ANDREAS PAPAKONSTANTINOU / TOURETTE PHOTOGRAPHY
ΡΕΠΟΡΤΑΖ

«Δεν κάνουμε skate – σερφάρουμε στη στεριά»

Ανεβήκαμε στον Λόφο Πανί και συναντήσαμε τον Άγη και τη Φωτεινή που ασχολούνται με το surf skate: ένα σχετικά καινούργιο αλλά ταχέως αναπτυσσόμενο στυλ στον κόσμο των boardsports, όπου ρολάρεις σαν να κάνεις σερφ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ANDREAS PAPAKONSTANTINOU / TOURETTE PHOTOGRAPHY

Τέτοια εποχή, μέχρι τέλη Μαρτίου, όσοι ασχολούνται με το σερφ στην Αττική περιμένουν τους νοτιάδες στα Νότια, κυνηγώντας το κύμα στην ακτή της Βουλιαγμένης και της Βάρκιζας. Το καλοκαίρι, όταν γυρνάει ο αέρας σε μελτέμια, φορτώνουν τις σανίδες τους στα αυτοκίνητα και μεταφέρονται στην Ανατολική Αττική, μεταξύ Ραφήνας και Λούτσας.

Αλλά ακόμη και ημέρες που ο καιρός δεν ευνοεί, υπάρχει λύση – «σερφάρουμε στη στεριά», όπως λέει ο Άγις Δικαιούλιας (@surfprivate_coaching), στην προσπάθεια να μου εξηγήσει με απλό τρόπο τι είναι το surf skate.

Ο ίδιος είναι πιστοποιημένος από την παγκόσμια ομοσπονδία εκπαιδευτής surf. Ωστόσο, έχουμε κλείσει το ραντεβού μακριά από τη θάλασσα, σε έναν λόφο που χαρίζει θέα μέχρι τον κόλπο του Σαρωνικού.

Τον πετυχαίνουμε να ρολάρει στo pumptrack πάνω στον Λόφο Πανί, ένα μεσημέρι που σε ανύποπτο χρόνο μαζεύτηκαν σύννεφα στον ορίζοντα. «Δεν παίζει άγχος», σχολιάζει εκείνος για τον καιρό, μεταδίδοντας όλη τη feel good ενέργεια που έχουμε ταυτίσει με το attitude του σέρφερ.

Ο ίδιος τσεκάρει καθημερινά τα προγνωστικά. «Πέρσι, ήταν ίσως η χειρότερη σεζόν για σερφ, δεν είχε καθόλου αέρηδες. Είχαμε ξεροσταλιάσει. Φέτος, είναι το ακριβώς ανάποδο, αλλά αυτό είναι γενικά το πρόβλημα με την Αθήνα: δεν υπάρχει η συχνότητα που θα βρεις σε χώρες ωκεανού».

Κατά τα άλλα, σε αντίθεση με τη γενική εικόνα που επικρατεί, ο Άγις πιστεύει ότι η χώρα μας είναι μία από τις πιο φιλικές χώρες παγκοσμίως για να ξεκινήσει κάποιος το σερφ. Για να μπει σε barrel όπως αυτά που βλέπουμε στα βίντεο (κύματα που κουκουλώνουν τον σέρφερ), έχει οργανώσει ταξίδια μέχρι το Μπαλί, τη Νότια Αφρική και τις ακτές της βόρειας Ισπανίας. «Το καλό εδώ είναι ότι δεν έχεις κινδύνους μέσα στο νερό, τα ισχυρά ρεύματα, τα επικίνδυνα ζωάκια, ξέρεις», λέει γελώντας αυθόρμητα.

Και όταν δεν έχει κύμα;

Βγαίνει στον δρόμο με το σανίδι που κρατάει τώρα στα χέρια και κάνει κανονικά την προπόνησή του. Από μακριά, μοιάζει σαν ένα τυπικό skateboard, αλλά δεν είναι. Είναι surf skate. «Η βασική διαφορά σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο τύπο τροχοσανίδας βρίσκεται στον μπροστά άξονα», εξηγεί και περιστρέφει με το χέρι του το track, δείχνοντας πόσο απότομες στροφές μπορεί να εκτελέσει.

