«Το κομμωτήριο άνοιξε, ελάτε στο πάρτι»: Ζήσης Ρούμπος και Χάρης Χιώτης για το Σεσουάρ για δολοφόνους
Οι δύο ηθοποιοί μιλούν στο OneMan για την εμπειρία του να παίζουν στην μακροβιότερη παράσταση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
- 16 ΦΕΒ 2026
Ξεκίνησε το ταξίδι του στην αμερικάνικη θεατρική σκηνή και στη συνέχεια, κατέκτησε τις σκηνές ανά τον κόσμο. Κατέκτησε και την ελληνική. Το Σεσουάρ για δολοφόνους που έγραψαν οι Bruce Jordan και Marilyn Abrams (Shear Madness, στα αγγλικά) παίζεται στα αθηναϊκά θέατρα εδώ και 17 χρόνια. Είναι το πιο διάσημο whodunit έργο, καθώς και η μακροβιότερη παράσταση στο ελληνικό θέατρο.
Ένα fun fact είναι ότι οι συγγραφείς του βασίστηκαν στο γερμανικό έργο Scherenschnitt του Paul Pörtner (1925–1984), το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Theater Ulm in Ulm στη Γερμανία το 1963.
Επιστροφή στα δικά μας και στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Γκλόρια, εκεί όπου το Σεσουάρ για δολοφόνους παρουσιάζεται φέτος σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη και Δημήτρη Μακαλιά και σε διασκευή του Θοδωρή Πετρόπουλου. Το κομμωτήριο Studio Antony έχει ανοίξει και μας περιμένει.
«Το κομμωτήριο είναι του Τόνυ Λέπουρα. Δηλαδή δικό μου», λέει ο Χάρης Χιώτης και συνεχίζει: «Πάνω από αυτό, στον πρώτο όροφο, συμβαίνει ένας φόνος. Δολοφονείται η ιδιοκτήτρια του κτιρίου, Αμαλία Τσαλίκογλου και σπιτονοικοκυρά του Τόνυ.
Σύμφωνα με τις έρευνες της αστυνομίας, οι βασικοί ύποπτοι είμαι εγώ -ο Τόνυ-, η βοηθός του Σόφη, η Άντα Χατζηπατέρα που πήγε στο κομμωτήριο για μια γρήγορη περιποίηση μαλλιών και ο Ζήσης, δηλαδή ο Λεωνίδας Πέτροβας, που πήγε για κούρεμα.
Όπως ήδη θα γνωρίζετε, η παράστασή μας είναι διαδραστική. Το κοινό καλείται να συμμετέχει ενεργά, ώστε να βρεθεί ο ένοχος και να εξιχνιαστεί ο φόνος. Κάθε βραδιά συμβαίνει και ένα διαφορετικό τέλος, αλλά και μια καινούρια αρχή. Ελάτε να βρούμε τον ένοχο, οι δολοφόνοι καραδοκούν έξω από το κομμωτήριο».
«Κάπως έτσι, η παράσταση διαφοροποιείται κάθε φορά· ποτέ δεν είναι ίδια με την προηγούμενη και με την επόμενη», προσθέτει ο Ζήσης Ρούμπος και ο Χάρης έρχεται να συμπληρώσει: «Το κοινό είναι ο ζωντανός πυρήνας της παράστασης. Από ένα σημείο και μετά, καθοδηγεί την παράσταση και την ορίζει. Κάθε παράσταση έχει διαφορετικό τέλος ανάλογα με την κρίση του κοινού. Συμβαίνουν πολλά απρόοπτα κι ευτράπελα, που κάνουν ακόμα πιο διασκεδαστική την παράσταση για όλους.
Είναι ένα ζωντανό κυνήγι δολοφόνου, που κάθε μέρα μπορεί να οδηγήσει αλλού, είναι μια παράσταση που ωριμάζει από τον κόσμο και τους θεατές και που κάθε βραδιά ολοκληρώνεται διαφορετικά και αυτούσια από τις προηγούμενες παραστάσεις. Ένα έργο που κάθε φορά δημιουργείται αλλιώς και τελειώνει αλλιώς. Ένα έργο που δεν παρακολουθούν απλά οι θεατές, αλλά το δημιουργούν και συμπορεύονται μαζί του».
