Παραδίδεται επιτέλους η Βασιλίσσης Όλγας, πρέπει να χαρούμε;
- 30 ΙΑΝ 2026
Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα που έχουμε να κρατήσουμε από την επεισοδιακή ανάπλαση στη Βασιλίσσης Όλγας, όταν έχουν παρέλθει πέντε ολόκληρα χρόνια «ομηρίας» του Κέντρου για να παραδοθεί τελικά μία παρέμβαση κόστους 6 εκατ. ευρώ χωρίς ιδιαίτερο όφελος για τους κατοίκους και –ακόμη χειρότερα– χωρίς να εντάσσεται σε κάποια ευρύτερη στρατηγική βιώσιμης αστικής κινητικότητας από τον Δήμο Αθηναίων;
Ότι το αυτοκίνητο παραμένει δυστυχώς η «καυτή πατάτα» που κανένας δήμαρχος δεν τολμάει στην ουσία να ακουμπήσει.
Την εκλογή του Χάρη Δούκα συνόδευε εξαρχής μια ιδιαίτερα παράδοξη αντίφαση που άπτεται της Βασιλίσσης Όλγας – επικράτησε ενάντια στον Μπακογιάννη, υποστηρίζοντας εμφατικά ένα «πράσινο» και «βιώσιμο» όραμα για την Αθήνα, σε συνδυασμό με την υπόσχεση για ένα οριστικό φινάλε στα έργα βιτρίνας που υλοποιούσε (ερήμην των πολιτών) η προηγούμενη διοίκηση.
Όπως θυμόμαστε, ο Μεγάλος Περίπατος είχε ήδη ολοκληρωθεί επί της Πανεπιστημίου, επομένως απέμενε η Όλγας για να αποδείξει την πολιτική του βούληση ο νέος δήμαρχος: δεσμεύτηκε να την «ξηλώσει», για να ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα, παρότι μια τέτοια απόφαση ερχόταν σε πλήρη ρήξη με τις αρχές βιωσιμότητας που υποστήριζε.
Πώς μπορούμε να οραματιστούμε μια πόλη με λιγότερα οχήματα, όταν αντί να τους αφαιρούμε, τελικά τους επιστρέφουμε χώρο, μάλιστα εντός ενός κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου κορυφαίας σημασίας για την μητρόπολη; Πώς μπορεί να αλλάξει η αυτοκινητοκεντρική νοοτροπία στην πρωτεύουσα, όταν προτεραιότητα είναι να κοπάσει η οργή των οδηγών επειδή αναγκάζονται σε περιπορείες κάνοντας κύκλο, αντί να βρούμε εναλλακτικές μετακίνησης;
Αυτές τις εναλλακτικές καλούταν να διερευνήσει η νέα δημαρχία, στην πραγματικότητα.
Όχι μόνο για την Βασ. Όλγας, αλλά για όλη την Αθήνα. Εντούτοις, ενώ έχουν περάσει δύο+ χρόνια από τις εκλογές, καμία πολιτική μείωσης των αυτοκινήτων δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα για τον κεντρικό δήμο της πρωτεύουσας. Το ακόμη χειρότερο; Ότι στο ενδιάμεσο αυτής της σύγκρουσης για το μέλλον της Βασιλίσσης Όλγας, αφαιρέθηκε κάθε δικαίωμα από τον δήμο να αποφασίζει για τα έργα ανάπλασης που υλοποιούνται (με την κυβερνητική τροπολογία της Ανάπλασης Α.Ε.) – είναι κοντολογίς καταδικασμένος να εφαρμόζει μικρά έργα, με δικό του προϋπολογισμό ή χορηγίες.
Γι’ αυτό και, σε αντίθεση με την γενική εικόνα που έχει επικρατήσει, στην ουσία η δημαρχία Δούκα δεν «ξήλωσε» τα σχέδια της δημαρχίας Μπακογιάννη. Αποφάσισε απλώς για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στη νέα εποχή λειτουργίας του δρόμου, ο οποίος ούτως ή άλλως είχε σχεδιαστεί (ανεπαρκώς, με βάση κυκλοφοριακά δεδομένα από την περίοδο της πανδημίας) να εξυπηρετεί και την κίνηση οχημάτων, παράλληλα με το τραμ, το τρόλεϊ και τους πεζούς.
Επικοινωνιακά, ωστόσο, η νέα δημαρχία πανηγυρίζει για την έκβαση της υπόθεσης, και αυτό είναι το πρόβλημα.
Ακούμε τις τελευταίες μέρες στις τηλεοπτικές δηλώσεις των εκπροσώπων του Δ. Αθηναίων ότι με το άνοιγμα της Βασιλίσσης Όλγας (το οποίο αναμένεται εντός εβδομάδων, με καταληκτικό περιθώριο παράδοσης στην εταιρεία τον Μάρτιο) ότι θα μειωθεί σημαντικά η ταλαιπωρία στους γύρω δρόμους. Γνωρίζουμε, πολλοί από πρώτο χέρι ως οδηγοί, το αίσθημα απόγνωσης που σε κατακλύζει στην ακινητοποιημένη Αρδηττού και την Αμαλίας όλο αυτό το διάστημα.
Σύμφωνα με τις κυκλοφοριακές μελέτες του Δήμου, με την επιστροφή της επίμαχης οδού στην κυκλοφορία, θα μειωθεί κατά 20% το μποτιλιάρισμα της περιοχής. Ακόμη και το ποσοστό αυτό να δεχθούμε, οφείλουμε να αναρωτηθούμε πόσο θα κρατήσει αυτή η προσωρινή ανάσα αποσυμφόρησης.
Και πρέπει τελικά να χαρούμε που ακόμη κι από έναν δήμαρχο φιλοπεριβαλλοντικής νοοτροπίας εφαρμόζονται πολιτικές υπέρ του αυτοκινήτου;
Οι αριθμοί το δείχνουν ξεκάθαρα: με την πάροδο των χρόνων, αυξάνονται τα αυτοκίνητα που κινούνται στους δρόμους, αυξάνονται και οι χρονοαποστάσεις στις μετακινήσεις. Ενδεικτικά, τα δεδομένα της TomTom έδειξαν 143 ώρες χαμένου χρόνου για τους Αθηναίους οδηγούς του το 2025, περίπου +5% από το 2024. Για μία απόσταση 10 χλμ. στο κέντρο της πόλης, συγκεκριμένα, απαιτούνται περίπου 39 λεπτά στις ώρες αιχμής.
Την ίδια στιγμή, τα ενοικιαζόμενα ΕΠΗΟ εξυπηρετούν εκ των πραγμάτων τους τουρίστες, δεν έχει κατασκευαστεί ούτε ένα μέτρο νέου ποδηλατόδρομου στην πόλη, ενώ τα πεζοδρόμια παραμένουν η αχίλλειος πτέρνα του Κέντρου – είναι ξεκάθαρο ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι σίγουρα ανώφελο, αν όχι παραπλανητικό, να εστιάζουμε σε μια εφήμερη μείωση των χρόνων αναμονής, ενώ λείπει η στρατηγική, λείπουν οι εναλλακτικές μετακίνησης και τελικά οι προοπτικές για μια λιγότερο εγκλωβισμένη Αθήνα.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.