17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Σεπτέμβριο στη ζωή εκτός γραφείου

Για κάποιους, ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας των αποφάσεων και των νέων εκκινήσεων (σαν χρονική στιγμή βγάζει περισσότερο νόημα αν με ρωτάτε). Για άλλους, είναι μια μεταβατική περίοδος.

Στην Αρχαία Ελλάδα, ο Σεπτέμβριος αντιστοιχούσε κατά το ήμισυ στον αττικό μήνα Μεταγειτνιών (από τα μεσα Αυγούστου έως και τα μέσα Σεπτεμβρίου) και για το άλλο μισό στον Βοηδρομιώνα (έως και τα μέσα Οκτώβρη).

Όσο το σκέφτομαι, αυτός ο διαχωρισμός έβγαζε περισσότερο νόημα, αφού ο Σεπτέμβριος έχει μέσα του αρκετό Αύγουστο.

Είναι η θάλασσα σε πολύ ωραία φάση, τα τοπία στα νησιά γλυκά, και οι αποδράσεις έχουν ακόμα καλοκαιρινό πρόσημο. Μέχρι που κάποια στιγμή, γίνεται λίγο φθινόπωρο. Τότε είναι που ξεκινούν τα τραπεζώματα, το διάβασμα ένα απόγευμα ενώ έξω βρέχει αλλά και οι αποφάσεις που λέγαμε.

Κάπως έτσι χωρισμένος ήταν και ο δικός μας Σεπτέμβριος.

Το αριστοτεχνικό set του Black Coffee για τον Άγγελο Κλάδη

Μήπως θα μπορούσα να έχω ακόμα έναν μαύρο καφέ, παρακαλώ; Τώρα, που έπειτα από εκείνη την Παρασκευή επιβεβαιώθηκαν πιο ξεκάθαρα από κάθε έρευνα οι ευεργετικές ιδιότητες που προσφέρει στο ανθρώπινο σώμα, έχοντας την ικανότητα να το διατηρεί σε κατάσταση εγρήγορσης και ευφορίας για τρεισήμισι ώρες, χωρίς να χάνει ούτε δευτερόλεπτο;

Αλάνθαστος, αριστοτεχνικός και απολύτως συγκεντρωμένος. Συναισθηματικός, δροσερός, άνετος και μερακλής με τη διάρκεια του set. Κυρίες και κύριοι, αυτός ήταν ο Black Coffee στο Θέατρο Πέτρας και οριακά στεναχωριέμαι για όσους τον χάσατε. Κάτι περισσότερο από 11.000 κόσμου μπορούν να επιβεβαιώσω πως όσα λέω δεν είναι υπερβολή.

Η open air εμφάνιση του διεθνώς καταξιωμένου Νοτιοαφρικανού DJ σημειώθηκε λίγο πριν τα πρώτα φθινοπωρινά κρύα, σαν επιστέγασμα μια ιδιαίτερα θερμής σεζόν στο dancefloor. Είχαν προηγηθεί όλη η καλοκαιρινή «κάθοδος» των Ευρωπαίων στα γνωστά decks της Παραλιακής, είχε προηγηθεί και το Primer Festival (αφήνοντας μάλλον ανάμεικτες εντυπώσεις για το αποτέλεσμα της συνεργασίας που τόσο είχε διαφημίσει), αλλά έπρεπε τελικά να φτάσει ο βετεράνος Black Coffee για να δείξει πώς γίνεται. Μιξάροντας ζωντανά, με transitions πιο ομαλά κι από βούτυρο και όλη την εμπειρία για να κρατάει τον κόσμο non stop στον αέρα.

Αρκεί να τονίσω ότι χόρευαν μέχρι και οι διασώστες; Μάλλον αρκεί.

Το νοστιμότερο βάσκικο cheesecake της Αθήνας για τη Ζωή Παρασίδη

Πόσο συχνά σας τυχαίνει να βρίσκεστε σε ένα φιλικό τραπέζι, να βγαίνει το γλυκό και να μην υπάρξει ούτε ένας που θα αφήσει κάτι στο πιάτο του; Μας συνέβη την προηγούμενη Κυριακή, σε ένα γεύμα δεκατριών ατόμων, όταν εμφανίστηκε στο τραπέζι το βάσκικο cheesecake του Craquelin στα Εξάρχεια (Σολωμού 23). Χρησιμοποιούν γαλλικό τυρί και το ψήνουν τόσο όσο χρειάζεται, ώστε να αποκτήσει την ιδανική κρεμώδη υφή. Δεν έμεινε ψίχουλο.

