Χρήστο Πασσαλή, τι θα συμβεί στη Γη στις 22:47;
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μετατρέπει τη θεατρική σκηνή σε ραδιοφωνικό στούντιο και εκπέμπει ζωντανά την «πιο λυπημένη μέρα της ζωής μας».
- 19 ΜΑΙ 2026
«Ο κομήτης είναι κόλπο των ισχυρών για να ξεχάσουμε τα πραγματικά μας προβλήματα» – Loco52
«Ο πατέρας μου δουλεύει αεροδρόμιο, λέει για 4 λεπτά δεν υπήρχε καμία επικοινωνία με τίποτα. Μετά όλα normal» –Georgia
«Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση λένε ότι έπεσε ένας κομήτης στη Σιβηρία. Λέτε;» – Λενιν26
«Ο κομήτης είναι ενεργειακή πύλη. Όποιος είναι “ανοιχτός” θα το νιώσει» – Χ.Χ.
«Δηλαδή τι περιμένετε να συμβεί στις 22.47;» – Αγγελική, Πετράλωνα
Ένας κομήτης πλησιάζει τη Γη. Στις 22:47 θα περάσει πάνω από την Αθήνα. Κόσμος ανεβαίνει στις ταράτσες. Κάποιοι προσεύχονται. Άλλοι χορεύουν. Όλοι συγχρονίζονται για λίγο γύρω από μια συγκεκριμένη ώρα. Καθώς η πόλη είναι σε αναμονή, σε ένα στούντιο, ξεκινά στις 21:00 μία live ραδιοφωνική εκπομπή. Στο RADIO 1, οι δύο παρουσιαστές κάνουν συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, μεταδίδουν δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ζητούν τη γνώμη ειδικών, ψυχολόγων, αστροφυσικών, παρουσιάζουν μηνύματα ακροατών στο chatroom – όπως τα παραπάνω.
Παρουσιάζουν επίσης ιστορίες που έχουν συλλέξει από τους ακροατές με την εξής θεματική: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου· ιστορίες σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη της επικείμενης απειλής.
«3 μέρες χωρίς τον σύντροφό μου. Άδειο σπίτι. Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου. Μπορείτε να παίξετε Τζένη Βάνου, “Τώρα που πας στην ξενιτιά”;» – Νίκος
Αυτό που μόλις περιγράψαμε είναι η θεατρική παράσταση του Χρήστου Πασσαλή που ανεβαίνει στο Θέατρο 104. Τίτλος της, RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου.
Πρόκειται για μία σκηνοθετική πρόταση δική του, που μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης. Είναι ένα έργο που συνέγραψε μεταξύ άλλων μαζί με την συμπρωταγωνίστρια και συμπαρουσιάστριά του, Έλσα Λεκάκου και κινείται ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια.
Ηθοποιός -έγινε ευρέως γνωστός όταν έπαιξε στον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου- και σκηνοθέτης, συνιδρυτής της ομάδας blitz με την Αγγελική Παπούλια και τον Γιώργο Βαλαή την οποία δημιούργησαν το 2004 και διέγραψαν με τις παραστάσεις τους μια σημαντική πορεία διεθνώς, περιοδεύοντας από το Théâtre de la Ville, μέχρι τη Schaubühne και από εκεί στο Festival d’ Avignon και σε πολυάριθμα ακόμα θέατρα και θεατρικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο.
Σήμερα, οι blitz μπορεί να μην υπάρχουν πια, η συνεργασία του Χρήστου ωστόσο με την Αγγελική συνεχίζεται. Η τελευταία τους θεατρική δουλειά, η ΕΚΑΒΗ θα διαγωνιστεί στα τέλη Μαΐου ανάμεσα στις 5-6 καλύτερες παραστάσεις της Ελβετίας.
Επιστροφή όμως στο RADIO 1 και την Πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου.
Γιατί «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου» κι όχι η πιο χαρούμενη;
Γιατί το τέρας του παραμυθιού κρύβεται πάντα σε σκοτεινά δωμάτια. Και σ’ αυτά φτάνεις μόνο με οδηγό τη λύπη και τον φόβο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι είναι.
Είναι και ότι ζούμε γενικά λυπημένες μέρες;
Μα η αφορμή για αυτή την παράσταση δεν είναι μόνο προσωπική, είναι και κοινωνική/ιστορική/πολιτική. Οπωσδήποτε ζούμε λυπημένες μέρες. Σε σημεία, η πραγματικότητα μου θυμίζει Μεσαιωνική Ιστορία όπου κάποιοι άνθρωποι και κράτη έχουν το ακαταλόγιστο. Οι δημόσιες θέσεις έχουν γεμίσει με εγκληματίες και παράφρονες παγκοσμίως, η Ευρώπη κοιτάζει σε ύπνωση τις γενοκτονίες να συμβαίνουν ανενόχλητες, στο εσωτερικό έχουμε μια διεφθαρμένη και εγκληματική κυβέρνηση που δεν γνώριζε και ούτε όφειλε να γνωρίζει, η Αθήνα γεμίζει με Airbnb και digital nomads που σαν μολυσματική ασθένεια διαλύουν τις γειτονιές.
