Αρχαία αιγυπτιακή τεχνολογία αποκάλυψε πώς χτίστηκαν οι πυραμίδες
- 24 ΙΟΥΛ 2026
Ένα από τα ερωτήματα που βασανίζουν εδώ και δεκαετίες όχι μόνο τους επιστήμονες, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα, είναι το πώς χτίστηκαν οι πυραμίδες της Αιγύπτου· πώς οι εργάτες εκείνης της εποχής μπόρεσαν να σηκώσουν αυτές τις πέτρες, καθώς το βάρος μερικών εξ αυτών ξεπερνά τους 15 τόνους.
Το ερώτημά αυτό φαίνεται να βρήκε επιτέλους απάντηση.
Οι πιο γνωστές αιγυπτιακές πυραμίδες είναι αυτές της Γκίζα, στα προάστια του Καΐρου. Κάποιες από τις Πυραμίδες της Γκίζας είναι ανάμεσα στις μεγαλύτερες κατασκευές που έχουν χτιστεί ποτέ στη Γη. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η μεγαλύτερη από τις αιγυπτιακές. Είναι το μόνο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου που υπάρχει ακόμα μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, μια κρυφή σπειροειδής ράμπα μπορεί να συνέβαλε στην κατασκευή του οικοδομήματος, αντί για τη χρήση εξωτερικών κατασκευών. Καθώς προστίθενταν νέες σειρές λίθων, η ράμπα θα καλυπτόταν σταδιακά από την ίδια την κατασκευή.
Ας δούμε λίγο τα νούμερα για να καταλάβουμε τη σημασία της μεθόδου.
Η πυραμίδα έχει ύψος 147 μέτρα και η κάθε πλευρά της βάσης είναι 230 μέτρα, ενώ σύμφωνα με ιστορικούς χρειάστηκαν περίπου 2,3 εκατομμύρια τόνοι. Κουράστηκες και μόνο που το σκέφτηκες, το κατανοώ.
«Πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί η κατασκευή;» σε ακούω να αναρωτιέσαι. Όπως διαβάζουμε στο indy100, για να μπορέσουν οι ειδικοί να το προσδιορίσουν αυτό, διεξήγαγαν προσομοιώσεις που τους έδειξαν ότι οι λίθοι θα τοποθετούνταν σε αρκετά σταθερό ρυθμό, δηλαδή περίπου κάθε 4 έως 6 λεπτά. Με αυτό τον ρυθμό θα τους έπαιρνε μόλις 14 έως 21 χρόνια για να χτίσουν μία πυραμίδα.
Όμως, λαμβάνοντας υπόψη κι άλλους παράγοντες όπως για παράδειγμα τα διαλείμματα των εργατών και τον χρόνο μεταφοράς των λίθων, ένα ρεαλιστικό διάστημα στο οποίο θα χτιζόταν θα ανερχόταν στα 20 με 27 χρόνια.
Η θεωρία αυτή ίσως εξηγεί και κάποια κενά που υπάρχουν στο εσωτερικό της πυραμίδας, που θα μπορούσαν να είναι υπολείμματα της κρυφής αυτής ράμπας.
«Η τεχνολογία του Αρχαίου Βασιλείου απέκλειε τη χρήση σιδερένιων εργαλείων, βαρέων μεταφορικών μέσων με τροχούς και σύνθετων τροχαλιών ωστόσο επέτρεπε τη χρήση χάλκινων σμίλων, ελκήθρων που κινούνταν με νερό, σχοινιών, μοχλών και φορτηγίδες από το Νείλο», ανέφερε ο Rosell Roig σε μία μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο, στο περιοδικό NPJ Heritage Science.
«Καθορίσαμε την κλίση της ράμπας, το πλάτος/ ελεύθερο ύψος της διαδρομής και την τριβή και εκτιμήσαμε το χρονικό διάστημα μεταξύ της τοποθέτησης των λίθων που απαιτείται για να καλυφθεί το χρονικό πλαίσιο των 20-27 χρόνων, κωδικοποιόντας τους περιορισμούς ως παραμέτρους του μοντέλου».
Παρ’όλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την οργάνωση, τη μεταφορά των υλικών και την ακρίβεια της κατασκευής.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.