«Δίνεται στους θεατές η ελευθερία να ρωτήσουν ό,τι θέλουν και πραγματικά, έχουμε ακούσει τα πάντα», αναφέρει ο Ζήσης. Όπως; «Το πιο τρελό είναι ότι αρκετά συχνά ζητούν το τηλέφωνο της Σόφης», απαντά.
«Κάθε βράδυ συμβαίνουν ευτράπελα», τονίζει ο Χάρης. «Ο κάθε θεατής κάνει τα δικά του ωραία και τρελά σενάρια γύρω από τον φόνο και τον δολοφόνο, χάνεται μέσα στον κόσμο του Σεσουάρ και ετυμηγορεί χωρίς έλεος, γεγονός πολύ αστείο όταν είσαι παρών και το βλέπεις.
Επίσης, είναι πολύ αστείες οι αναπαραστάσεις που συμβαίνουν. Γενικά, είναι μια παράσταση που συμβαίνει γέλιο και χαρά και όταν οι άνθρωποι γελούν και είναι χαρούμενοι, όλα γίνονται αστεία. Η αρχή και το φινάλε του Σεσουάρ είναι το γέλιο κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται για να γεννηθούν τα ευτράπελα».
Όπως προανέφεραν, ο ένας υποδύεται τον πελάτη και ο άλλος τον ιδιοκτήτη του Studio Antony και κομμωτή. «Ο Λεωνίδας Πέτροβας είναι ένας μικροαπατεώνας, αντικέρ και το ερωτικό ενδιαφέρον της Σόφης. Ξέρει να επιβιώνει, είναι εγωιστής και τραχύς», λέει ο Ζήσης για τον ρόλο του και ο Χάρης τονίζει σχετικά με τον δικό του:
«Ο Τόνυ Λέπουρας είναι ένας μπριόζος και τσαχπίνης τύπος, ο οποίος έχει διαφορετική σχέση με καθέναν από τους παρευρισκόμενους, διεκδικεί το δίκιο του, το χάνει και το ξαναβρίσκει και παίζει με τους θεατές, τους συμπεριφέρεται όπως θα συμπεριφερόταν σε κάθε πελάτη του.
Αγαπάει τα ψαλίδια και τις λεπίδες του, δεν μασάει τα λόγια του και θεωρεί το κομμωτήριο του το βασίλειο του, περιμένοντας τους πελάτες του και τις πελάτισσες του, να τους περιποιηθεί».
Για τον Ζήση Ρούμπο, είναι η τρίτη χρονιά που παίζει τον ήρωα. «Περνάω πολύ καλά, που είμαι ένας από τους υπόπτους και γελάω με τις ερωτήσεις και γενικότερα, με τη συμμετοχή του κόσμου». Ο Χάρης, με τη σειρά του, παίζει για δεύτερη φορά στην παράσταση, ακονίζει ωστόσο για πρώτη φορά φέτος τα ψαλίδια του Λέπουρα. «Από το 1999 μέχρι το 2012 που το Σεσουάρ για δολοφόνους παιζόταν επί 13 συναπτά έτη, δεν είχα καταφέρει να το δω. Το είδα ουσιαστικά όταν έγινα μέλος του θιάσου, το 2021, όταν η παράσταση επανήλθε στην αθηναϊκή σκηνή». Ο Ζήσης, από την άλλη, είχε δει το Σεσουάρ το μακρινό 2000. «Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα θέατρο με συμμετοχή του κοινού και η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική».
***
Σεσουάρ για δολοφόνους
Κείμενο: Bruce Jordan & Marilyn Abrams
Απόδοση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Διασκευή: Νικορέστης Χανιωτάκης
Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης-Δημήτρης Μακαλιάς
Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα
Κοστούμια: Κατερίνα Ανδρικοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Ο θίασος
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Φωτογραφίες-Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας
Παίζουν: Νίκη Λάμη, Στράτος Λύκος, Δημήτρης Μακαλιάς, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, Αντιγόνη Ψυχράμη. Σε διπλή διανομή: Γιάννης Λατουσάκης, Αθηνά Μουστάκα
Info: έως 5 Απριλίου στο Θέατρο Γκλόρια-Κεντρική Σκηνή (Ιπποκράτους 7, Αθήνα). Προπώληση εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.