«Η κλίση φτάνει τις 35° – με αυτό το βύθισμα, προσομοιώνει σχεδόν απόλυτα την κίνηση που κάνει η σανίδα του σερφ. Μπορείς να κάνεις βαθιά carvings σε σημείο πλήρους περιστροφής, να δοκιμάσεις grabs ή κόλπα aerials και γενικώς όλα όσα θα έκανες ως μαθητευόμενος και στο σερφ».

«Είναι σαν να κυλάς πάνω στο νερό, ενώ βρίσκεσαι στη στεριά».

Από τη σανίδα του skate στο surf skate

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Άγις το έχει περάσει πάνω σε σανίδες. Ξεκίνησε «την εποχή των δεινοσαύρων για τους σημερινούς πιτσιρικάδες», όπως μου αναφέρει, κάπου μέσα στη «χρυσή» για την κουλτούρα δεκαετία των 00s – τότε που γεννιόντουσαν τα πρώτα μεγάλα crews, όλοι παίζαμε Tony Hawk, ψάχναμε κάθε μήνα περιοδικά όπως το Flipside και πορωνόμασταν με τον iconic Billy Gee που «ρίπαρε» spots του εξωτερικού, δείχνοντας τον δρόμο. «Ελευθερία τότε, πολύ ωραία χρόνια».

Πρώτη φορά, θυμάται, έσπρωξε σανίδι στο skate park της Γλυφάδας (σημειωτέον, το πρώτο πάρκο που υπήρξε ιστορικά στη χώρα), αλλά γαλουχήθηκε στα –φημισμένα– μάρμαρα της Εστίας, στη Νέα Σμύρνη, όπου έτυχε να βρίσκεται το πατρικό του. «Βαρβάτο skate, τότε. Ήμασταν καμιά 25αριά άτομα στο crew της Νέας Σμύρνης. Πολλοί εγκατέλειψαν στη συνέχεια λόγω τραυματισμών, υποχρεώσεων, άλλοι έκαναν οικογένεια, παιδιά. Εγώ παρέμεινα πιστός, βλέποντας από μέσα όλα τα ups and downs που πέρασε το skate στη χώρα από τότε μέχρι σήμερα».

Κάποτε, ήταν underground φάση και «αλητεία». Τώρα, αναγνωρισμένο Ολυμπιακό Άθλημα. Κάποτε, η κοινωνία τους αντιμετώπιζε σαν βάνδαλους της δημόσιας περιουσίας. Τώρα, υπάρχει ομοσπονδία, εθνική ομάδα Skateboarding και οσονούπω σχολή προπονητών τροχοσανίδας, όπως είναι το επίσημο όνομα του σπορ. Διοργανώνονται πρωταθλήματα, ημερίδες σε σχολεία, μαθήματα για αρχάριους σε spots όπως αυτό στον Λόφο Πανί.

«Εάν μας έλεγες τότε, δεν θα το πιστεύαμε». Τα διεθνή προγνωστικά δείχνουν ότι σε μερικά χρόνια θα λέμε το ίδιο για το surf skate.

Πρόκειται για μια αρκετά καινούργια προσθήκη στον κόσμο των boardsports:

Για την ιστορία, η εφεύρεση του σύγχρονου surf skate αποδίδεται στον Greg Falk, έναν παθιασμένο σέρφερ από την Καλιφόρνια, ο οποίος το 1996 διέθεσε στην αγορά τις πρώτες σανίδες με ελατήριο στον μπροστινό άξονα – μια λεπτομέρεια που επέτρεπε ένα πρωτόγνωρα βαθύ carving στη σανίδα και επομένως τη μίμηση της εμπειρίας του σερφ.

Ακολούθησαν νέα brands, περισσότεροι riders το δοκίμασαν ως εναλλακτική προπόνησης στη στεριά και σύντομα το νέο στυλ επεκτάθηκε σε μέρη με μακρά παράδοση στο σερφ, όπως στην Ισπανία, χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας.

