Όταν μιλάει στα άλογα, η Κατερίνα ακούει καλύτερα την φωνή της

Η μικρή Κατερίνα πίστευε στις ενέργειες, στη φύση και στους ανθρώπους. Περνούσε τα καλοκαίρια στο εξοχικό της στη Βραυρώνα κι άνθιζε μακριά από την Αθήνα. Η επιστροφή στην βάση, δεν ήταν εύκολη. Τα φθινοπωρινά φύλλα πέφτουν διαφορετικά πάνω στα τσιμέντα.

Η Κατερίνα στις πόλεις, προσπαθούσε να μην χάσει την πίστη της, κοίταγε κλεφτά το μπρελόκ με τα κλειδιά της Βραυρώνας και τελικά, τα πήρε κι έφυγε. Το εξοχικό σπίτι μεταμορφώθηκε σε μόνιμη κατοικία. Δεν σημαίνει ότι όλα έμοιαζαν τέλεια εκεί, αλλά θα ήταν σίγουρα καλύτερα από την Αθήνα.

Το τελευταίο μέρος του 2024, την βρήκε σε αναζήτηση. Ένιωθε ένα κενό και ήθελε κάπως να το γεμίσει. Για να το κάνει, επισκέφτηκε τη μικρή Κατερίνα και θυμήθηκε την αγάπη της για τα ζώα και τη φύση.

Στη Help Horses Ymittos, που από τον Σεπτέμβριο του 2023 και μετά δεν έχει σταματήσει στιγμή να φροντίζει τα άλογα που ζούσαν για καιρό ανεπιτήρητα στις παρυφές Υμηττού, υποσιτισμένα, τραυματισμένα και σε πλήρως ακατάλληλες συνθήκες, έψαχναν έναν άνθρωπο σαν εκείνη.

Τα άλογα χρειαζόντουσαν την Κατερίνα και η Κατερίνα χρειαζόταν τα άλογα. «Ήθελε να βοηθήσει», λέει στο OneMan.

«Είχα δει μια ανάρτηση που είχε ανοίξει για τους εθελοντές και επειδή είχα μια αγάπη για τα ζώα από μικρή, ένιωσα πως ήθελα να είμαι κοντά στα άλογα για να βοηθήσω. Έμενα στη Βραυρώνα, σχετικά κοντά. Βρισκόμουν σε μια φάση αλλαγών και ήθελα να βρω κάτι διαφορετικό στη ζωή μου, κάτι να με γεμίζει.

Κόλλησα με την ενέργεια των αλόγων και ηρέμησα, μου έφευγαν όλα τα προβλήματα από το κεφάλι. Έχουν βρεθεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι και βοηθούν όπως μπορούν, γιατί η περιφέρεια, ο Δήμος και γενικώς οι φορείς δεν κάνουν τίποτα», εξηγεί η Κατερίνα.

Πίστευε ότι βοηθούσε εκείνη τα άλογα, αλλά τελικά, η διαδρομή ήταν αμφίδρομη.

«Πέρα από το βαθύ συναισθηματικό δέσιμο, έχουν μια ικανότητα τα άλογα, να σε αποδέχονται ακριβώς όπως είσαι. Έχουν μνήμη, διαισθάνονται την ενέργεια σου, αναγνωρίζουν πρόσωπα και εκφράσεις, την χαρά σου και την λύπη σου. Διαβάζουν τις προθέσεις σου, είναι κάτι σαν καθρέφτης. Ό,τι έχεις μέσα σου, στο βγάζει προς τα έξω. Γι’ αυτό υπάρχει και θεραπεία με τα άλογα.

Ασχολούμαι πολύ με τη φύση, τον χορό αλλά και την θεραπεία μέσω του χορού. Στην αρχή σε τρομάζει ο όγκος των αλόγων, ζυγίζουν περίπου 300-400 κιλά και φαντάσου ότι είναι και σχετικά μικρόσωμα.

Θέλει να τα προσεγγίζεις με ηρεμία, δεν πας ποτέ πίσω, εισέρχεσαι με ήρεμες κινήσεις, τους μιλάς για να καταλάβουν την παρουσία σου. Είναι πολύ φιλικά αλλά μπορεί να έρθουν και 4-5 πάνω σου να παίξουν και για αυτό τον λόγο με το σώμα σου χρειάζεται να οριοθετήσεις το χώρο σου», αναφέρει και περιγράφει τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση.

«Με έχουν βοηθήσει σε στιγμές άγχους και φόβου, σε στιγμές αγωνίας, στο να μάθω να αντιμετωπίζω τα πράγματα πιο ψύχραιμα, με μια γαλήνη, έχω αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και μια εμπιστοσύνη στον εαυτό μου μέσα από την αποδοχή τους.

Έχει τύχει να είμαι στεναχωρημένη, να μπαίνω μέσα και να έρχεται ένα συγκεκριμένο θηλυκό άλογο κάθε φορά που ακουμπάει το κεφάλι στον ώμο μου και μπορεί να μην έχει φωνή, αλλά μου λέει ότι θα περάσει. Είναι πιο βαθύ, μόνο που σε κοιτάζει. Υπάρχει μια σύνδεση, νιώθουν αυτό που νιώθεις.

Σε συναισθάνονται και το εκφράζουν στη δική τους γλώσσα. Μου έχει αλλάξει όλη μου την ζωή αυτό το κομμάτι. Σε κάνουν να νιώθεις ότι θα περάσει», συμπληρώνει.

