«Δεν φοβήθηκε ποτέ Πάσπαλι και Σιγάλα, ήταν ταύρος»: Ο μπασκετμπολίστας Γιώργος Λάνθιμος δεν ήταν καθόλου ευνοούμενος
Οι άνθρωποι του κινηματογράφου έχουν μιλήσει πολλές φορές για τον Γιώργο Λάνθιμο. Στο σημερινό επεισόδιο, φιλοξενούμε τους Γιώργο Νικολόπουλο και Απόστολο Κόντο, προπονητές του Γιώργου Λάνθιμου σε εφηβικό και αντρικό αντίστοιχα αλλά και τον Νάσο Χούμπαυλη, συμπαίκτη και συνοδοιπόρο του Λάνθιμου από τα μικρά δωμάτια των παιδικών χρόνων μέχρι τα μεγάλα σαλόνια της πρώτης εθνικής.
- 27 ΑΠΡ 2026
Βρισκόμαστε τέλη των 80s στην Αθήνα, η πόλη μυρίζει τιρινίνη και ο ουρανός βρέχει σπυριάρες μπάλες. Έφηβοι και νέοι, απολαμβάνουν το μπάσκετ στα ανοιχτά, τα οποία δεν επιβεβαιώνεται ότι φύτρωσαν μόνα τους.
Το άθλημα πουλάει και ο κόσμος το αναγνωρίζει. Παρέες παίζουν σκληρά και παρότι χάνονται, «δεν τους αρέσει να χάνουν». Συγγνώμη, κάτι δικά μου.
Σας έχει τύχει ποτέ να βρεθείτε σε ένα κουβεντολόι όπου ένα άτομο ρουφάει όλη την ενέργεια της στρογγυλής τραπέζης; Αυτοί οι τύποι που δε λένε τίποτα στ’ αλήθεια, ιστορίες χωρίς δράκο. Το 1987 πάντως, υπήρξε και μαζί με τον μεγαλύτερο γκάνγκστερ των ευρωπαϊκών γηπέδων, και τα «άλλα τα παιδιά», έκαναν το magnum opus των Europe, soundtrack μιας ολόκληρης χώρας.
Την εποχή εκείνη, ο έφηβος Γιώργος Λάνθιμος, αγωνιζόταν στο παιδικό του Παγκρατίου. Στο σινεμά του, σκηνοθετεί και δημιουργεί φανταστικούς κόσμους και κολυμπάει μέσα στα αχαρτογράφητα νερά των ανθρώπινων σχέσεων. Στο μπάσκετ του, κυρίαρχο genre ήταν ο ρεαλισμός. Παίκτης του προπονητή, απειλή από τη περιφέρεια και σκληρή άμυνα.
Δύσκολο να βρείτε ομάδες που έχουν πετύχει στο παγκόσμιο μπάσκετ χωρίς ένα φόργουορντ με αυτά τα χαρακτηριστικά στο ρόστερ.
Αλτικός μπορεί να μην ήταν, αλλά είδε την καριέρα του να σκιπάρει ορόφους και να φτάνει γρήγορα στο αντρικό. Καλεσμένοι στην τούρτα ενηλικίωσης ήταν οι Ζάρκο Πάσπαλι και Γιώργος Σιγάλας.
Στα 18 του, ο Γιώργος Λάνθιμος μπορεί να αναμετρήθηκε με βουνά, αλλά απέναντι του έβλεπε μόνο γήινους αντιπάλους με τα νούμερα 8 και 5 στη φανέλα, αντίστοιχα.
Στο ιστορικό ντεμπούτο του κόντρα στον αγαπημένο του Ολυμπιακό, κανένας δε θυμάται την κουλούρα στους πόντους. Άλλωστε η στατιστική αποτελεί έναν από τους πιο εύκολους τρόπους να πεις ψέματα στο χώρο του μπάσκετ.
(Συγγνώμη κύριε Κώστα).
Λίγες μέρες μετά, σε μια αγγελοπουλική ανάβαση στο χιονισμένο Βορρά, σκόραρε τους πρώτους του επαγγελματικούς πόντους στο Παλέ, σε μια αποστολή με κύριο, αν όχι μοναδικό, σκοπό, να μη μηδενιστεί το Παγκράτι.
