Μιχάλης Τεκέρταλης: «Άμα υπάρχει πάθος και ένα ρολόι αρκεί για να είσαι συλλέκτης»
- 25 ΜΑΡ 2026
Διανύουμε την εποχή της απομυθοποίησης στο collecting ρολογιών – και αυτό είναι για καλό. Σπάνε τα ταμπού και οι παρεξηγήσεις, όπως ότι συλλέκτης νοείται μόνο όποιος στοκάρει limited edition κομμάτια υψηλής αξίας, με τη λογική της επένδυσης. «Απλά αγάπη και πάθος χρειάζεται», απαντάει ο Μιχάλης Τεκέρταλης, «και ένα ρολόι είναι αρκετό για να είσαι συλλέκτης».
Τα μάτια του λάμπουν αυθόρμητα, όποτε μιλάει για ρολόγια. Ένας συλλέκτης νέας γενιάς που δεν αναλώνεται ιδιαίτερα σε τιμές και αποδόσεις. Αντίθετα, κυνηγάει τις ιστορίες – ιστορίες που κρύβονται πίσω ακόμη και από την πιο μικρή, ανεπαίσθητη αλλαγή που επέλεξε δεκαετίες πίσω ένας σχεδιάστης ή κάποια εμβληματική εταιρία του κλάδου. Τι συνέβη και ώθησε όποιον το έφτιαξε; Γιατί π.χ. το trademark ρουμπινάκι του Cartier είναι μπλε; Ή γιατί ο Gerald Genta χρησιμοποίησε τους συγκεκριμένους μηχανισμούς στα θρυλικά του μοντέλα; Πώς αυτό το μπρασελέ αγκαλιάζει τόσο αβίαστα τον καρπό;
Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία στον κόσμο της ωρολογοποίας, κάτι που κάνει το collecting να μοιάζει τελικά με ένα αέναο ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Για τον Μιχάλη Τεκέρταλη, το ταξίδι ξεκίνησε σε μικρή ηλικία, όταν «η θεία και νονά μου έφερε μια συλλογή από μικρά διακοσμητικά επιτραπέζια ρολόγια και άρχισα να τα περιεργάζομαι και να την πυροβολώ με ερωτήσεις», όπως θυμάται. Στα εφηβικά χρόνια έψαχνε με αδημονία τα περίπτερα για τα σχετικά περιοδικά, αργότερα έκανε την πτυχιακή του στη Γραφιστική μελετώντας έναν (από τους θρυλικούς χρονογράφους) El Primero, ενώ σήμερα, έπειτα από χρόνια τριβής με το «άθλημα», θα τον ακούσεις να μοιράζεται πολλά απ’ όσα έχει ανακαλύψει σε αυτό το αέναο ταξίδι, μαζί με φίλους συλλέκτες και ένα ποτήρι Negroni (συνήθως), στα χορταστικά επεισόδια της σειράς sips & seconds στο YTB.
Φέρνει στο τραπέζι μοντέλα και ιστορίες, με τέτοια φροντίδα και αγάπη που θα σε παρασύρει στη γοητεία της ωρολογοποιίας ακόμη κι αν δηλώνεις πλήρη άγνοια από τον κόσμο των ρολογιών, όπως του λόγου μου.
Το επόμενο βήμα του sips & seconds έρχεται με τις διά ζώσης συναντήσεις: σε μια προσπάθεια να αναπτυχθεί μια υγιής κοινότητα με την κουλτούρα της ωρολογοποιίας, αλλά και για να «αρχίσουμε να ροκανίζουμε τα στερεότυπα που το περιβάλλουν» όπως συμπληρώνει, το sips & seconds διοργανώνει μια πρώτη συνάντηση από κοντά, την Κυριακή 29/3 στο Argentina Social Club στην πλατεία Αργεντινής.
«Η κουλτούρα της ωρολογοποιίας κάποτε ήταν αρμός της τέχνης, της δεξιοτεχνίας, του πολιτισμού», υπενθυμίζει ο ίδιος, «και ίσως, μέσα από μια κοινότητα σαν αυτή, κάτι από αυτό να μπορεί να αναβιώσει όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανή εμπειρία».
