«Σε κάθε ένταση, βλέπω στον ύπνο μου βόμβες στο σπίτι»: Ο φόβος του πολέμου εισβάλει στα όνειρά μας

Στο ψηφιακό σούπερ μάρκετ των σόσιαλ, οι διάδρομοι είναι αμέτρητοι, το content ρέει άφθονο στα ράφια και δωρεάν κουπόνια θέασης μοιράζονται στην είσοδο. Υπάρχει και συνδρομητικό περιεχόμενο, αλλά δεν εκτιμάται ιδιαίτερα γιατί εκεί όντως δε μιλάνε για σχοινιά στο σπίτι του κρεμασμένου.

Ναι, δεν τρομοκρατούν τον κόσμο περισσότερο. Είναι ήδη αρκετά τρομακτικός.

Τις τελευταίες μέρες, μας σερβίρουν στο κρεβάτι πρωινή ανησυχία και εκρήξεις φόβου. Περιεχόμενο που δεν απορροφάται εύκολα μέσα μας κι ας βλέπεις ήλιο, όταν την ίδια ώρα σε ένα μέρος όχι και τόσο μακρινό, πύραυλοι τσαλακώνουν τον ουρανό και αφαιρούν αθώες ζωές.

Όταν γυρίσεις σπίτι, τα μπαγκάζια είναι γεμάτα και στον λογαριασμό της ψυχικής ισορροπίας βγαίνουμε χρεωμένοι. Στα όνειρα, το μυαλό δεν παίρνει ρεπό. Το αντίθετο.

«Τα όνειρα είναι σαν μια ταινία στο σινεμά. Μια δέσμη φωτός που προβάλει κάτι πάνω σε ένα πανί. Το τι θα φανεί πάνω στο πανί, έχει να κάνει με τα ΄”σκουπίδια” της μέρας, όπως λένε οι ψυχαναλυτές. Αυτό που βιώνουμε στη μέρα, με έναν τρόπο ακόμα και με άλλη μορφή εμφανίζεται στον ύπνο μας. Οι άνθρωποι σκέφτονται στον ύπνο, απόδειξη ότι κόσμος μπορεί να πάθει κρίση πανικού μέσα στον ύπνο του, ακριβώς επειδή συνεχίζει να σκέφτεται, δεν υπάρχει διακόπτης», εξηγεί στο OneMan η ψυχολόγος Εύη Καραγεώργου.

UNSPLASH

Από το 2023 και μετά, η Ιωάννα βλέπει στον ύπνο της ένα πολύ συγκεκριμένο όνειρο, «κάθε φορά που εντάσσεται μια κατάσταση στον κόσμο και κατακλύζει τον ίδιο, μαζί με την αρχική μου».

«Είμαι στο σπίτι μου και ακούω να πέφτουν βόμβες από παντού, προσπαθώ να βρω το τι θα πάρω μαζί μου, ψάχνω τους γονείς μου και δεν τους βρίσκω, γυρνάω στο αμάξι με άδεια χέρια και με περιμένουν στο πίσω κάθισμα, έχω όλα όσα χρειάζομαι, σκέφτομαι.

Ξεκινάμε για να βρούμε καταφύγιο και πέφτει βόμβα μόνο στο πίσω μέρος του αμαξιού, χάνω τους δικούς μου, το αμάξι κινείται κανονικά και προχωράω προς το επόμενο σπίτι που είναι αυτό της γιαγιάς μου, μπαίνω μέσα, ακολουθεί το ίδιο σενάριο, ψάχνω να βρω τι θα πάρω, δεν βρίσκω τη γιαγιά μου, την βλέπω ξαφνικά γυρνώντας στο αμάξι να κάθεται στο πίσω κάθισμα (που για κάποιο λόγο υπήρχε) ξεκινάμε για το καταφύγιο, πέφτει βόμβα, μένω με το μισό αμάξι και εμένα πάλι μόνο μέσα.

Μετά το ίδιο, στο σπίτι της κολλητής μου, του αδερφού μου κλπ. Απλά με θυμάμαι να σκέφτομαι ότι δεν θα τους βρω στο σπίτι και όταν τους βρήκα, πάλι τους έχασα. Και παράλληλα μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια να μην μπορώ να αντιληφθώ ότι είναι όνειρο ούτε στο ελάχιστο και να κάνω σκέψεις του τύπου, α πρέπει να ακυρώσω αυτό το μίτινγκ που έχω την Τετάρτη στη δουλειά γιατί πεθαίνουν οι δικοί μου», λέει στο OneMan.

