Theodoros Pressure: «Δεν ήθελα να δημιουργήσω κάτι συγκεκριμένο, αλλά να μοιραστώ αυτό που είμαι»

Θεόδωρε, το Pressure από το 2012 έχει ανακατέψει μόδα, φωτογραφία, τέχνη και κουλτούρα του δρόμου. Πότε κατάλαβες ότι δεν έφτιαχνες απλώς πράγματα, αλλά ένα σύμπαν, αυτό που αποκαλώ «Pressure Σύμπαν»;

Καμία στιγμή. Δεν έκατσα ποτέ να πω «τώρα θα φτιάξω κάτι». Έκανα ό,τι μου άρεσε, και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν ήδη ένας κόσμος που με κατοικούσε από πάντα. Το Pressure δεν χτίστηκε. Αναδύθηκε. Για χρόνια ο κόσμος με κοιτούσε και προσπαθούσε να βρει τον σκοπό μου. Δεν υπήρχε σκοπός. Υπήρχε μόνο η ανάγκη να μοιραστώ αυτό που είμαι. Η ρωγμή ήρθε όταν brands, περιοδικά και πελάτες άρχισαν να μου ζητούν να κάνω γι’ αυτούς ό,τι έκανα μέχρι τότε για τον εαυτό μου. Τότε είδα καθαρά: είχα φτιάξει μια ταυτότητα. Όχι ένα προϊόν. Μια ταυτότητα. Και οι ταυτότητες δεν επιστρέφονται.

Αν γύριζες στο 2012, θα έδινες συμβουλή στον τότε εαυτό σου ή θα τον άφηνες να καεί στα λάθη του;

Θα τον άφηνα. Απολύτως. Μετά από τόσα χρόνια έχω ένα ολόκληρο οπλοστάσιο σωστών συμβουλών. Αλλά το Pressure είναι αυτό που είναι επειδή έκανα λάθη και δεν είχα κανέναν να μου πει τι να κάνω. Στο κάτω κάτω, Pressure λέγεται. Η πίεση είναι το νόημα. Δεν είναι ατύχημα. Είναι η ίδια η αρχιτεκτονική. Αν δεν πιεστείς, δεν βγαίνει τίποτα αληθινό.

Τι πρέπει να καταλάβει πρώτα κάποιος που μπαίνει στον κόσμο σου χωρίς να ξέρει τίποτα;

Ότι ό,τι βλέπει έχει φτιαχτεί με αγάπη. Τελεία. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πίσω από την πρώτη πόρτα. Και αν ψάξει για σκοτεινά κίνητρα, θα απογοητευτεί.

Pressure Clothes και Pressure Agency. Πώς συνδέονται σήμερα;

Το Pressure Clothes είναι street contemporary με έντονες αναφορές στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια: αραβικά, ελληνικά, πολιτισμικά θραύσματα που συνθέτουν την αισθητική του από την πρώτη κιόλας στιγμή. Το Pressure Agency, με παρουσία σε Παρίσι και Αθήνα, κινείται αλλού: concepts, art direction, graphic design, production για διεθνή brands. Αυτό που τα ενώνει δεν είναι το ύφος. Είναι η επιμονή να μεταφέρονται πολιτισμικές αναφορές σε σύγχρονα projects χωρίς να χάνουν τον χαρακτήρα τους. Χωρίς να τις αποστειρώνεις. Χωρίς να τις μεταφράζεις σε κάτι «ασφαλές». Το ασφαλές είναι ο θάνατος του νοήματος.

