Άσπα Βαλλιανάτου, ποιες είναι οι ευεργετικές ιδιότητες του αθλητισμού;

Ποια είναι η βασική θεματική του έργου και πώς συνδέεται με την έννοια της ευεξίας;

Μια βασική θεματική του έργου είναι η πίστη στην αυτοδημιουργία. Οι χαρακτήρες έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους ασκησιολόγιο, μια δική τους μορφή γυμναστικής που δεν είναι απλώς σωματική άσκηση. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα πρακτικών, ιδεών και θεωριών για τη ζωή, που προέρχεται από τον πυρήνα γνώσεων της Μαρίας, αλλά σταδιακά έχει διαμορφωθεί σε κάτι συλλογικό. Αυτό το σύστημα δεν υπόσχεται μόνο την ευεξία του σώματος, αλλά και της ζωής συνολικά. Οι ίδιοι οι δημιουργοί πιστεύουν βαθιά σε αυτό.

Έτσι, το έργο εστιάζει στο ότι κάτι που έχεις φτιάξει μόνος σου ,μπορεί να αποκτήσει αλήθεια μέσα από την πίστη σου σε αυτό, και παράλληλα εγείρει το ερώτημα : αυτό που εν τέλει σε βοηθάει είναι αυτό που πιστεύεις ή ίδια η πίστη; Ένα πανανθρώπινο ερώτημα , μια συζήτηση συχνά δίχως τέλος που πάντα όμως γυρνάμε σ αυτή. Αγαπάμε αυτό που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε. Ένας κρυφός ρομαντισμός, που τον καθένα μας ξεχωριστά κάπου μας συναντάει.

Ποιος είναι ο ρόλος της Μαρίας στο «Θεραπευτήριο» και πώς επηρεάζει τους αθλούμενους;

Η Μαρία είναι με έναν τρόπο θα λέγαμε πως, είναι το θεραπευτήριο. Η παρουσία της διαπερνά τα πάντα που υπάρχουν μέσα σε αυτόν τον χώρο, έμψυχα και άψυχα καθώς όλοι και όλα ανταποκρίνονται σε αυτήν και συνδιαλέγονται μαζί της. Λειτουργεί ακόμα, ως μια μορφή καθοδηγήτριας ζωής, καθώς δεν επηρεάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι γυμνάζονται, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται, αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν την ίδια τους τη ζωή Για τους αθλούμενους, η Μαρία είναι μια δασκάλα-είδωλο που δείχνει τον δρόμο και που μοιάζει να έχει όλες τις απαντήσεις.

Ποιο είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει το έργο σχετικά με το «κυνήγι της ευεξίας»;

Στο έργο αμφισβητείται η ίδια η έννοια της ευεξίας καθώς και ο τρόπος με τον οποίο την αναζητούμε. Η ευεξία δεν είναι κάτι αντικειμενικό, για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Το έργο θέτει το ερώτημα αν εν τελει οι πρακτικές που υπόσχονται αλλαγή είναι αυτές που την επιφέρουν ή αν αυτό που μας κάνει να την πετύχουμε είναι η πίστη μας σε αυτές. Ίσως, τελικά, ο δρόμος προς την ευεξία να μην καθορίζεται από το «τι» πιστεύουμε, αλλά από το ίδιο το γεγονός ότι πιστεύουμε.

Από πού αντλεί έμπνευση το έργο και πώς αυτή επηρεάζει τη δραματουργία του;

Η αφετηρία του έργου δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση να πραγματευτεί συγκεκριμένους θεματικούς άξονες. Το έργο δημιουργήθηκε με αφορμή ένα βίωμα, και στη συνέχεια μέσα από εσωτερικές συνειρμικές σκέψεις, επανήλθαν κι άλλα βιώματα και πήρε την τελική του μορφή. Ένα από τα βασικά βιωματικά ερεθίσματα ήταν μια εμπειρία σε ένα μάθημα ακροβατικών όπου βρέθηκα να δοκιμάζω τα όριά μου, επηρεασμένη από την παρουσία και την ενέργεια των άλλων, από τη σιωπηλή πίστη που δημιουργείται μέσα σε μια ομάδα, ότι «μπορείς».

Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε ένα διπλό αίσθημα: από τη μία η ώθηση να ξεπεράσω τον εαυτό μου, και από την άλλη μια εσωτερική αμφιβολία για το αν αυτό που κάνω είναι πράγματι δικό μου όριο ή κάτι που μου δημιουργείται από το περιβάλλον. Παράλληλα, με αφορμή το ποσό δεμένη ήταν η ομάδα, γεννήθηκε και η σκέψη ότι σε μια οριακή στιγμή, η ομάδα κατά πάσα πιθανότητα θα προσπαθούσε να προστατεύσει τον εαυτό της.

Πώς χρησιμοποιείται η σάτιρα για να αναδειχθούν ανθρώπινες συμπεριφορές;

Η σάτιρα στο έργο δεν προέκυψε ως συνειδητή επιλογή ή ως αυτοσκοπός. Αντίθετα, οι χαρακτήρες χτίστηκαν με απόλυτη αφοσίωση στην εσωτερική τους αλήθεια, γιατί για να υπάρξουν, έπρεπε να τους πιστέψουμε ολοκληρωτικά, χωρίς απόσταση. Με μια πρώτη ματιά, ίσως να μοιάζουν ακραίοι, ίσως κάποιος να αναρωτηθεί αν υπάρχουν πραγματικά. Όμως, όσο τους πλησιάζεις, όσο τους ακούς, τόσο αποκτούν υπόσταση, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε μια πιο άβολη συνειδητοποίηση: ότι δεν είναι τόσο μακριά από εμάς όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Τι συμβολίζει ο χώρος του γυμναστηρίου -θεραπευτηρίου μέσα στο έργο;

Ο αθλητισμός, όπως και γενικότερα οι πρακτικές ευεξίας, κουβαλούν κάτι αυτονόητα θετικό σχεδόν πάντοτε. Οι χώροι που βασίζονται στην ιδέα της βελτίωσης, της φροντίδας, της ευγενούς άμιλλας, είναι χώροι όπου πηγαίνεις, εξ ορισμού, για κάτι καλό. Εκεί βρίσκεται και η ιδιαιτερότητά τους, στο ότι δηλαδή μέσα σε αυτό το πλαίσιο των «καλών προθέσεων», ό,τι λέγεται και ό,τι συμβαίνει αποκτά μια μορφή ασυλίας, δεν βιώνεται εύκολα ως πίεση ή ως επιβολή, γιατί καλύπτεται από την ιδέα ότι γίνεται «για το καλό σου». Ο χώρος μου φάνηκε δραματουργικά πολύ γόνιμος, γιατί, όπως και σε πολλούς σύγχρονους συλλογικούς χώρους εργασιακούς και κοινωνικούς, οι σχέσεις που δημιουργούνται δεν βασίζονται απαραίτητα σε βαθιά σύνδεση, αλλά έχουν προκύψει από επαναλαμβανόμενη τριβή.

***

Οι ευεργετικές ιδιότητες του αθλητισμού

Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Άσπα Βαλλιανάτου
Σκηνοθεσία: Ανδριάνα Ζαχαριάδου – Κοροβέση
Βοηθός σκηνοθέτριας: Ανδρέας Κάτσενος
Επιμέλεια κίνησης: Χάρης Δήμος
Φωτογραφίες – Βίντεο: Βαγγέλης Παναγιωτακόπουλος, Θανάσης Φουσέκης
Μουσική: Ναντίν Μπότση
Παίζουν με αλφαβητική σειρά:
Άσπα Βαλλιανάτου
Ζαχαρίας Γουέλα
Ανδριάνα Ζαχαριάδου – Κοροβέση
Νίκος Μαρνάς
Άντα Μπαϊρακτάρι
Γιώργος Πλάτωνας Περλέρος

Από 18 Απριλίου 2026, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00 (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)

STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ, Εισιτήρια εδώ

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο Άρης Ράμμος είδε τον Άκι Καουρισμάκι να φεύγει από το κάδρο, πριν σβήσει το τσιγάρο του

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Καταρίνα Φόλκμερ: «Είναι πακέτο η δουλειά στα τηλεφωνικά κέντρα. Γι’ αυτό ο κόσμος ταυτίζεται με το Wonderfuck»

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.