Στο ίδιο αγχωτικό μήκος κύματος κινείται και ο Νικόλας. «Καλά εκτός του ότι προχθές μέσα στον ύπνο μου θεωρούσα ότι είμαι άρρωστος επειδή έχει ρίξει χημικά όπλα το Ιράν και θα ξυπνήσω το πρωί και θα είναι όλοι άρρωστοι. Χθες το βράδυ ξύπναγα κάθε 2 ώρες με σφίξιμο στο στήθος, είχα αποκοιμηθεί βλέποντας ειδήσεις και στον ύπνο μου έβλεπα μόνο κακά όνειρα, ότι έρχεται το σημείωμα κατάταξης, ότι πρέπει να επιστρατευτούμε κι όλα αυτά τα ωραία. Δεν θυμάμαι ακριβώς τα όνειρα, αλλά θυμάμαι ότι δεν έκανα συνεχόμενο ύπνο. Ξυπνούσα, συνειδητοποιούσα ότι όλα καλά και ξαναέπεφτα», αναφέρει.

Ρωτάω την Εύη Καραγεώργου αν αρχικά, είναι εντάξει να διαπερνά η ανησυχία στα όνειρα μας.

«Όταν κοιμόμαστε δεν σβήνει ο διακόπτης. Ο εγκέφαλος λειτουργεί σε άλλο mode. Συνεχίζουμε και σκεφτόμαστε, απόδειξη αυτού και τα όνειρα. Συνεχίζουμε να έχουμε συναισθήματα και κάπως έτσι έχουμε ευχάριστα ή δυσάρεστα όνειρα. Άρα όταν η καθημερινότητα κατακλύζεται από ερεθίσματα που προκαλούν άγχος και φοβερή ανησυχία, το ίδιο θα δούμε και στον ύπνο, μπορεί όχι με τις ίδιες εικόνες γιατί υπάρχει άλλη επεξεργασία, αλλά δεν γίνεται να μην, μας κατακλύζει», εξηγεί.

UNSPLASH

Λέξη κλειδί, είναι η φυσιολογικοποίηση. «Ό,τι κουβαλάμε τη μέρα, το κουβαλάμε και τη νύχτα. Χρειάζεται να το αναγνωρίσουμε, να ξεπεράσουμε το γιατί μου συμβαίνει αυτό, γιατί είναι παντού, γιατί είμαστε σε αυτή την φρικτή και φοβερά αγχογόνο συνθήκη. Να μου το αναγνωρίσω ότι συμβαίνει αυτό, να το αποδεχτώ, ότι για κάποιο διάστημα θα είναι έτσι.

Όχι με τον ίδιο τρόπο, ούτε στην ίδια ένταση με χθες, αλλά ίσως κάπως να υπάρχει και μετά, να προσπαθήσω κάπως να το διαχειριστώ. Δεν αναφέρομαι σε tips, δεν πιστεύω σε αυτό, να το μοιραστώ, έχει τεράστια δύναμη να μοιράζεσαι τα συναισθήματα, την ταραχή που συναισθηματικά και σωματικά μπορεί να μας προκαλεί αυτή η συνθήκη, αλλά κάπως να το μοιραστώ, να μη το λογοκρίνω. Την τελευταία εβδομάδα αρκετός κόσμος φέρνει μαζί με τα δικά του κι αυτό το φόβο. Είναι ματαιωτικό, αλλά πολύ ανθρώπινο και ποιος δεν το έχει σκεφτεί αυτές τις μέρες.

Όταν κάτι κλονίσει τόσο άμεσα και συθέμελα το πιο βασικό και επώδυνο υπαρξιακό μας δίπολο, την ζωή και τον θάνατο, κι αυτό είναι τώρα, όχι ότι θα πεθάνουμε όλοι κάποια στιγμή, αν αύριο το πρωί θα ζω, αν αυτή η απειλή που υπάρχει δεν είναι απλά στο μυαλό μου. Είναι εδώ, διαβάζουμε κάθε μέρα τόσα πολλά. Όταν κάτι τόσο άμεσα ακουμπά την πιο πυρηνική αγωνία, πολλά πράγματα “καταλύονται”», σημειώνει.

Η συζήτηση πηγαίνει στο αν χρειάζεται τελικά ένα όριο στο τί καταναλώνουμε από τα μίντια.

«Το ένα είναι ξεκάθαρο όριο στην πληροφόρηση. Ακόμα κι αν είναι πολύ πρακτικό να μην ανοίγω τα άρθρα, να μένω στον τίτλο, να μην υπερακαταναλώνω. Μπορεί να μη βοηθούν οι αποφυγές, αλλά στα βίντεο χρειάζεται ένα στοπ. Το άλλο είναι το μοίρασμα, το μαζί, είναι η βάση του εδώ και τώρα. Να μοιραστώ από τις έγνοιες μου μέχρι και το χιούμορ μου. Οι κοινοί κώδικες με τους δικούς σου.

Δε μου είναι καθαρό πόσοι άνθρωποι μπορούν να γνωρίζουν καταρχάς πού φτάνουν τα όριά τους, αλλά όλη αυτή η υπερέκθεση, να δω αυτό κι αυτό, δεν βοηθάει. Στο τέλος της ημέρας δεν έχει νόημα, χωρίς να εννοώ φυσικά μια απολιτίκ στάση, τα πάντα είναι πολιτική στάση. Ας είμαστε πάντως περισσότερο επιεικείς με τους εαυτούς μας, στον ύπνο και στον ξύπνιο μας».

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