«Ο ΠΑΟΚ είναι καψούρα» – 3 γενιές ΠΑΟΚτσήδων μιλούν για την αγάπη τους
Με αφορμή τα 100 χρόνια της ομάδας, μιλήσαμε με τρεις γενιές ΠΑΟΚτσήδων, ψάχνοντας όχι τις σωστές απαντήσεις, αλλά τις πιο προσωπικές.
- 20 ΑΠΡ 2026
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς αυτό που συμβαίνει στο γήπεδο. Είναι αυτό που κουβαλάς όταν φεύγεις από αυτό. Μια ταυτότητα που περνάει από γενιά σε γενιά, αλλά αλλάζει μορφή χωρίς να χάνει τον πυρήνα της. Που έμαθε να ζει χωρίς τίτλους και τώρα μαθαίνει να ζει και με αυτούς, χωρίς να θέλει να τους συνηθίσει.
Μην ξεχνάμε ότι ενώ ο αετός της ΑΕΚ έχει τα φτερά του ανοιχτά και πετά χαρμόσυνα, αυτός του ΠΑΟΚ τα έχει κλειστά, πένθιμα, συμβολίζει την αντίσταση, κάτι που με τις δύσκολες στιγμές που βίωσε στα 100 του χρόνια, μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο σταθερό του χαρακτηριστικό: Ότι, ό,τι κι αν γίνει, θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα τον κοιτάει σαν παιδί για πρώτη φορά και κάποιος άλλος που, ακόμα και στα 70 του, θα τον υπερασπίζεται σαν ιδέα.
Για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ, μιλήσαμε με τρεις γενιές ΠΑΟΚτσήδων. Τους κάναμε τις ίδιες ερωτήσεις, ψάχνοντας όχι τις σωστές απαντήσεις, αλλά τις πιο προσωπικές. Τι σημαίνει ο ΠΑΟΚ για τον καθένα, πού ξεκίνησε αυτή η σχέση, τι έμεινε και τι άλλαξε.
Από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, από την οικογένεια και την Τούμπα μέχρι τις μεγάλες νίκες και τις ήττες, ξεδιπλώνεται μια διαδρομή. Μια σχέση που περνάει από γενιά σε γενιά.
Τι είναι ο ΠΑΟΚ για σένα με μία λέξη – και γιατί αυτή;
Αν έπρεπε να το χωρέσω σε μία έννοια, θα έλεγα ότι είναι η μνήμη, γιατί κουβαλάει μέσα του όλα όσα έχεις ζήσει, από παιδί μέχρι σήμερα. Θάνος, 53
Ο ΠΑΟΚ είναι καψούρα. Ό,τι και να σου κάνει, όπως και να σου συμπεριφερθεί, εσύ θα θες να είσαι δίπλα του, να ξες ότι είναι καλά. Γιατί θες να ξες ότι ο ΠΑΟΚ είναι καλά, χάνει ή κερδίζει, δε μας νοιάζει. Νίκος, 30
Ο ΠΑΟΚ είναι ιδέα και θέση. Είναι περηφάνεια. Δυσκολεύομαι να βρω μια λέξη. Σωκράτης, 71
Ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση από τον ΠΑΟΚ;
Ήμουν πρώτη δημοτικού, το σπίτι της γιαγιάς μου ήταν στην Τούμπα. Κάθε Σαββατοκύριακο μας πήγαιναν να παίξουμε. Μια μέρα μου λέει ο πατέρας μου «θα πάμε μια βόλτα, θες;». Με πήρε και πήγαμε στο γήπεδο. Πήγαμε στη Θύρα 5. ΠΑΟΚ – Άρης. Δε θυμάμαι σκορ, τίποτε, δεν κοιτούσα καν το γήπεδο, ήμουν αποχαυνωμένος και τους κοιτούσα. Γυρνάω στον πατέρα μου και του λέω «αυτοί εδώ τι είναι;» και μου απαντάει: «Ινδιάνοι». Νίκος, 30
Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται δεν είναι καν αγώνας· είναι μια παιδική φανέλα, από εκείνες που φοράς χωρίς να καταλαβαίνεις ακόμα πλήρως τι σημαίνει, αλλά νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Θάνος, 53