Όσο για την τιμή του, είναι πολύ καλή: το γενναιόδωρο κομμάτι κοστίζει πέντε ευρώ, ενώ για έναν ολόκληρο δίσκο θα δώσετε τριάντα ευρώ. Έχει τόσο γεμάτη γεύση, που θα σας φτάσει για να ευχαριστηθούν περισσότερα από δέκα άτομα.

Έχουν περάσει μερικές μέρες και δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι.

Από τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στον Κάμερον Κρόου – και πίσω για τον Θεοδόση Μίχο

Ξεκίνησα τον μεν στην παραλία (επιμένω ότι όποιος θεωρεί ότι οι διακοπές δεν προσφέρονται για μεγαλεπήβολα αναγνωστικά πλάνα υποτιμά και τον εαυτό του και τις διακοπές του), ομολογώ όμως ότι κόντεψα να λυγίσω υπό το βάρος των 1200 σελίδων του ανεπανάληπτου αριστουργήματος «Αδελφοί Καραμάζοφ» στην πρόσφατη must have επανέκδοση της Άγρας (μετάφραση-επίμετρο: Ελένη Μπακοπούλου).

Χρειαζόμουν ένα «σωσίβιο» και το βρήκα στην απολαυστική αυτοβιογραφία “The Uncool” του δε, όπου ο αγαπημένος -και τόσο μα τόσο αβίαστα κουλ! – σκηνοθέτης βγάζει τα σώψυχά του για όσα τον οδήγησαν μέχρι το Χόλιγουντ, με αφετηρία τις συνεντεύξεις που έκανε όταν ήταν έφηβος για λογαριασμό του Rolling Stone – μεταξύ των οποίων και μια θρυλική αποκλειστικότητα με τον David Bowie την εποχή που τρεφόταν με γάλα και κοκαϊνη. Μαντέψτε ποιο από τα δύο hardback τελείωσα πρώτο.

36.2941° N, 22.9367° E, 3:00 pm για τον Κωνσταντίνο Βρεττό

Δεν ήταν Κυριακή, αλλά το φως ανατινάχθηκε κανονικά πάνω από τα κεφάλια μας. Το πρώτο σαββατιάτικο μεσημέρι του Σεπτέμβρη με βρήκε ξαπλωμένο στην παραλία Λυκοδήμου.

Είναι τα Κύθηρα το τέλειο ελληνικό νησί;

Ας μη μεταφράσουμε το perfect ως καλύτερο, στο αφιέρωμα του Guardian το 2015 για το νησί. Οι λίστες είναι υποκειμενικές και λίγο βαλτές, οπότε μένουμε με το επίθετο, χωρίς συγκριτικούς βαθμούς και βάθρο. Ανεξαρτήτως τόπου, τον ένατο μήνα του χρόνου, φοράνε τα καλά τους.

Αυτό που μερικοί ονομάζουν αποκαλόκαιρο, κι άλλοι απλώς Σεπτέμβρη, είναι στην πραγματικότητα τα νησιά στο φυσικό τους περιβάλλον, μακριά από υπερφόρτωση, vloggers και ουρές στις ταβέρνες.

Όταν οι εργαζόμενοι στην εστίαση κάνουν μαξ ένα τσιγάρο στη βάρδια, ή δεν προλαβαίνουν να ανταλλάξουν 2-3 κουβέντες με την παρέα τους, οι διακοπές μας γίνονται σιωπηλά ένα αντιταξίδι που μετατρέπει τον σεζονίστα σε ζογκλέρ με δίσκο και πιατίνια του υπεύθυνου να βαράνε στο κεφάλι.

Δεν ξέρω τι συνέβη τον προηγούμενο μήνα, αλλά έπεσα πάνω στο burn out που ζωγράφιζε μαύρα κυκλάκια στα μάτια του προσωπικού που πήγε Κυκλάδες για σεζόν.

Τον Σεπτέμβρη στα Κύθηρα είδα ένα νησί να αναπνέει, κουβέντες μέσα και έξω από τη μπάρα χωρίς τσίτες που έγιναν ραντεβού σε παραλίες δίχως σήμα.

Πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει συχνά σε εκείνο το Σάββατο στου Λυκοδήμου και έχω την ίδια απορία με τον Παυλίδη, στο δεύτερο κουπλέ.

Έχετε καταλάβει το τραγούδι, σωστά;

Η τελευταία εκδρομή για την Ιωσηφίνα Γριβέα

Στόχος μου στη ζωή είναι να μην υποθέτει ποτέ κανείς ότι θα πήγαινα αυτοβούλως για camping. Ούτε φίλη του glamping με λες, μιας που πολλές τέτοιες επιχειρήσεις παρεμβαίνουν στο φυσικό τοπίο.

Η Αλεξάνδρα ωστόσο έχει φτιάξει ένα καταφύγιο μεσσηνιακής αυθεντικότητας στο Skiaxtro Cocoon, που είχα ήδη επισκεφτεί ξανά μία φορά πριν τον Σεπτέμβρη και ευελπιστώ να ξαναπάω στο μέλλον.

Αν σε βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί σε θερινή περίοδο, μην παραλείψεις και ένα μπάνιο στη μαγική παραλία της Πρώτης, το ερημονήσι απέναντι από τη Μαραθόπολη.

Fleabag 10 χρόνια μετά για την Χριστίνα Φαραζή

Πρώτα, ήρθε αυτό το επεισόδιο του Timeline Studies στα τέλη Ιουλίου, με την Ντενίσα να μου υπενθυμίζει όχι μόνο ότι έχει περάσει -Xριστέ μου- ολόκληρη δεκαετία από την πρεμιέρα του Fleabag, αλλά ότι ακόμα δεν έχω αξιωθεί να δω τα μόλις 12 επεισόδια της μίνι σειράς της φοβερής και τρομερής Phoebe Waller-Bridge.

Μετά, βγήκε αυτό το άρθρο των New York Times στα τέλη Σεπτεμβρίου με τις 100 καλύτερες τηλεοπτικές σειρές του 21ου αιώνα. Στην 5η θέση βρίσκεται το Fleabag κι αυτό είναι μία ακόμα επιβεβαίωση ότι πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες σειρές της Peak TV, που έχουν διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την ποπ κουλτούρα της εποχής μας.

Μέχρι να βγει η λίστα, είχα επιτέλους δει τι σημαίνει να παίρνεις όλες τις λάθος αποφάσεις στη ζωή σου, να μην αφήνεις κανέναν να σε βοηθήσει, να τρως τα μούτρα σου ξανά και ξανά, να κοιτάς τον κόσμο κατάματα αλλά όχι τον πραγματικό, να είσαι γεμάτη οργή και θυμό, να μην ξέρεις πώς να αγαπήσεις αλλά και πώς να αγαπηθείς, να μην πιστεύεις σε τίποτα και σε κανέναν, ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό – κυρίως σε αυτόν. Και ξαφνικά, να βρίσκεις την πίστη (Hot Priest, καλησπέρα) και να συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν τελειώνει σε μία στάση λεωφορείου. Εκεί, είναι που ξεκινά η καινούργια σου ζωή.

Βενετία με Μπιενάλε, υγρασία και Robert Pattinson για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Δεν υπάρχει συνθήκη στην οποία να νιώσω πως δεν περνάω ωραία στη Βενετία, πραγματικά ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στον κόσμο. Για το φεστιβάλ κινηματογράφου και πάλι φέτος, μέναμε σε ένα ωραιότατο διαμέρισμα στη Βενετία με ταρατσούλα όλη δική μας – πολύ χρήσιμο ειδικά το βράδυ που καθόμασταν με μπύρες και πίτσα και συζητούσαμε πώς ήταν από κοντά η κουβέντα με τον Ζίζεκ. Από εκεί πήγαμε και φέτος στη Μπιενάλε, όπου ενθουσιάστηκα με το περίπτερο της Βραζιλίας, σαν ένας οργισμένος κόσμος να προσπαθεί να σπάσει το φράγμα της πραγματικότητας και να αναδυθεί. Επίσης, στο περίπτερο της Κίνας, ένα ρομπότ έκανε καλλιγραφία.