Ο μόνος που παρεμβαίνει στη κουβέντα μας, είναι ο αέρας. Στο μέρος επικρατεί ησυχία, τα άλογα τριγυρίζουν άφοβα και νιώθουν ασφάλεια.

«Τα άλογα καταλαβαίνουν την αλήθεια σου. Δυστυχώς, οι άνθρωποι μεταξύ μας μπορεί άλλα να σκεφτόμαστε, άλλα να λέμε κι άλλα να κάνουμε. Στη σχέση με τα άλογα δεν υπάρχει αυτό. Καταλαβαίνουν την αλήθεια σου και φέρονται αναλόγως. Κάπως έτσι, αντιλαμβάνεσαι καλύτερα και εσύ τον εαυτό σου.

Ένιωθα πολύ κοντά στις γέννες τους, δέος και θαυμασμό. Συναισθανόμουν τον πόνο τους και την χαρά τους. Σε όλο το βασίλειο, ανθρώπινο και ζωϊκό, η σχέση μητέρας και παιδιού είναι κάτι το αδιάρρηκτο και μοναδικό. Τους μιλάω.

Πάντα μιλάω στα ζώα, στα δέντρα, στη φύση. Πιστεύω ότι παντού υπάρχει ψυχή. Μπορεί να ακούγεται κάπως, αλλά νιώθω ότι όλοι είμαστε ένα. Είναι μια ανάγκη δική μου, ένας δικός μου τρόπος επικοινωνίας. Έτσι επικοινωνώ, θα έρθω να σου πω κάτι, θα μιλήσω. Μου βγαίνει φυσικά να τους μιλάω. Μπορεί να μην απαντάνε αλλά μπορώ και καταλαβαίνω πράγματα για εμένα μέσα από όσα λέω, που δεν ήξερα ότι τα έχω μέσα μου.

Ήμουν έτσι από μικρή. Πίστευα πάντα στις ενέργειες. Πλέον, το κάνω ακόμα πιο συνειδητά. Σε φέρνουν στο εδώ και το τώρα. Φεύγει το πριν και το μετά. Καταλαβαίνω την ανάγκη αυτή, τα άγχη, την επιβίωση. Η ζωή δεν είναι μόνο επιβίωση. Εδώ έμαθα ακόμα πιο έντονα τη δύναμη του τώρα. Προσπαθώ να είμαι παρούσα», λέει η Κατερίνα.

Μεγαλωμένη στου Ζωγράφου, πέρναγε τα καλοκαίρια στη Βραυρώνα. Η Αθήνα, την έχει κουράσει.

«Τα τελευταία χρόνια μένω μόνιμα στη Βραυρώνα, η Αθήνα έχει γίνει ένα μέρος που ακόμα και καλά να είσαι, θα τρελαθείς. Είναι σημαντική η επαφή με τη φύση, την χρειαζόμαστε. Το έχουμε ανάγκη. Κοίτα τώρα που βρισκόμαστε, σε άλλη διάσταση», μου λέει και όσο κοιτάζουμε τα άλογα, περιγράφει τον τρόπο επικοινωνίας τους.

«Επικοινωνούν πολύ με τα αυτιά τους. Όταν είναι κολλημένα πίσω, είναι νευριασμένα για παράδειγμα. Κάνουν σημάδια και μεταξύ τους, μπορούν να συνεννοηθούν μόνο με τη κίνηση των αυτιών. Δίνουν σήματα έτσι. Αναλόγως και με την ουρά τους.

Παρατηρώ τη σχέση τους μέσα στο κοπάδι, θηλυκά που τσακώνονται, μεγάλα που προστατεύουν τα μικρά τους, υποομάδες, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Παρατηρώ όλα όσα τα φοβίζουν, με ενδιαφέρει πολύ το πώς νιώθουν. Εκφράζουν την αγάπη μέσα από την επαφή, αγγίζονται με τα κεφάλια τους, είναι τρόπος έκφρασης», εξηγεί.

«Μου έχουν μείνει πολύ οι φορές που με πλησίασαν συγκεκριμένα άλογα. Μπορεί να ήμουν φορτισμένη, να μου έφταιγαν όλα. Ήταν πολύ ιδιαίτερο, έμπαινα μέσα για να τις ταΐσω και καθόταν ένα τέταρτο ακίνητη πάνω από το κεφάλι μου. Είναι μια που έχει χάσει ένα πουλαράκι, είναι απομονωμένη και ήθελα να την δυναμώσω. Όταν ήταν έγκυες επίσης και τις έβλεπα ζορισμένες στις τελευταίες μέρες, αγκομαχούσαν. Πήγαινα κοντά τους, τις ακουμπούσα, τις χάιδευα και μίλαγα.

Το άλογο σε πάει μπροστά, καλπάζεις, βάζεις τα όρια σου, έχεις φύγει από σχέσεις και ανθρώπους που δεν σε εκφράζουν και πηγαίνεις μακριά. Συνδέεται με τα πάντα και έχει σπουδαίους συμβολισμούς. Το 2026 είναι η χρονιά τους, η χρονιά του αλόγου. Το ήξερες;», λέει πριν πατήσουμε Stop.

Η αλήθεια είναι πως δεν το γνώριζα. Αλλά δεν έχει και καμία σημασία.

Στηρίξτε τις δράσεις της Help Horses Ymittos, εδώ.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