Από εκκλησίες μέχρι συνεργεία αυτοκινήτων: 3 παραστάσεις έξω από τα συνηθισμένα
- 3 ΦΕΒ 2026
Μια φίλη πριν μερικές μέρες με ρωτούσε γιατί επιμένω να ψάχνω παραστάσεις εκτός συμβατικών χώρων.
Της είχα μιλήσει για την «Κουνελόκολλα», ένα έργο της Χρυσής Βιδαλάκη το οποίο παιζόταν σε ένα πραγματικό σπίτι στην Ηλιούπολη, αποκλειστικά στις 06.40 το πρωί. Το χάραμα. Σε αυτή τη «μεταιχμιακή ώρα» προτού ξυπνήσει η πόλη και φορέσουμε τα κοινωνικά μας προσωπεία, όπως μετέφερε η σκηνοθέτρια, ο θεατής τρύπωνε στην διαταραγμένη πραγματικότητα των ενοίκων, που πάσχιζαν να αποκαταστήσουν τα τραύματά τους.
«Μήπως να παραδεχθείς κάποια στιγμή ότι είσαι φασέος;». Δεν θα είχα πρόβλημα να υιοθετήσω ακόμη έναν πολυφορεμένο τίτλο, αλλά δεν είναι αυτή η αλήθεια. Οι παραστάσεις που φιλοξενούνται εκτός θεατρικών σκηνών έχουν πάντοτε μια άλλη δύναμη. Πιο ωμή, πιο σαρωτική. Ανοίγουν νέες δυνατότητες στο έργο, μαζί με νέες δυνατότητες συγκίνησης για τους θεατές, σε μια εποχή που όλα εκεί έξω μοιάζουν εφιαλτικά προκαθορισμένα – πίνουμε νερό μέσω notifications, χωράμε τα δείπνα μας σε δίωρα slots και καταναλώνουμε περιεχόμενο μηχανικά ή από FOMO.
Ψάχνοντας στη θεατρική ατζέντα των ημερών (και εξαιρώντας παραστάσεις που εδρεύουν μόνιμα σε αντισυμβατικούς θεατρικούς χώρους όπως το Άνθρωποι και Ποντίκια), βρήκαμε μερικά παραδείγματα που κινούνται έξω από τα συνηθισμένα και επιβεβαιώνουν το επιχείρημά μας: ότι εκτός των θεατρικών χώρων, η εμπειρία ακόμη και μη site specific παραστάσεων μεγενθύνεται.
Στην Αγγλικανική Εκκλησία
Μέσα στον υποβλητικό χώρο του νεογοτθικού αγγλικού ναού στο κέντρο της πόλης, εκεί όπου η αρχιτεκτονική αγκαλιάζει το σώμα και την ψυχή, κατοικεί εφήμερα ένας άλλος Ηλίθιος από εκείνον του Ρώσου συγγραφέα, ένας Ηλίθιος σημερινός, αληθινός, που είναι δοτικός άνευ όρων και πρόθυμος να λύσει προβλήματα με βάση τον ορθολογισμό. Προβλήματα όπως τα δικά σου ή του διπλανού σου.
Στην πολυσυζητημένη μεταφορά του κλασικού έργου από τον Νικόλα Ανδρουλάκη και την ομάδα Ντουέντε, διαμορφώνεται μια αέναη θεατρική πραγματικότητα που δεν απέχει ιδιαιτέρα από την ίδια τη ζωή. Το κοινό δεν παρακολουθεί, αλλά μετέχει σε μια «τελετή για τη συνύπαρξη», αυτή τη φορά στην πιο ιδανική συνθήκη που θα μπορούσε να υπάρξει, μάλιστα με συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου (Χριστίνα Αντωνιάδου). Για λίγες μόνο νύχτες.
Από Πέμπτη 5/2. Εισιτήρια εδώ.
Στο Σωματείο Οδηγών Ταξί
Ενώ κλιμακώνονται στους δρόμους οι διεκδικήσεις των οδηγών ταξί, στην ιστορική έδρα του σωματείου στο Μεταξουργείο κλιμακώνεται μια άλλου είδους ένταση, όταν τα φώτα ανάβουν και τέσσερις άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένες σε ένα μεταίχμιο μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς αναμένουν.
Πίσω από το αδιόρατο σκούρο πλέγμα που οριοθετεί ιδιοφυώς το δωμάτιο του αντισυμβατικού σκηνικού χώρου, ξεδιπλώνονται σταδιακά οι ιστορίες τους μέχρι το αποκαλυπτικό φινάλε. Ιστορίες οι οποίες εμπεριέχουν τραύματα που αποτυπώνουν τη γυναικεία εμπειρία μέσα σε έναν κόσμο πατριαρχίας και κανονικοποιημένης έμφυλης βίας. Είναι ένα έργο το οποίο εμπεριέχει βιώματα και σκέψεις από όλες τις πρωταγωνίστριες, έχοντας διαμορφωθεί μέσα από μια διαδικασία ανοιχτών προβών που «έμοιαζε με ψυχοθεραπευτικό session», όπως είχε μεταφέρει στο OneMan η σκηνοθέτρια Δήμητρα Τάμπαση.
Η Αίθουσα Αναμονής επιστρέφει στο Σ.Ο.Τ.Α. από την Τετάρτη 3/2. Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά.
Στο πρώην συνεργείο αυτοκινήτων ΦΙΑΤ
Ανάμεσα στα χαρμόσυνα νέα της περασμένης σεζόν ήταν η μετατροπή ενός πρώην συνεργείου αυτοκινήτων στο Κουκάκι σε πολυμορφικό χώρο τέχνης. Η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παλιού, βιομηχανικού κτιρίου (δεκαετίας του 1920) αφήνει χώρο σε περισσότερο αναπάντεχες θεατρικές εμπειρίες, εμπειρίες που καταργούν τα όρια μεταξύ κοινού και σκηνής ή επενδύουν στην ωμότητα της ατμόσφαιρας.
Ένα παράδειγμα είναι το Mountain από την ομάδα RootlessRoot που επιστρέφει για λίγες μέρες επάνω στο βιομηχανικό δάπεδο του πρώην συνεργείου. Ένα έργο που αναδύεται στις παρυφές της ζωής και του θανάτου, στον αέναο κύκλο της ζωής και της μεταμόρφωσης, μέσα από τη ξεχωριστή χορευτική «γλώσσα» της ομάδας – μια γλώσσα που ξεφεύγει από τις συμβατικές ταμπέλες καθώς η κίνηση συναντάει τον λόγο, την τελετουργία, την ωμή σωματικότητα και τη βαθιά ενσώματη σκέψη, αιχμαλωτίζοντας τις αισθήσεις του θεατή.
Οι διεθνώς καταξιωμένοι χορογράφοι Λίντα Καπετανέα και τον Jozef Fruček βρίσκονται (έπειτα από χρόνια, μαζί) στο επίκεντρο, σε μια άδεια σκηνή, σε ένα άχρονο τοπίο, όπου η πραγματικότητα εξαϋλώνεται και αναδύονται υπαρξιακές αγωνίες.
Για τέσσερις ημέρες, από τις 19 ως τις 22/2. Εισιτήρια εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.