Το φεστιβάλ κινηματογράφου ήταν ντεμί φέτος, με λίγους τίτλους κι ακόμα λιγότερους σπουδαίους. Η ταινία που δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι είναι εκείνη που ούτε απέξω δεν πέρασε από τα βραβεία (Bucking Fastard με τις αδερφές Μάρα στο ρόλο διδύμων που μιλάνε κι αισθάνονται σε απόλυτη αρμονία) αλλά γενικά δεν έχω παράπονο. Ένας φανταστικός χώρος όπου μέσα σε λίγα βήματα βρίσκεται η Sala Grande με το κόκκινο χαλί της, το ξενοδοχείο Excelsior με τις δια θαλάσσης αφίξεις των σταρ, και ένας χώρος με πολύ πράσινο για άραγμα με απερολάκι ανάμεσα στις προβολές. Ούτε καταλαβαίνω πώς περνάνε οι μέρες.

Ακόμα κι όταν οι μέρες είναι δύσκολες: Φέτος ας πούμε φλέρταρα με τη θερμοπληξία κάποια στιγμή, και σε συνδυασμό με την υγρασία και μια κάποια συσσώρευση ναυτίας, είχε αποτέλεσμα για μια μέρα να μη μπορώ καν να κοιτάξω ευθεία την οθόνη του λάπτοπ μου. Μεγαλώνουμε κιόλας πια, καταλαβαίνετε πώς πάνε αυτά. Δεν πειράζει!

Μάζεψα τις δυνάμεις μου, έκανα τις συνεντεύξεις μου, είδα τις ταινίες μου, και βρέθηκα randomly και στο πάρτυ μετά την πρεμιέρα του Primetime στο St Regis με τον Robert Pattinson, ο οποίος στην ταινία δίνει μια αναμενόμενα πλέον παλαβή, σπουδαία ερμηνεία. Και του χρόνου ξανά στις επάλξεις.

Το BAR 2046 για την Ντενίσα – Λυδία Μπαϊρακτάρι

Στην Αθήνα τρία πράγματα ψάχνεις διαχρονικά: γκόμενο, κράτηση σε νέο εστιατόριο και το επόμενο μπαρ που θα γίνει το στέκι σου. Τα δύο πρώτα ακόμα με δυσκολεύουν, στο τρίτο τα πάω ομολογουμένως καλύτερα. Η αναζήτησή μου για τον Σεπτέμβρη με οδήγησε στο BAR 2046.

Είναι στο ιστορικό Cinobo Όπερα στην Ακαδημίας και έχει αυτό το ωραίο πάντρεμα ποτού, μουσικής και σινεμά που δεν συναντάς συχνά στην Αθήνα.

Έχει signature cocktails, ωραία ποτά, βινύλια να παίζουν στο background και guest DJ sets, ενώ λειτουργεί καθημερινά μέχρι τις 2 το βράδυ. Το καλύτερο είναι πως μπορείς να πας απλώς για ένα ποτό, χωρίς να χρειάζεται να έχεις εισιτήριο για ταινία.

Από τον Άη Στράτη με αγάπη για τη Μάρω Παρασκευούδη

Δεκαοχτώ ναυτικά μίλια νότια της Λήμνου, στο ακριτικό αυτό νησί με βρήκαν τα μέσα του Σεπτέμβρη. Ο Άη Στράτης, όπως και αρκετά άλλα νησιά του Αιγαίου, ορίστηκε ως τόπος εξορίας για χιλιάδες ανθρώπους κατά τις ταραγμένες δεκαετίες του ελληνικού διχασμού. Η ιστορία εκείνης της περιόδου αναβιώνει στο Μουσείο Δημοκρατίας.

Πέρα όμως από το ιστορικά βαρύ παρελθόν του νησιού, θα το απολαύσετε ως έναν χαλαρό τόπο διακοπών. Τα καταλύμματα είναι περιορισμένα, το ίδιο και τα μαγαζιά εστίασης, γεγονός που το καθιστά ένα νησί ιδανικό για όσους δεν αγαπούν την πολυκοσμία και τις πολλές επιλογές μέσα στην ημέρα. Θα απολαύσετε την παραλία μπροστά στον οικισμό, τα πρωινά για καφέ και μπουγάτσα, ακούγοντας τις συζητήσεις των ντόπιων από τα γύρω τραπέζια και το ηλιοβασίλεμα από ψηλά.

