλλιεργούσαν εκεί αμπέλια, φτιάχνοντας κρασί τόσο για τη Θεία Κοινωνία όσο και για το τραπέζι τους. Η παράδοση αυτή διακόπηκε για αρκετές δεκαετίες, μέχρι το 1999, όταν οι αδελφοί Γιάννης και Θεόδωρος Αναστασίου ανέλαβαν την αναβίωση του ιστορικού αμπελώνα.
Η τοποθεσία είναι ειδυλλιακή, αφού ο αμπελώνας του Μεγάλου Σπηλαίου βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων και έχει θέα στο φαράγγι του Βουραϊκού. Ανάμεσα στις ποικιλίες που καλλιεργούνται εδώ είναι η Μαυροδάφνη και το Μαύρο Καλαβρυτινό, που δίνουν ερυθρά κρασιά με χαρακτήρα. Προτείνω, λοιπόν, να πάρετε οπωσδήποτε ένα μπουκάλι μαζί σας πριν επιστρέψετε στην πόλη.
Τα εγκαίνια του One Table για την Ιωσηφίνα Γριβέα
Προφανώς και το One Table, ένας χώρος που διαμορφώθηκε για να φιλοξενεί από business events και workshops μέχρι πάρτι γενεθλίων και βραδιές από επιτραπέζια, γύρω από ένα και μοναδικό τραπέζι, θα ήταν ιδέα που θα είχαν millennials.
Γιατί θυμόμαστε ακόμα τις εποχές προ αποξένωσης και σχέσεων που συντηρούνται μέσα από τα social media, και ψάχνουμε ευκαιρίες μέσα στα αδιανόητα προγράμματά μας για να βρισκόμαστε όπως παλιά, γύρω από τραπέζια. Καλά ανταμώματα!
Τρεις ημέρες στη Σίφνο για τον Κωνσταντίνο Aμπατζή
Δεν είμαι φαν των διακοπών μετά τον Σεπτέμβριο, είμαι όμως μεγάλος φαν των τριημέρων off season, όταν έχεις ήδη πάει τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Και η Σίφνος, η οποία είναι ένα πανέμορφο νησί έτσι κι αλλιώς, είναι ακόμη πιο όμορφη χωρίς τις ορδές των τουριστών.
Κάπως έτσι, τις πρώτες ημέρες του Οκτώβρη, βρέθηκα στο νησί, ίσως τις μόνες μέρες με ήλιο. Όλα ήταν πιο ήρεμα, οι άνθρωποι εκεί είχαν χαλαρώσει από τον πυρετό της σεζόν, τα περισσότερα μαγαζιά ήταν ακόμη ανοιχτά και δεν χρειαζόσουν κράτηση μέρες πριν. Οι διακοπές, όπως πρέπει ήταν κάποτε και όπως πρέπει να είναι πάντα.
A$AP Rocky για την Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Μπορεί η Rihanna να μην έκανε τελικά την εμφάνιση-έκπληξη που όλοι ελπίζαμε, όμως ο A$AP Rocky φρόντισε να μας αποζημιώσει. Στις 11 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός ράπερ έφερε το Don’t Be Dumb World Tour στο Telekom Center Athens, στο ΟΑΚΑ, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα.
Το show ξεκίνησε με τον ίδιο να εμφανίζεται μέσα από το κοινό, πριν ανέβει σε μια εντυπωσιακή σκηνή που θύμιζε αμερικανικό αεροπλανοφόρο, με ένα ελικόπτερο να κρέμεται από την οροφή του γηπέδου. Ακολούθησαν οι μεγαλύτερες επιτυχίες του, με το κοινό να τραγουδάει κάθε στίχο και την ατμόσφαιρα να βρίσκεται στα ύψη.
Συχνά πυκνά, σουτιέν εκτοξεύονταν προς τη σκηνή, με τον A$AP Rocky να τα μαζεύει ένα ένα και να τα παραδίδει στους ανθρώπους της παραγωγής, προκειμένου να τα προσθέσει στη συλλογή του. Την ίδια στιγμή, μέσα στο κοινό επικρατούσε μια θάλασσα από λευκά T-shirts, που μετατρέπονταν σε μικρά ελικόπτερα στα χέρια των θεατών, δημιουργώντας ένα από εκείνα τα χαοτικά, αλλά απολαυστικά σκηνικά που δύσκολα περιγράφονται αν δεν τα έχεις δει από κοντά.
Αυτό που κρατάω από τη βραδιά είναι ότι θέλω περισσότερες τέτοιες συναυλίες στην Αθήνα. Με εντυπωσιακές παραγωγές, ανατροπές και στιγμές που αξίζει να ζεις αντί να προσπαθείς να καταγράψεις με το κινητό.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.