Ημισκούμπρια: Κι ήταν όλοι τους εκεί, κι ο Φοίβος κι η Ευρυδίκη και πάνω απ' όλα η νοσταλγία

Υπάρχουν μερικές συναυλίες, που δεν αποτελούν απλά βραδιές διασκέδασης και ευκαιρίες να ξεφύγεις λίγο από τα συνηθισμένα, ακούγοντας αγαπημένα συγκροτήματα. Κάτι που άλλωστε, στα 10 χρόνια ιστορίας του Release Athens, είναι το μόνο βέβαιο.

Κάποια live όμως, μοιάζουν με χρονομηχανή και η Πλατεία Νερού χθες το βράδυ, για μερικές ώρες έμοιαζε με το παιδικό μου δωμάτιο. Κι ήταν όλοι τους εκεί, κι η Σοφία κι ο Σταμάτης, ο χαλίφης της Βαγδάτης, φίλοι από τα παλιά και όλες μου οι αναμνήσεις από τα 30 χρόνια Ημισκούμπρια.

Από το θρυλικό τους πρώτο άλμπουμ, το προφητικό 30 χρόνια επιτυχίες, τις συνεργασίες και τα βίντεο κλιπ τους, μέχρι τους στίχους που μαθαίναμε απ’ έξω και τραγουδούσαμε ο ένας στον άλλον γελώντας, το συγκρότημα αυτό κατάφερε να αντέξει στον χρόνο, παρά τα μεγάλα του διαλείμματα και να παραμείνει μια μεγάλη σταθερά στη μουσική ιστορία της χώρας.

Κι όμως, μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια, δεν είδα ποτέ τα Ημίζ λάιβ, επομένως ο ενθουσιασμός μου που θα τους έβλεπα για πρώτη φορά, ήταν πολύ μεγάλος. Κι ο ίδιος ενθουσιασμός ήταν φανερός παντού χθες στην ατμόσφαιρα, είτε κάποιος θα τους έβλεπε για πρώτη φορά, είτε τους είχε δει την περίοδο που μεγαλουργούσαν.

Την Πλατεία Νερού γέμισαν (εντελώς κυριολεκτικά χθες) κατά κύριο λόγο άνθρωποι 30, 40 και 50 χρονών, αρκετοί από αυτούς μαζί με τα παιδιά τους, άλλοι με τους κολλητούς τους που όλα αυτά τα χρόνια αντάλλαζαν κατά καιρούς στίχους του συγκροτήματος, έτσι, χωρίς λόγο, αφού οι στίχοι των Ημίζ είναι κομμάτι πια της ποπ κουλτούρας της χώρας, τους θυμάσαι και τους χρησιμοποιείς, κάπως μηχανικά, γιατί με αυτούς μεγάλωσες.

Κάποιοι άλλοι λογικά νοστάλγησαν κολλητούς με τους οποίους έχουν χαθεί, ίσως και ανθρώπους που έχουν φύγει, γενικά η νοσταλγία ήταν η λέξη-κλειδί το βράδυ του Σαββάτου και είναι κάτι που με χαρά το αγκάλιασε και το ίδιο το συγκρότημα.

Όπως και το γεγονός πως όλοι έχουμε μεγαλώσει, αφού τα αστεία του Μεντζέλου για χάπια πίεσης και άλλα συναφή, ήρθαν με το καλημέρα.

Ο DJ “S” ανέλαβε να ζεστάνει το ανυπόμονο κοινό, επιλέγοντας από τη σκηνή μουσική ταιριαστή με το όλο vibe και λίγα λεπτά μετά τις 21.00, είχε έρθει η ώρα που όλοι περιμέναμε. Κάποιοι για 10 χρόνια, άλλοι για 20, ορισμένοι όπως εγώ, για 30.

Από τα ηχεία άρχισε να παίζει το «Τα Ημίζ είναι εδώ» και στην οθόνη (όπου σε όλη τη διάρκεια του live είχε φανταστικά visuals) βλέπαμε έναν-έναν τους δίσκους του συγκροτήματος και παλιές φωτογραφίες με νεολαίους Μιθριδάτη, Πρύτανη και Μεντζέλο.