Στο λεωφορείο της επιστροφής, μάλλον έκανε άλλες σκέψεις κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Τα γυαλισμένα παρκέ δεν τον έψηναν ιδιαίτερα και έβλεπε το μέλλον του να αντανακλάται πάνω στην οθόνη του μόνιτορ. Και κάπως έτσι, κυρίες και κύριοι, το ελληνικό μπάσκετ έχασε ένα δυναμικό φόργουορντ και το παγκόσμιο σινεμά κέρδισε ένα μεγάλο auteur.
Οι άνθρωποι του κινηματογράφου έχουν μιλήσει πολλές φορές για τον Γιώργο Λάνθιμο. Στο σημερινό επεισόδιο, φιλοξενούμε τους Γιώργο Νικολόπουλο και Απόστολο Κόντο, προπονητές του Γιώργου Λάνθιμου σε εφηβικό και αντρικό αντίστοιχα αλλά και τον Νάσο Χουμπαυλή, συμπαίκτη και συνοδοιπόρο του Λάνθιμου από τα μικρά δωμάτια των παιδικών χρόνων μέχρι τα μεγάλα σαλόνια της πρώτης εθνικής.
«Ο Γιώργος έπαιζε σμολ φόργουορντ, του έλεγες κάτι να κάνει και το έκανε, ευφυές παιδί»
Το όνομα Λάνθιμος έχει μια ιστορία στο Παγκράτι. Ο πατέρας του ήταν από τους τοπ παίκτες το ’70, ήταν προπονητής δικός μας όταν μπήκαμε στην ομάδα από το ’77 μέχρι το ’90 όταν ανεβήκαμε. Εξαιρετικός άνθρωπος, δεν ήταν μόνο καλός προπονητής, μας έβγαζε έξω, τραπέζια. Ο Γιώργος άρχισε να μεγαλώνει και θέλαμε να ανταποδώσουμε αυτά που μας πρόσφερε ο πατέρας.
Ήμουν φοιτητής Πολυτεχνείου αλλά είχα το δίπλωμα προπονητή, ήταν και για μένα τα πρώτα μου χρόνια. Ξεκίνησε από τις μικρότερες κατηγορίες, σωματικά ήταν όπως το βλέπετε, είχε τα προσόντα, του άρεσε, ήταν ένα παιδί έξυπνο, ευφυές, φαίνεται αυτό, η ευφυΐα του παίκτη. Ακολουθούσε τις κατηγορίες, παιδικό, εφηβικό, και κάποιοι έφηβοι συμπλήρωναν το αντρικό.
Έχει παίξει ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, είχε κάνει απεργία ο σύλλογος, οι έφηβοι έπαιξαν με τους ξένους. Ήταν ένας παίκτης που έπαιζε στην περιφέρεια 2-3 σαν τον πατέρα του, γενικώς ήταν καλός, δεν του κάναμε χάρη, το είχε κερδίσει μόνος του. Στη φουρνιά των 73άρηδων, κάποιοι προχώρησαν.
Ο Νάσος Χούμπαυλης ήταν μαζί του, συμπαίκτες, πήγαιναν παράλληλα. Ο Γιώργος έπαιζε περιφέρεια, σμολ φόργουορντ, είχε και το σουτ χωρίς να είναι σουτέρ, του έλεγες κάτι να κάνει και το έκανε, δεν ήταν πρώτος αλλά ήταν σε όλα ενεργός, αλλά για αυτό τον λόγο είχε συμμετοχή.
Ο ίδιος δεν ήθελε καθόλου να τον συγκρίνουμε, δεν έβαλε το νούμερο του πατέρα του, το 8, ήθελε να είναι αυτόνομος. Να κάνει ό,τι θέλει με τη δική του αξία. Δεν τον βοηθούσαμε επειδή ήταν ο γιος του Αντώνη, ό,τι κέρδισε το έκανε με την αξία του.
Γιώργος Νικολόπουλος, προπονητής Γιώργου Λάνθιμου στο εφηβικό του Παγκρατίου.