Πώς κατάφερες να χτίσεις την ταυτότητα του Pressure Agency μέσα από τις συνεργασίες σας και ποια επαγγελματική στιγμή σε έκανε να νιώσεις ότι βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο;

Νομίζω ότι η σειρά είναι αντίστροφη: πρώτα χτίστηκε η ταυτότητα του Pressure και μετά ήρθαν οι συνεργασίες. Οι συνεργασίες προέκυψαν επειδή τα brands ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτήν ακριβώς την ταυτότητα. Αν μιλάμε για το πώς τη διατηρούμε μέσα σε διαφορετικά projects, θα έλεγα ότι είναι τόσο ξεκάθαρη που δύσκολα χάνεται. Δεν βασίζεται μόνο στο στιλ ή σε μια συγκεκριμένη αισθητική, αλλά σε πολιτισμικές αναφορές και σε έναν συνολικό τρόπο ζωής. Όταν δουλεύεις με κάτι που έχει ήδη υπόσταση, δεν χρειάζεται να το αλλάξεις για να το προσαρμόσεις σε κάθε συνεργασία. Μπορείς να το παρουσιάσεις διαφορετικά, ανάλογα με το project, αλλά η ιστορία που αφηγείσαι παραμένει ουσιαστικά η ίδια. Δεν πουλάμε στιλ. Πουλάμε συνέχεια.

Έχεις αναμείξει την πολυτέλεια με αυτό που οι άλλοι θα αποκαλούσαν κακό γούστο. Θυμάσαι κάποιο look που έκανε τους γύρω σου να αναρωτιούνται τι ακριβώς συμβαίνει;

Φορούσα συχνά μια φόρμα με μοκασίνια και λευκές κάλτσες, επειδή μου θύμιζε τον παππού μου. Τα looks μου ήταν πάντα επηρεασμένα από την οικογένειά μου. Δεν ντυνόμουν ποτέ ακολουθώντας τάσεις ή κινήματα. Με ενδιαφέρει το μήνυμα πίσω από ένα ρούχο, όχι το περίγραμμά του. Το βαλκανικό στοιχείο ήταν πάντα εκεί και γι’ αυτό κάποιοι με κορόιδευαν. Επειδή όμως το συνδύαζα με ρούχα αναγνωρίσιμα στον κόσμο της μόδας, προσπαθούσαν διαρκώς να καταλάβουν αν ήξερα τι έκανα. Αν ήμουν ιδιοφυΐα ή απλώς τυχαίος. Μιλάμε για πριν από είκοσι χρόνια. Σήμερα, αυτό δεν σοκάρει κανέναν. Το σύστημα απορρόφησε το σοκ. Αυτό είναι το πραγματικό σοκ: η αφομοίωση της ανατροπής.

Έλληνας, Παριζιάνος ή κάτι ανάμεσα; Όταν σε ρωτούν από πού είσαι, τι απαντάς;

Την απάντηση κάθε παιδιού μεταναστών που μεγαλώνει στο Παρίσι: Έλληνας Παριζιάνος. Δεν είναι μισό-μισό. Είναι ένα τρίτο πράγμα που δεν έχει ακόμα όνομα. Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο: το ανώνυμο.

Ποια είναι η πιο ελληνική συμπεριφορά σου και ποια η πιο παριζιάνικη όταν βρίσκεσαι στην Ελλάδα;

Είμαι υπερβολικά γενναιόδωρος ως χαρακτήρας, και στο Παρίσι αυτό είναι σχεδόν εξωτικό. Όταν βρίσκομαι στην Αθήνα, το πιο παριζιάνικο στοιχείο μου είναι το savoir-vivre: ο τρόπος, η ευγένεια στον λόγο, οι όμορφες λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Βέβαια, στο Παρίσι αυτό είναι κάπως επιφανειακό. Ο κόσμος δεν είναι πάντα τόσο ευγενικός όσο δείχνει. Η κουλτούρα απλώς επιβάλλει να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι. Είναι θέατρο. Καλό θέατρο, αλλά θέατρο. Και στην Αθήνα, όταν το κάνω, νιώθω σαν ηθοποιός σε λάθος σκηνή.

Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι για κάποιον που θέλει να δημιουργήσει;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια τάση να κοιτάζουμε τι γίνεται έξω και μετά να κάνουμε κάτι αντίστοιχο. Σαν να φοβόμαστε τη δημιουργία από το μηδέν. Το βρίσκω κρίμα, γιατί η Ελλάδα έχει πολύ δυνατά ταλέντα, αλλά συχνά φοβούνται να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Το καταλαβαίνω, βέβαια. Δεν υπάρχει τόσο μεγάλος χώρος ή κοινό, οπότε ο φόβος της αποτυχίας είναι μεγαλύτερος. Στο Παρίσι έχεις περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερο κοινό. Είναι μια πόλη που σε επηρεάζει και σε ωθεί να εξελιχθείς δημιουργικά.

Η Αθήνα, όμως, έχει πολλά που δεν έχει το Παρίσι. Παραμένει μια πόλη επηρεασμένη από τον τουρισμό, αλλά πιστεύω στο μέλλον της. Με τα social media, οι νεότερες γενιές έχουν πρόσβαση σε πολύ περισσότερα ερεθίσματα και αυτό θα τις κάνει ακόμη πιο δημιουργικές. Θα έλεγα ότι το Παρίσι είναι καλό για να εξελιχθείς δημιουργικά, ενώ η Αθήνα είναι καλύτερη για να ζεις. Και η Αθήνα αλλάζει πολύ τα τελευταία χρόνια. Αλλάζει με ταχύτητα που δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα. Σαν έφηβος που μεγαλώνει απότομα.

Ποια είναι εκείνη η προσωπική εμπειρία ή ανάμνηση από τα πρώτα σου χρόνια που πιστεύεις ότι σε διαμόρφωσε περισσότερο και λειτουργεί ακόμα ως οδηγός;

Δεν ήταν μια εύκολη εμπειρία. Για κάποια χρόνια χρειάστηκε να μείνω μακριά από τους γονείς μου, εξαιτίας δυσκολιών που αντιμετώπιζα στο σχολείο. Για μεγάλο διάστημα αυτό μου είχε αφήσει ένα τραύμα. Με τον καιρό, όμως, κατάλαβα ότι αυτή η περίοδος με διαμόρφωσε με τρόπους που δεν μπορούσα τότε να φανταστώ. Με έκανε πολύ ανεξάρτητο και με έμαθε να προσαρμόζομαι εύκολα σε νέα περιβάλλοντα. Ακόμη και σήμερα, μπορώ να αλλάξω χώρα ή σπίτι χωρίς να με δυσκολεύει ιδιαίτερα. Δεν είναι κάτι που με τρομάζει· για μένα, η αλλαγή είναι κάτι απολύτως φυσικό. Η ρίζα δεν είναι τόπος. Είναι τρόπος.

Σήμερα όλοι παράγουμε και καταναλώνουμε εικόνες ασταμάτητα. Τι έχει χάσει η εικόνα σε αυτή τη διαδικασία;

Την αλήθεια. Οι περισσότερες εικόνες σήμερα δημιουργούνται για να προκαλέσουν αντιδράσεις, όχι για να μοιραστούν κάτι. Είναι όπως η μουσική. Παλαιότερα την έφτιαχναν για να χορεύει ο κόσμος. Σήμερα τη φτιάχνουν για να τους θαυμάζει ο κόσμος. Η εικόνα έγινε θόρυβος με φίλτρο. Και ο θόρυβος δεν αφηγείται. Μόνο καλύπτει.

Πόσο σημαντικό είναι για σένα να αφηγείται μια εικόνα μια ιστορία και πόσο σε ενδιαφέρει απλώς να είναι όμορφη;

Είναι πολύ δύσκολο να δημιουργήσεις μια εικόνα που να έχει δυνατή ιστορία και ταυτόχρονα να είναι όμορφη. Γι’ αυτό υπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες φωτογράφων. Είναι πολύ σπάνιο να τα συνδυάζει κάποιος όλα. Προσωπικά, με ενδιαφέρει να αποτυπώνω αλήθειες, είτε η εικόνα είναι όμορφη είτε όχι. Όπως και με τα ρούχα: σημασία έχει αν λέει κάτι, όχι απλώς πώς μοιάζει. Η ομορφιά χωρίς αλήθεια είναι διαφήμιση.