Μόλις ανέβηκαν στην σκηνή, επικράτησε ο αναμενόμενος πανικός και το στοίχημα πως θα ανοίξουν με το ομώνυμο κομμάτι από τον πρώτο τους δίσκο, έμοιαζε το πιο safe bet απ’ όλα χθες, όπως και ότι ο εκστασιασμένος κόσμος θα τραγουδάει απ’ έξω κάθε στίχο.

Κάθε αναφορά του Μεντζέλου και του Μιθριδάτη από το μικρόφωνο, σε έκανε να μην έχεις καμία αμφιβολία για όλα τα συστατικά της χθεσινής βραδιάς. Πάρτι, reunion, συγκίνηση, μια ιστορική αναδρομή και εικόνες που καταλάβαινες πως ακόμη και τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι τα ζουν.

Η αλήθεια είναι όμως ότι το άξιζαν ένα τέτοιο πάρτι τα Ημισκούμπρια, τα οποία είχαν να δώσουν συναυλία 10 ολόκληρα χρόνια και μάλλον άξιζε κάθε μέρα αναμονής.

Η πρώτη έντονη στιγμή συγκίνησης ήρθε πριν το «Νωρίς», με τις ευχαριστίες στον τεράστιο και αξέχαστο Λουκιανό Κηλαηδόνη, ενώ τα πιο fun και ανάλαφρα κομμάτια τους, όπως «Δημόσιο Forevah», «O Κύρης του Σπιτιού», «Θέλω να το κάνω με τη μαμά σου» και «Εραστής» έφεραν χαμόγελα και singalongs.

Κάπου εκεί, είχε έρθει η ώρα για την πρώτη μεγάλη έκπληξη της βραδιάς. Στη σκηνή ανέβηκε ο Φοίβος Δεληβοριάς για το αισθαντικό “Je Suis Bossu”, μία από τις πολλές, αλλά πιο εμβληματικές συνεργασίες των Ημίζ, που έκανε παιδιά στην εφηβεία να τραγουδάνε γαλλικά χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνουν.

Φυσικά, αυτή δεν ήταν η μοναδική έκπληξη. Είπαμε, η βραδιά ήταν νοσταλγική και ένας φόρος τιμής στα 30 χρόνια του συγκροτήματος, γι’ αυτό και κάλεσαν στη σκηνή τον παραγωγό των Goin’ Through και πρωτεργάτη του ήχου και των Ημίζ, Μιχάλη Παπαθανασίου, στον οποίο απένειμαν σε κλίμα συγκίνησης τη χρυσή κασέτα, ενώ στη σκηνή ανέβηκε για έναν χαιρετισμό και ο NiVo.

Μετά τα πιο κωμικά κομμάτια τους, ο Μιθριδάτης έδωσε το σήμα για το πέρασμα σε πιο «πολιτικές» επιτυχίες, όπως οι «Καταδότες» και το προφητικό «Ο Υποκλοπέας», εντωμεταξύ είχαμε δει μέχρι και πρόταση γάμου (το είπε το ναι το κορίτσι, όλα καλά) και το κοινό έμοιαζε να μην χορταίνει με τίποτα, καθώς το ένα signature κομμάτι ακολουθούσε το άλλο και όλοι τραγουδούσαν δυνατά, με τα μέλη του συγκροτήματος να μην μπορούν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους.

Η δεύτερη guest της βραδιάς, ήταν η Ευρυδίκη, για το «Αν Ήσουν Άλλος» και σιγά-σιγά φτάναμε στο τέλος αυτής της επετειακής γιορτής, οδεύοντας προς τη μεγάλη κορύφωση.

«Μαγική Τσατσάρα», «Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία» και φυσικά, για το γκραν φινάλε, «Στην Ντισκοτέκ», εκεί όπου πάνω από 20.000 κόσμος τραγουδούσε και χόρευε σε έκσταση.

Τα Ημίζ μας αποχαιρέτησαν και ανανέωσαν το ραντεβού για τις 3 Ιουλίου (αν τους χάσατε χθες, να πάτε οπωσδήποτε) κι εμείς φύγαμε από την Πλατεία Νερού επιβεβαιώνοντας πως ο άκρως μεταδοτικός Ημισκουμπρισμός που κολλήσαμε πριν από 30 χρόνια, είναι ακόμα δυνατά στο αίμα μας.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