Τι έχει σημασία σε ένα συλλεκτικό ρολόι
Κάποιοι μαγνητίζονται από την ιστορική σημασία που μπορεί να μεταφέρει ένα ρολόι. Άλλοι ασπάζονται αποκλειστικά μια συγκεκριμένη εταιρεία και αρνούνται να την αποχωριστούν. Άλλοι εστιάζουν στους μηχανισμούς και τα τεχνικά μέρη τα οποία διαθέτει κάθε μοντέλο, ενώ άλλοι κινούνται με μοναδικό γνώμονα το γούστο και την αισθητική.
Ρωτάω τον Μιχάλη Τεκέρταλη εάν η σπανιότητα και η τιμή καθορίζουν τελικά τη σημασία ενός ρολογιού σήμερα, κατά τη δική του άποψη ως συλλέκτη.
«H σπανιότητα και η τιμή είναι μονάχα ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας», απαντάει. «Μερικά ρολόγια έχουν σημασία όχι επειδή είναι σπάνια, αλλά επειδή ανήκουν σε μια στιγμή της ιστορίας. Κάποια ρολόγια έχουν αξία γιατί το design τους έγινε αρχέτυπο – κλασικό παράδειγμα είναι το Cartier Tank, όχι σπάνιο, όχι τεχνικά το πιο περίπλοκο, αλλά ο σχεδιασμός του είναι τόσο καθαρός και διαχρονικός που παραμένει σχεδόν ίδιος για πάνω από έναν αιώνα. Κάποια ρολόγια έχουν αξία επειδή εξέλιξαν τη μηχανική ωρολογοποιία, όπως το El Primero που αποτέλεσε έναν από τους πρώτους αυτόματους χρονογράφους υψηλής συχνότητας – ακόμη κι αν δεν είναι το πιο ακριβό κομμάτι στην αγορά, έχει τεράστια τεχνική σημασία».
Και επειδή ποτέ δεν σταμάτησε να δηλώνει αθεράπευτα ρομαντικός και ερωτευμένος με τα ρολόγια, «θα σου πω ότι για εμένα, βαθιά αξία κρύβεται στις προσωπικές ιστορίες: Ας υποθέσουμε π.χ. ότι κρατάς δύο ολόιδια Omega στο χέρι σου, το ένα το φορούσε ο Duplantis όταν έκανα ένα από τα αμέτρητα ρεκόρ που έχει κάνει, ενώ το άλλο είναι απλώς ένα OMEGA που μόλις βγήκε από την boutique – μάντεψε πιο έχει περισσότερη αξία».
Στις ιστορίες όπου εστιάζει με αμείωτο πάθος ο ίδιος, περιλαμβάνεται φυσικά και όλο το ταξίδι το οποίο έχει τυχόν διαγράψει το εκάστοτε ρολόι από χέρι σε χέρι, από γενιά σε γενιά, από το σήμερα στα περασμένα χρόνια, όταν αυτό το αξεσουάρ ήταν ένα αναγκαίο και αναπόσπαστο εργαλείο για την καθημερινότητα των ανθρώπων, συνοδεύοντας τον καρπό τους μέχρι τα βαθιά γεράματα. Σκέψου πόση παραπάνω σημασία αποκτά το ίδιο ακριβώς ρολόι όταν π.χ. ανήκε σε ένα ναυτικό του 19ου αιώνα που έκανε υπερατλαντικά ταξίδια ή σε έναν στρατιωτικό που επιχειρούσε σε καιρό πολέμου και κοίταζε τους δείκτες με αγωνία.