Είμαι θέσει αισιόδοξος και πιστεύω ότι η Ιστορία ακολουθεί τους νόμους της φύσης. Συνεπώς, αυτός ο «χειμώνας» που βιώνουμε θα περάσει, αλλά η λύπη θα συνεχίσει να υπάρχει. Ειδικά όσο μας λείπουν ακόμα οι ιδέες, μια φαντασίωση για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.
Μίλησέ μου και για την προσωπική αφορμή. Ήταν μία εικόνα; Μία είδηση/ένα γεγονός; Τι ήταν αυτό που γέννησε την ιδέα για την ιδιόμορφη αυτή παράσταση;
Αν πρέπει να εντοπίσω μια καθαρή αφορμή θα έλεγα ότι είναι το ντοκιμαντέρ My Stolen Planet της Farahnaz Sharifi που είδα το 2024 στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Είναι ένα ντοκιμαντέρ βαθειά συγκινητικό και επί της ουσίας πολιτικό. Το γυναικείο ζήτημα στο Ιραν μπλέκεται με τις φίλες και τους φίλους της σκηνοθέτιδας που χορεύουν και διαδηλώνουν στους δρόμους της Τεχεράνης, η ετοιμοθάνατη μητέρα με τους πολιτικούς πρόσφυγες, η χαρά κι ο χορός ως αντίσταση απέναντι σε ένα εγκληματικό καθεστώς. Πάνω απ’όλα όμως, αυτή η ταινία φέρνει επί της οθόνης μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων που αντιστέκονται και που ονειρεύονται την ανατροπή των τυράννων.
Χρησιμοποιώντας αυτούς τους άξονες, επιχείρησα να βρω έναν τρόπο να ανέβει επί σκηνής μια μεγάλη κοινότητα λύπης όσο ο πλανήτης είναι τρομαγμένος από έναν φανταστικό κομήτη.
Και η ιδέα της ραδιοφωνικής εκπομπής, πώς προέκυψε;
Μεγαλώνοντας στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 90, το ραδιόφωνο ήταν για μένα ένα από τα λίγα μέσα ουσιαστικής επαφής με τον κόσμο. Η τηλεόραση, πλην του MTV, μου φαινόταν πολύ βαρετή. Αντίθετα, έχω περάσει αμέτρητες ώρες, νύχτα και μέρα, ακούγοντας τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς της πόλης που τότε ήταν κάτι σαν τοπικοί σταρ.
Κατα τ’ άλλα, η φόρμα αυτή ήταν ιδανική προκειμένου να αφηγηθεί κανείς τις αμέτρητες φωνές μιας πόλης που φοβάται και που προσπαθεί να εκλογικεύσει αυτό το φόβο.
Ποιος είναι ο κομήτης, η επικείμενη απειλή, της εποχής μας;
Το ΑΙ σίγουρα θα αλλάξει την πραγματικότητά μας πολύ γρήγορα και με τρόπο άτσαλο. Δεν μπορώ βέβαια να ξέρω αν αυτό θα γίνει και απειλή. Αρχίζω ωστόσο να φοβάμαι τις οθόνες και τους αλγόριθμους, την αυτοβελτίωση, την παρακμή της Ευρώπης και την κατάλυση του διεθνούς δικαίου.
Η δική σου πιο λυπημένη μέρα ακούγεται στην παράσταση;
Ναι, είναι μία παγωμένη μέρα την οποία μοιράζομαι. Είναι κρυμμένη ανάμεσα στις υπόλοιπες πραγματικές ιστορίες της παράστασης που συγκεντρώσαμε από φίλους και γνωστούς και οι οποίες είναι διαφορετικές όσο και οι άνθρωποι που τις έζησαν και τις έγραψαν. Στο τέλος αυτό που μένει είναι το φως και το θάρρος απέναντι στο αίνιγμα της ζωής. Έτσι νομίζω. Είναι ιστορίες πολεμικές. Η παράσταση θυμίζει σε μερικές στιγμές μνημόσυνο και όπως σε όλα τα μνημόσυνα οι άνθρωποι γελάνε αρκετά έως πολύ.
***
RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Πασσαλής
Κείμενα: Έλσα Λεκάκου, Χρήστος Πασσαλής, Διάφοροι
Με τους Ελσα Λεκάκου και Χρήστο Πασσαλή και συνεντεύξεις με τους Γιώργο Μητρόπουλο (ρεπόρτερ), Μελίνα Βρεττού (ψυχολόγος), Άγγελο Σκασίλα (μεταφραστής) και Andrew Bale (αστροφυσικός).
Info: έως 4 Ιουνίου κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104. Προπώληση εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.