«Του λέω τι σκέφτεσαι να κάνεις στο μέλλον. Μου λέει “εγώ θα γίνω σκηνοθέτης”»
Κοίταξε να δεις, έτυχε μια χρονιά και τον είχα αθλητή μου τον Γιώργο τον Λάνθιμο. Του λέω: «Τι σκέφτεσαι να κάνεις στο μέλλον;», μου λέει: «Εγώ θα γίνω σκηνοθέτης», του λέω: «Μπράβο σου που το πιστεύεις». Μου έκανε εντύπωση επειδή ήταν δύσκολο το εγχείρημα. Σαν αθλητής είχε προσόντα αλλά δεν είχε το πάθος, όπως έχει τη διάθεση με τη σκηνοθεσία.
Ήταν λιγάκι μελαγχολικός τότε επειδή είχε χάσει τη μητέρα του. Εξαιρετικός χαρακτήρας, σπουδαίο παιδί, είχε πολλές ελπίδες για το μπάσκετ, το να πεις ότι θα γίνεις σκηνοθέτης ήταν μια πολύ φιλόδοξη ιδέα. Κι όμως έγινε ο πιο σπουδαίος. Το είδα νέο παιδί και λόγω του πατέρα του ενδιαφέρθηκα σαν πατέρας να μάθω τι σκέφτεται.
Ήταν θετικότατος, ερχόταν στις προπονήσεις, είχε το ταλέντο αλλά έλειπε το πάθος. Δυάρι ήταν, λίγο κοντός για 3. Είχε και σουτ, καλή άμυνα έπαιζε, είχε προσόντα, ήταν διεισδυτικός. Ήταν αγαπημένο παιδί στο Παγκράτι, τον αγαπούσαν πολύ. Δεν ήθελε να γίνει ποτέ μεγάλος αθλητής.
Μετά από 2 χρόνια νομίζω σταμάτησε και έφυγε έξω. Σκέφτηκα τι διάλογο είχαμε κάνει και τι πάθος είχε. Τον γνώρισα στο γήπεδο. Ο Αντώνης ο Λάνθιμος ήταν αγαπητός. Ήταν ένα παιχνίδι που είχε παλέψει το Παγκράτι, με τον Πάσπαλι ο Ολυμπιακός, είχε θετική παρουσία. Είχαμε βγάλει ένα διαφημιστικό φυλλάδιο και είχε γίνει ωραίο με την εμφάνιση. Μας έχει κάνει περήφανους ο Γιώργος ο Λάνθιμος, ήταν αθλητής μου για ένα μικρό διάστημα.
Απόστολος Κόντος, προπονητής Λάνθιμου στο αντρικό Παγκρατίου, στους τρεις αγώνες που έπαιξε στην Α1.
«Έπαιρνε τα καλύτερα παπούτσια, χαζεύαμε και μας ρώταγε το νούμερό μας για να μας τα παραγγείλει»
Με τον Γιώργο ήμασταν πάρα πολύ φίλοι. Ξεκινήσαμε να παίζουμε το 1989-1990 στα παιδικά του Παγκρατίου, με προπονητή τον Μιχάλη Μαντζιώρη. Ήμασταν πάρα πολύ φίλοι, η μαμά του ήταν μόνιμα στην κερκίδα με τον πατέρα μου. Όταν έχασε τη μαμά του, εκείνο το βράδυ, το περάσαμε μαζί. Αν κλείσω τα μάτια και γυρίσω πίσω, θυμάμαι εκείνη τη νύχτα.
Εξαιρετικό παιδί, καλοσύνατος, τσακωνόταν σπάνια, κορμάρα για μπάσκετ. Δεν το αγαπούσε τόσο πολύ ή έψαχνε να βρει διέξοδο για να κάνει κάτι τέτοιο. Τον είδα πριν από 2,5 χρόνια στον Πειραιά, γύρναγε με την Emma Stone μια σκηνή. Μου λένε «σας παρακαλώ μη περνάτε». Ο Γιώργος ήταν με ένα καπέλο και του φωνάζω. «Είμαι προπονητής στον Εθνικό, ψάχνω ένα 3άρι, μήπως ενδιαφέρεστε;». Στοπ, σταματάει το γύρισμα, είπαμε δύο κουβέντες και μου λέει «Νάσο, δεν το πιστεύω, δεν θα τη ξεχάσω αυτή τη φωνή. Πάρε με ένα τηλέφωνο να θυμηθούμε τα παλιά». Πάντα του φώναζα να σουτάρει, να κάνει το ένα, το άλλο.