Όταν το ρολόι γίνεται statement
Στην τελική, «είναι η αξία που δίνουμε εμείς οι ίδιοι σε ένα ρολόι, κάτι που αντικατοπτρίζεται στην ενέργεια με την οποία έχουμε όταν η κουβέντα θα φτάσει σε αυτό και την ιστορία του», αναφέρει ο Μιχάλης Τεκέρταλης. «Τότε, το κόστος έρχεται σε δεύτερη, αν όχι σε τρίτη μοίρα» και το ρολόι αποκτά την αξία του αναντικατάστατου. Όταν έχει συναισθηματική και προσωπική σημασία, σε σημείο που επιλέγεται ως στοιχείο ταυτότητας.
«Ένα ρολόι γίνεται statement τη στιγμή που σταματά να δείχνει μόνο την ώρα και αρχίζει να εκφράζει κάτι για τον άνθρωπο που το φοράει», λέει ο ίδιος. Όταν δεν φοριέται με τη μορφή της επίδειξης. Όταν αντί για «κοίτα τι έχω», δηλώνει «αυτός είμαι».
Το ρολόι το οποίο φοράει κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας ο Μιχάλης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα – ένα 18 καρατίων Audemars Piguet Creation Cord’or με απόλυτη φινέτσα, μια απόδειξη από την ελβετική ωρολογοποιία για τη μετατροπή της μέτρησης του χρόνου σε έργο τέχνης. «Είναι ένα ρολόι το οποίο φτιάχτηκε με σκοπό να δώσει μορφή στην ψυχή και τη γοητεία της γυναίκας στα μέσα της δεκαετίας του ’80», αναφέρει ο ίδιος με αμείωτο ενθουσιασμό, «αποτελεί αντανάκλαση μιας συγκεκριμένης φιλοσοφίας: ότι η ύψιστη μορφή ομορφιάς πηγάζει από την ψυχή».
Είναι γυναικείο, είναι μικρό και είναι quartz; «Who cares», συμπληρώνει ο ίδιος, εκφράζοντας αμείωτη υπερηφάνεια για το «κόσμημα» στον καρπό του. Όπως θα γνωρίζει όποιος τον παρακολουθεί, η συλλογή του αφορά vintage ρολόγια. Τον ρωτάω για αυτή του την προτίμηση.
«Θα προσπαθήσω να φανώ λακωνικός: Ένα σύγχρονο ρολόι μπορεί να είναι τέλειο – ένα vintage ρολόι όμως είναι μοναδικό».
Και εξηγεί: «Τα παλιά ρολόγια έχουν, για μένα, μια πιο ανθρωποκεντρική υπόσταση, το design συχνά μοιάζει σαν να αποτυπώνει τη ψυχοσύνθεση μιας ομάδας ανθρώπων που δούλεψαν γι’ αυτό. Έτσι, εκείνος που σχεδίασε την κάσα μπορεί να είχε περάσει προηγουμένως το καλοκαίρι του ερωτευμένος στα ελληνικά νησιά, ο σχεδιαστής του μπρασελέ να περιπλανιότα στα καυτά σοκάκια της Ματέρα και εκείνος του καντράν να ζούσε μόνιμα στο Παρίσι. Και οι τρεις τους είχαν την ελευθερία να αποτυπώσουν στο ρολόι ό,τι είχε ήδη χτιστεί μέσα τους. Κάτι τέτοιο δύσκολα συμβαίνει σήμερα».
Με αυτή την αφορμή, τον ρωτάω τι πιστεύει ότι λείπει από τη σημερινή βιομηχανία των ρολογιών.
«Το πάθος για το σχέδιο και ο χώρος για τόλμη», απαντάει, «έχουν ηττηθεί κατά κράτος από τον φόβο για ρίσκο». Όλα σχετίζονται άμεσα με το κέρδος και την κίνηση της αγοράς. «Θα ήθελα να δούμε νέες συνέργιες με ανθρώπους εκτός των οίκων – μικρά ateliers, περίεργους σχεδιαστές και ανθρώπους που μπορούν να φιλοτεχνήσουν ένα μπρασελέ, ένα καντράν, μια κάσα, και έπειτα να κάνει την συναρμολόγηση ο οίκος. Λείπουν μικρά ρολόγια και φίνα».
Τα υπόλοιπα στο Argentina Social Club, την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου. Πληροφορίες εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.