Ατλαντίς: Τίτλοι τέλους για τον ιστορικό κινηματογράφο της Δάφνης
- 25 ΑΥΓ 2026
Για σχεδόν επτά δεκαετίες, το Ατλαντίς στη λεωφόρο Βουλιαγμένης 245, στην Πλατεία Καλογήρων, υπήρξε κάτι περισσότερο από ένας κινηματογράφος. Ήταν σημείο συνάντησης, ψυχαγωγίας και αναμνήσεων για γενιές κατοίκων της Δάφνης και των νοτίων προαστίων. Στις 22 Αυγούστου 2026, όμως, οι μπουλντόζες κατεδάφισαν το χαρακτηριστικό κτίριο, κλείνοντας οριστικά έναν κύκλο που είχε αρχίσει το 1956.
Το Ατλαντίς άνοιξε τις πόρτες του ως θερινός κινηματογράφος, σε μια εποχή κατά την οποία το σινεμά αποτελούσε βασική μορφή λαϊκής ψυχαγωγίας. Τη δεκαετία του 1960 απέκτησε και χειμερινή λειτουργία, με συρόμενη οροφή και πλευρικά ανοίγματα, ενώ η αρχική του αίθουσα μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 750 θεατές.
Με το πέρασμα των χρόνων, το Ατλαντίς προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες: τη δεκαετία του 2000 ανακαινίστηκε και χωρίστηκε σε δύο αίθουσες, ώστε να ανταποκριθεί στα δεδομένα της σύγχρονης κινηματογραφικής αγοράς.
Παρά τις αλλαγές, ο χώρος δεν κατάφερε να παραμείνει βιώσιμος. Η μεταβολή των συνηθειών του κοινού, ο ανταγωνισμός των σύγχρονων πολυκινηματογράφων και οι γενικότερες πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι παλιές κινηματογραφικές αίθουσες συνέβαλαν στην υποχώρηση αυτού του μοντέλου.
Το κτίριο έδωσε τη θέση του σε ένα οικόπεδο, για το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ποια θα είναι η επόμενη χρήση του. Ορισμένες τοπικές αναφορές κάνουν λόγο για πιθανή νέα τουριστική ή άλλη επενδυτική αξιοποίηση, χωρίς αυτό να έχει επιβεβαιωθεί.
Η απώλεια του Ατλαντίς έχει και συμβολική διάσταση. Για πολλούς κατοίκους, η κατεδάφιση δεν σημαίνει απλώς την εξαφάνιση ενός παλιού κτιρίου, αλλά την απώλεια ενός κομματιού της προσωπικής και συλλογικής μνήμης της πόλης. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε κάτοικος της περιοχής, «χάθηκαν τα παιδικά μου χρόνια». Το Ατλαντίς περνά πλέον στην ιστορία ως ένα ακόμη τοπόσημο της παλιάς κινηματογραφικής Αθήνας που δεν υπάρχει πια.
Η σημασία του αποτυπώνεται στις αναμνήσεις όσων το έζησαν: τις προβολές, τα ραντεβού στην είσοδο, τις οικογενειακές εξόδους και τις καλοκαιρινές βραδιές. Για τη Δάφνη, το Ατλαντίς ήταν σταθερό σημείο αναφοράς.
Η κατεδάφισή του εντάσσεται σε μια συρρίκνωση των ιστορικών κινηματογράφων της Αθήνας, όπου παλιές αίθουσες κλείνουν και οι χώροι τους αποκτούν νέες χρήσεις. Για όσους μεγάλωσαν μαζί του, το τέλος του δεν είναι αλλαγή. Είναι η απουσία ενός χώρου όπου η πόλη και η μνήμη συναντήθηκαν για εβδομήντα χρόνια. Η μαρκίζα του έγινε χαρακτηριστικό κομμάτι της γειτονιάς.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.