Στη φωτογραφική σου δουλειά, ειδικά στη Μαυροθάλασσα, πόσο σημαντικό είναι να αποτυπώνεις τα πράγματα όπως ακριβώς είναι;

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τόσο φωτογράφο όσο μέλος της κοινότητας που φωτογραφίζω. Γι’ αυτό επιστρέφω διαρκώς στην Ελλάδα και στο χωριό μου. Φωτογραφίζω εκεί από πάντα· έχω φωτογραφίες από το 1996. Πλέον, οι άνθρωποι στο χωριό δεν προσέχουν καν τη μηχανή μου. Πηγαίνω όπου θέλω και φωτογραφίζω ό,τι θέλω. Δεν μου λένε τίποτα.

Το μόνο που δεν έχουν καταλάβει ακόμη είναι ότι φωτογραφίζω όλα αυτά επειδή μου αρέσουν πραγματικά και τα αγαπώ. Όταν φωτογραφίζω έναν τόπο, δεν θέλω να τον κάνω να φαίνεται όμορφος αν δεν είναι. Δεν σκηνοθετώ τίποτα. Θέλω να τον αποτυπώνω όπως είναι. Η αλήθεια δεν χρειάζεται σκηνοθεσία.

Υπάρχει κάποια πλευρά σου που θα εξέπληττε κάποιον που γνωρίζει το Pressure αλλά δεν σε γνωρίζει προσωπικά;

Ότι είμαι πολύ πιο απλός και χαλαρός απ’ όσο μπορεί να φαίνεται μέσα από το Pressure. Η πίεση είναι στο έργο, όχι στον άνθρωπο.

Και τώρα, λίγο πιο γρήγορα. Να φοράς κάτι άσχημο που αγαπάς ή κάτι τέλειο που βαριέσαι;

Και τα δύο. Όπως πάντα, το «κακό» και το καλό γούστο μαζί. Η αρμονία είναι υπερεκτιμημένη.

Ένα project που γίνεται viral ή ένα project που δεν βλέπει κανείς αλλά σε εκφράζει απόλυτα;

Χρειάζονται και τα δύο. Δεν μπορείς να έχεις μόνο το ένα. Το viral είναι το δόλωμα· το αόρατο είναι το ψάρι.

Ποιο είναι το πιο παράλογο πράγμα που έχεις αγοράσει επειδή σου άρεσε αισθητικά;

Το 2012, στη Νέα Υόρκη, αγόρασα ένα γυάλινο μπουκάλι πέντε λίτρων με χυμό μήλου. Το αγόρασα επειδή το μπουκάλι ήταν φανταστικό και μου φαινόταν απίστευτο ότι υπήρχε μπουκάλι πέντε λίτρων για χυμό μήλου. Η υπερβολή ως αισθητική κατηγορία.

Ένα ακριβό άρωμα ή μια μυρωδιά που σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια;

Η μυρωδιά της γιαγιάς μου ήταν και θα είναι πάντα η αγαπημένη μου. Τα ακριβά αρώματα τα φοράω, αλλά δεν τα θυμάμαι.

Αν το Pressure έκλεινε αύριο, τι θα σου έλειπε περισσότερο;

Τίποτα. Θα ήθελα να το κλείσω, αλλά δεν με αφήνει. Είναι σαν κακός εαυτός που αρνείται να φύγει.

Αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο ένα πράγμα από όσα έχεις δημιουργήσει μέχρι σήμερα, ποιο θα ήταν;

Το δαχτυλίδι που έφτιαξα αφιερωμένο στον παππού μου. Το φοράω κάθε μέρα. Δεν είναι κόσμημα. Είναι υπενθύμιση.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

URBAN

Ένας στους έξι φίλους σας κουρεύεται στην Σώνα

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ORIGINALS

«Εδώ Μιλάµε για Λατρεία»: Η κοσµική πίστη µιας γενιάς που έκανε την παρέα της µανιφέστο

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.