Τον ΠΑΟΚ τον είχα στο σπίτι μου πάντα. Μετά πηγαίναμε σε πολλά ματς με τον παππού μου και τον πατέρα μου. Σωκράτης, 71
Ποια στιγμή του ΠΑΟΚ δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μια, θα ήταν η νίκη μέσα στο Χαριλάου το 2024. Ήμουν άσχημα ψυχολογικά, είχα κάνει μια εγχείρηση, σε περίπτωση που το πάρουμε δε θα μπορέσω να πάω να πανηγυρίσω. Λένε ότι όταν δε βλέπεις τα ματς με παρέα, συναισθηματικά το ζεις πιο έντονα. Πραγματικά, όταν έχασε την κεφαλιά ο Ανσαριφάρντ, κόντεψα να κάνω εμετό. Μετά, όταν τελείωσε, έβαλα τα κλάματα. Νίκος, 30
Δεν ξεχνιέται εκείνο το διπλό με τον Άρη το 2024 και την κατάκτηση του τίτλου. Από αυτά τα παιχνίδια που δεν είναι απλώς αποτέλεσμα, αλλά σου μένουν στο σώμα, στην ένταση, στον τρόπο που τα έζησες. Θάνος, 53
Υπάρχει ένας παίκτης ή μια μορφή που για σένα «είναι» ο ΠΑΟΚ;
Έχω ταυτιστεί με πάρα πολλούς, αλλά όλη μου η γενιά δε μπορούσε να είναι άλλος από τον αρχηγό. Είναι ένας θρύλος μέσα σε άλλους. Είναι ο Αντελίνο Βιεϊρίνια. Τον είχα συναντήσει στο «Κόσμος» όταν είχε έρθει και μου λέει «Vamos ΠΑΟΚάρα». Από τότε είναι σαν να μεγαλώνουμε μαζί, δεν μπορώ να δω άλλο παίκτη να συνδέεται τόσο με τον ΠΑΟΚ. Νίκος, 30
Παίκτης σημαία είναι ο Βιεϊρίνια. Μετά πιο ρομαντικά ο Γκαρσία. Προσωπικά έχω και μια ιδιαίτερη αγάπη στον Κλάους. Είναι τα τρία πρότυπα ΠΑΟΚτση που σκέφτομαι όταν έχω στο μυαλό μου τον ΠΑΟΚ. Θάνος, 53
Αν έπρεπε να προσωποποιήσω τον ΠΑΟΚ σήμερα, θα τον έβλεπα στον Κωνσταντέλια. Σωκράτης, 71
Τι σημαίνει να είσαι ΠΑΟΚτσής εκτός γηπέδου;
Μου αρέσει να συζητάω για τον ΠΑΟΚ και με ανθρώπους άλλων ομάδων και να τους εξηγώ το τι πάει να πει να είσαι ΠΑΟΚ, πώς νιώθεις, γιατί καλώς ή κακώς τα τελευταία χρόνια έχουμε πάρει τις χαρές. Αυτό έχει περάσει στο DNA μας και είναι πάρα πολύ καλό να το περάσουμε και στο DNA και άλλων. Με την πρώτη αναποδιά να θέλεις να φεύγουν προπονητές και παίκτες, δε γίνεται. Νίκος, 30
Αν δεις τον ΠΑΟΚ όχι ως ομάδα αλλά ως ένα σύνολο αξιών και ιδεών, τότε αυτό το φορτίο το κουβαλά κάθε ΠΑΟΚτσής και έξω από το γήπεδο. Συνεχίζεται στον τρόπο που ζεις. Να είσαι ΠΑΟΚ σημαίνει να βρίσκεσαι διαρκώς σε μια θέση αντίστασης. Να μην αποδέχεσαι εύκολα ό,τι σου επιβάλλεται, να στέκεσαι απέναντι σε αυτό που αντιλαμβάνεσαι ως κατεστημένο. Σημαίνει να κρατάς ζωντανή τη μνήμη και τις ρίζες σου, να μη συμβιβάζεσαι, να έχεις μια εσωτερική πυξίδα για το τι είναι δίκαιο.
Έχει μέσα του και μια έννοια του «λαϊκού» – όχι ως καρικατούρα, αυθεντική λαϊκότητα. Και ταυτόχρονα, να αγκαλιάζεις το περιθώριο γιατί είσαι γεννημένος εκεί, και ο πυρήνας σου είναι αυτό και πρέπει να το διαφυλάξεις. Σαν να αναγνωρίζεις ότι προέρχεσαι από εκεί που συχνά μένει εκτός κέντρου, και άρα έχεις έναν λόγο παραπάνω να το υπερασπίζεσαι, να το κουβαλάς μαζί σου.
