Για μια καψούρα, για μια Αντιγόνη
- 12 ΜΑΙ 2026
Είχα ένα φοβερό ΠΣΚ, για διάφορους λόγους. Θα αναφερθώ στους δύο από αυτούς.
20 νέοι ηθοποιοί, ένας σκηνοθέτης που κάνει –δικαίως– το ένα sold out μετά το άλλο και ένα από τα πιο πολιτικά και υπαρξιακά κείμενα του ευρωπαϊκού θεάτρου του 20ού αιώνα. Παρακολουθώ ό,τι ανεβάζει ο Γιώργος Κουτλής γιατί είναι μεν σοβαρός, αλλά όχι σοβαροφανής. Και σε αυτή την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ έχει ενσωματώσει όλα εκείνα τα δικά του στοιχεία που τον έχουν κάνει αγαπητό στο αθηναϊκό κοινό.
Το έργο του Ανούιγ, γραμμένο το 1944 κατά τη διάρκεια της Κατοχής στη Γαλλία, αξιοποιεί τον αρχαίο μύθο για να εκφράσει μια σύγχρονη πολιτική αλληγορία. Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται η παραδοσιακή σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό, αλλά η αντιπαράθεση δύο διαφορετικών κόσμων: της εξουσίας, που υπερασπίζεται ό,τι θεωρεί απαραίτητο για το «κοινό καλό», και της νεότητας, που αρνείται να συμβιβαστεί ή να υποταχθεί.
Σε αυτή την παράσταση, λοιπόν, οι μαθητές και συνεργάτες του σκηνοθέτη λειτουργούν ως σύνολο και ως χορός, ως ομάδα και ως γενιά. Η Αντιγόνη είναι μία, αλλά είναι και πολλές, ενώ ο αρχαίος μύθος ζωντανεύει στο τώρα.
«Φυτέψαμε τα υλικά της νεότητας, την επαναστατικότητα, τον ρομαντισμό, την αγάπη για τη ζωή, αλλά και τη βαθιά απογοήτευση για την εξουσία που καθορίζει τις ζωές μας, και μπαίνουμε για λίγο στα παπούτσια της Αντιγόνης, του Κρέοντα κι όλων αυτών των συμβόλων-χαρακτήρων, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε κι εμείς τη θέση μας σε αυτή τη ζωή», όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης.
Κι εγώ, με τη σειρά μου, θα σημειώσω πως είδα μια παράσταση καλοκουρδισμένη, με νέα πρόσωπα, μια Αντιγόνη που σε προβληματίζει μεν, σε κάνει να γελάσεις δε.
Παίζεται μόνο για δεκατρείς παραστάσεις στο Θέατρο Κιβωτός, μέχρι τις 31 Μαΐου. Προλαβαίνετε να κλείσετε το εισιτήριό σας εδώ.
Γέλασα, όμως, και κάπου αλλού – πολύ. Και τραγούδησα δυνατά. Την Παρασκευή που μας πέρασε, ο Βασίλης Βηλαράς συνάντησε τον Μίνω Θεοχάρη στον Σταυρό του Νότου+ και ξεδίπλωσαν την πορεία μιας σχέσης μέσα από γνωστά κομμάτια των ‘90s και των ‘00s, αλλά και παλαιότερα ή πιο πρόσφατα. Ακούσαμε, δηλαδή, από διασκευασμένο Νίκο Κουρκούλη και Λευτέρη Πανταζή μέχρι Πάνο Κιάμο από την πρώιμη περίοδό του και Παναγιά Φουρέιρα.
Σε αυτή την unplugged βραδιά, που βασίστηκε –μη ειρωνικά και δίχως σνομπισμό, σημαντικό αυτό– στα γνωστά ως «καψουροτράγουδα», αλλά και στη χημεία τους, στο χιούμορ, στο κείμενο αλλά και στο ταλέντο τους στον αυτοσχεδιασμό, το κοινό έκρινε ελεύθερα αυτόν που κάποια στιγμή ένιωθε να «πιέζεται» στη σχέση. Στο τραπέζι ακούστηκαν ατάκες όπως «ο Καρβέλας θέλει μια ζωή να σε κάνει ένα με το πάτωμα, ενώ ο Φοίβος δεν θα μας το έκανε ποτέ αυτό» και, γενικά, υπήρξε μεγάλη ταύτιση με όσα συνέβησαν στη σκηνή.
Άλλωστε, το κάλεσμα έλεγε: «αν έχεις ερωτευτεί πρόσωπο που δεν έπρεπε, αν έχεις στείλει μήνυμα που δεν έπρεπε, αν έχεις αφιερώσει τραγούδι εκεί που δεν υπήρχε επιστροφή, καλώς ήρθες». Και ποιος δεν έχει κάνει τα παραπάνω, άραγε;
Γι’ αυτή τη βραδιά δεν έχω να σας δώσω link προκειμένου να κλείσετε τα εισιτήριά σας – προς το παρόν, τουλάχιστον. Και επειδή υπάρχει μια υπόσχεση πως θα επαναληφθεί, συντονιστείτε στα προφίλ τους. Ίσως ανακοινώσουν κάτι σύντομα.
Και μια θερμή παράκληση προς τους καλλιτέχνες: την επόμενη φορά θέλουμε να πείτε και τα «Σεντόνια».
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.