Μέχρι να σας βγάλει το πλοίο της γραμμής στον Άγιο Ευστράτιο, αξίζει να επισκεφτείτε το Μουσείο Πολιτικών Εξορίστων Άη Στράτη και το Μουσείο Μακρονήσου, που στεγάζονται στο ίδιο κτήριο, στον Κεραμεικό.

Η φρέσκια ματιά του Φοίβου Δεληβοριά στην Ειρήνη του Αριστοφάνη, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή

Πάντα έχω τις επιφυλάξεις μου πριν δω μοντέρνες διασκευές από κλασικά έργα κι έτσι παρά τα καλά λόγια που είχα ακούσει πριν δω την Ειρήνη του Αριστοφάνη σε διασκευή του Φοίβου Δεληβοριά, κρατούσα σχετικά μικρό καλάθι. Κακώς, όπως αποδείχτηκε, αφού η ματιά του καλλιτέχνη, που υπέγραφε τη σύλληψη, το κείμενο και τη μουσική, αλλά και η σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου, δημιούργησαν μια πολύ φρέσκια, έξυπνη και αστεία εκδοχή της ιστορίας, την οποία απογείωσαν οι ερμηνείες αλλά και το ζωντανό τραγούδι από τον Φοίβο.

Ξεχωρίζω την τρομερή Γαλήνη Χατζηπασχάλη στον ρόλο της Τρυγαίας, στην πολύ ωραία ιδέα της μετατροπής του πρωταγωνιστή σε γυναίκα. Παίρνει πάνω της την παράσταση και σε καθηλώνει. Δυστυχώς οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν, αν όμως υπάρξει ευκαιρία να το δείτε κάπου, μην το χάσετε.

Διακοπές τον Σεπτέμβριο για τον Ηλία Δήμο (ή ό,τι θες)

Ήμουν από τους τυχερούς ή άτυχους, όπως το δει ο καθένας, που όταν όλοι οι άλλοι επέστρεφαν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές, εγώ τότε ετοιμαζόμουν να φύγω. Αν εξαιρέσουμε τις καθιερωμένες και πάντα απαραίτητες επισκέψεις σε χωριά και εξοχικά, οι «βασικές» διακοπές μου με βρήκαν στην Αστυπάλαια.

Το ημερολόγιο έδειχνε 2 Σεπτεμβρίου.

Αν και δεν είχα σκοπό να μετατρέψω την καλύτερη στιγμή μου για τον μήνα Σεπτέμβριο σε τι-να-κάνεις-πού-να-φας οδηγό στην «πεταλούδα» του Αιγαίου, παραθέτοντας tips και λίστες, τα οποία το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ανοίξουν πληγές, είναι μάλλον δύσκολο να το αποφύγω· θα πω μόνο πως, όποιος έχει βρεθεί εκεί έστω μια φορά, μπορεί να θυμηθεί πώς ένιωσε φτάνοντας και αντικρίζοντας τη Χώρα του νησιού να ξεδιπλώνεται αμφιθεατρικά. Εκεί, οι άνθρωποι σε ρωτάνε αν σου αρέσει το νησί τους και όταν τους απαντάς “ναι, λέμε να ξανάρθουμε”, ξαφνιάζονται. Ή μάλλον απορούν.

Εκεί, είναι πιθανό να σε καλέσουν για καφέ ή ακόμα καλύτερα σε μία βάφτιση, κι ας τους έχεις μόλις γνωρίσει. Εκεί, μπορεί να φας εν πλω την ωραιότερη ρεβυθάδα από τα χεράκια της κυρίας Φρόσως, που μαζί με τον σύζυγό της, τον κύριο Μανώλη και τον Αντρέα κάνουν με το “Avra” την (καλύτερη) εκδρομή στον Κόκκινο Βράχο, τον Κουτσομύτη και την Κουνούπα. Εκεί, επιβάλλεται τουλάχιστον μια φορά να βάλεις ξυπνητήρι για να δεις την ανατολή. Εκεί, κάθε χωματόδρομος οδηγεί στα πιο ωραία νερά που έχεις κολυμπήσει ποτέ, με ή χωρίς μαγιό. Εκεί, θα θυμηθείς πώς είναι να ζεις κανονικά. Αστυπάλαια, εις το επανιδείν.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