Σαν μπασκετμπολίστας δεν ξέρω αν θα ήταν στην ελίτ. Θα έπαιζε μπάσκετ σίγουρα. Αν ο Γιώργος με τη σωματοδομή του έμπαινε προς τα μέσα, δεν κοβόταν, ήταν ταύρος. Δεν είχε διάθεση να κάνει προπόνηση με στίβο, βάρη. Ο Κοντός μας είχε πεθάνει στα σκαλοπάτια.
Εγώ, αυτός και ο Μωραΐτης, και οι τρεις που από το εφηβικό πήγαμε καπάκι στην προετοιμασία και παίξαμε αντρικό. Όταν παίξαμε με τον Ολυμπιακό, φώναζε ο Ιωαννίδης κι έβριζε τον Σιγάλα. «Δε μπορείτε να πιάσετε τον μικρό;», έλεγε για μένα. Τη μία τάπα τη θυμάμαι, του Πάσπαλι στον Λάνθιμο, ήταν περισσότερο αλλοίωση. Να ξέρεις όμως κάτι, ο Γιωργάρος στάθηκε κάτι παραπάνω από δυνατός στο παρκέ με τον Πάσπαλιε και τον Σιγάλα, δε φοβήθηκε κανέναν.
Πάντα ο Γιώργος έπαιρνε τα καλύτερα παπούτσια, τα Nike τα Revolution, και τον χαζεύαμε όλοι και έλεγε «πες μου τι νούμερο φοράς να παραγγείλω και για σένα». Ήταν τέτοιο παιδί από μικρός. Εξαιρετικός. Ήταν το παιδί που ήθελες να τον κάνεις παρέα. Όταν έφυγε η μητέρα του, τον έχασα. Κι ας χαθήκαμε μετά όμως, εκείνο το βράδυ το πέρασα μαζί του. Δεν έβγαλε δάκρυ ο κερατάς.
Στο Παγκράτι το όνομα Λάνθιμος είναι μια ιστορία. Δεν έλεγαν «ο Γιώργος», έλεγαν «ο γιος του Λάνθιμου». Είναι βαριά κληρονομιά. Τα έκανε όμως όλα με την αξία του. Δε μίλαγε ποτέ για το σινεμά. Ποτέ. Ποτέ. Όταν πήγα στο σπίτι του, λίγο πίσω από τον Άγιο Σώστη, είχε βιντεοκασέτες αρκετές, αλλά δε πήγε το μυαλό μου ότι ήταν σινεμά. Νόμιζα ήταν αθλητικά. Δε μπορώ να καταλάβω πώς λειτουργεί το μυαλό του Γιώργου.
Έπαιζε 3, σουτάρα, αιφνιδιασμό και σκληρή άμυνα. Είχε και λίγο παραπάνω κιλά, δε μπορούσε να ελέγξει τη δύναμή του. Πάρα πολύ δυνατό παιδί. Παίξαμε με τον Ολυμπιακό και μετά πήγαμε με κακοκαιρία στον Άρη, και εκεί ήταν εξαιρετικός. Ταξίδι με πούλμαν μέσα στα χιόνια για να μη μηδενιστεί η ομάδα. Στο δεύτερο πάλι ήταν πολύ καλός. Όλα θα είχαν να κάνουν με τον προπονητή που δούλευε πάνω του. Αν ο Γιώργος έμενε με τον Ράικο Τόρομαν, θα έπαιζε μπάσκετ. Γιατί οι Σέρβοι είναι Σέρβοι.
Ο πατέρας μου και η μητέρα του καθόταν πάντα δίπλα-δίπλα στα εντός και στα εκτός. Δε σηκώθηκε ούτε μια φορά να φωνάξει, διακριτικός σε μια γωνία, να δει το παιδί του. Έτσι ήταν και η μαμά του Γιώργου. Εκεί καταλαβαίνεις και το ποιόν του ανθρώπου, είναι θέμα παιδείας.
Νάσος Χούμπαυλης, συμπαίκτης του Γιώργου Λάνθιμου σε παιδικό, εφηβικό κι αντρικό.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.