Γιατί μιλάμε για μια ταυτότητα που συγκροτείται γύρω από την αίσθηση της αδικίας. Και η αδικία, σχεδόν πάντα, πέφτει πιο βαριά πάνω σε αυτούς που βρίσκονται εκτός ισχύος – σε εκείνους που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ανήκουν στο περιθώριο. Γιατί μιλάμε για μια ομάδα που αντιτίθεται στην αδικία, η αδικία συνήθως εφαρμόζεται στους αδύναμους και αυτοί είναι που συνήθως ανήκουν στο περιθώριο. Σωκράτης, 71
Το να είσαι ΠΑΟΚτσής δεν σταματά στο γήπεδο. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν ποτέ η δυνατότερη ομάδα ήταν η καλύτερη ομάδα ήταν η ελπίδα ότι ο αδύνατος μπορεί να κερδίσει τον δυνατό. Ήταν η δυνατότητα που έχεις, η αξία να υπερτερεί της ποσότητας. Η κόντρα στα ίσια με την Μπάγερν, το να πιστεύεις ότι μπορείς να νικήσεις τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου τον Μαραντόνα.
Είναι η υπόκλιση στην προσπάθεια είναι αξίες που θέλεις να διακατέχεσαι και να ανήκεις σε σύνολα τέτοιων ανθρώπων. Όταν τραγουδούσαμε με συνοπαδούς σε πλατείες της Ευρώπης, δεν ήμασταν απλώς περαστικοί. Οικειοποιούμασταν τον χώρο. Τον γεμίζαμε φωνή, μνήμη, συναίσθημα, κοινότητα. Δεν μας ένοιαζε ποιος ήταν δίπλα μας, ούτε η κοινωνική του θέση, ούτε η διαδρομή του. Αρκούσε που ήταν ΠΑΟΚ. Μέσα σε έναν ξένο τόπο αναγνώριζες δικούς σου ανθρώπους. Και μια άγνωστη πλατεία γινόταν σπίτι. Το κοινό βίωμα, η συλλογική ταυτότητα. Θάνος, 53
Τι έχει αλλάξει στον ΠΑΟΚ μέσα στα χρόνια – και τι δεν άλλαξε ποτέ;
Ο ΠΑΟΚ ποτέ δεν ήταν η ομάδα που τα κέρδιζε όλα, οπότε ο ΠΑΟΚ ήταν μια ομάδα που τη συνηθίσαμε να βγαίνει 4ος και πλέον θέλουμε να πάρουμε το πρωτάθλημα. Και ζούμε για τη στιγμή που θα πάμε Champions League. Εννοείται με το δίκιο τους μας κοροϊδεύουν, αλλά μακάρι να τη δούμε φέτος. Αυτό που δεν άλλαξε ποτέ είναι ότι, ό,τι και αν γίνει, θα είμαστε στο γήπεδο, στην τηλεόραση, να μη χάσω ποτέ ματς, ούτε δευτερόλεπτο. Νίκος, 30
Πολλά έχουν αλλάξει. Αλλά αυτό που έχει μείνει είναι ότι δεν κουβαλάει πια εκείνα τα βαρίδια και τα στερεότυπα του παρελθόντος. Δεν είμαστε πια Βούλγαροι και Τούρκοι. Θάνος, 53
Αν μιλούσες στον ΠΑΟΚ σαν να είναι άνθρωπος στα 100 του χρόνια, τι θα του έλεγες;
Αν ήταν 100 χρονών άνθρωπος, θα προσπαθούσα να του κάνω μια σούμα αυτών που έζησε και θα τον ρωτούσα να μου πει πράγματα που δε θυμάμαι. Και θα του υπενθύμιζα ότι και στη Δ’ κατηγορία να είναι και εγώ να είμαι παππούς, θα βάζω τον ΠΑΟΚ να τον βλέπω. Νίκος, 30
Αν του μιλούσα σαν άνθρωπο που έφτασε τα 100, θα του έλεγα να μην καλομάθει στις επιτυχίες· να θυμάται πάντα από πού ξεκίνησε και τι τον έκανε αυτό που είναι. Θάνος, 53
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.