Αλλά το μεγάλο «μπαμ» καταγράφηκε παγκοσμίως στον καιρό της πανδημίας, όταν το surf skate αποτέλεσε διέξοδο για διάφορο κόσμο από παρεμφερή αθλήματα. «Επικρατούσε ένας πανικός. Έκαναν restock τα ηλεκτρονικά καταστήματα μεγάλων εταιρειών και μέσα σε τρεις ώρες δεν είχε μείνει ούτε βίδα. Λάμβανα δεκάδες μηνύματα στο Instagram από άτομα του kite surf, ακόμη και του snowboard που ψαχνόντουσαν να το δοκιμάσουν, επειδή ήταν αδύνατο να πάνε θάλασσα ή βουνό». Πολλοί που μυήθηκαν τότε, μαγεύτηκαν. «Τότε ήταν παντελώς άγνωστο το surf skate στα μέρη μας, σήμερα είναι τάση».

«Το αίσθημα ελευθερίας με τραβάει, είναι σαν να χορεύεις»

Ενώ συζητάμε με τον Άγη χαζεύοντας τη θέα, καταφτάνει στον Λόφο η Φωτεινή, μια νεαρή Ελληνοαμερικανίδα που τους τελευταίους μήνες προπονείται στο σπορ μαζί με τον έμπειρο σέρφερ. Είναι η ώρα για να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη.

Μέχρι τότε, διατηρούσα την εντύπωση ότι δεν διαφέρει σημαντικά από το skate που έκανα μικρός. Μέγα λάθος. Αν προσπαθούσαμε να το περιγράψουμε κάπως σχηματικά, το κλασικό skate (skateboarding) που γνωρίζουμε όλοι εστιάζει στα κόλπα – flips της σανίδας στον αέρα, slides πάνω σε rails, άλματα σε σκαλιά κ.λπ. Το surf skate, από την άλλη, εστιάζει στην flowy κίνηση του σώματος, ακριβώς όπως το σερφ.

«Είναι κάπως σαν να χορεύεις επάνω στη σανίδα, γι’ αυτό με τραβάει», σχολιάζει η Φωτεινή προτού κάνει την πρώτη στροφή στο pumptrack. «Ξεπερνάω τα όριά μου και νιώθω απόλυτα παρούσα στη στιγμή».

«Η σειρά σου, τώρα. Κράτα λυγισμένα τα γόνατα, ρίξε το βάρος σου μπροστά και δείχνε πάντα με το μπροστά χέρι την κατεύθυνση που θες να κινηθείς». Φαινόταν πολύ πιο εύκολο όσο ήμουν κάτω από το σανίδι. Ανέπτυσσε γρήγορα ταχύτητα και έστριβε αδιανόητα έντονα, όταν πλάγιαζα από rail σε rail. Τρεις γύρους προσπάθειας αργότερα, είχα ήδη κουραστεί. Οι τετρακέφαλοι είχαν αρχίσει να παραπονιόνται.

«Αυτό είναι ένα εξίσου σημαντικό χαρακτηριστικό στο οποίο διαφέρει το surf skate από τα υπόλοιπα στυλ τροχοσανίδας: είναι ένα φοβερό εργαλείο για full body exersice», μου εξηγεί ο Άγις, δίνοντας στο μεταξύ λίγο χρόνο για να πάρω μια ανάσα. «Γιατί εδώ όλη η ανάπτυξη και η διατήρηση ταχύτητας γίνεται μέσω της κίνησης του σώματος. Εκεί δηλαδή που βλέπεις έναν σκεϊτά να σπρώχνει με το πίσω πόδι για να πάρει φόρα, εμείς δεν χρειάζεται να το κάνουμε πάνω από μία φορά – στο surf skate σπρώχνουμε μια φορά και στη συνέχεια μπορούμε να κρατάμε τη φόρα, χωρίς να ακουμπήσουμε ξανά πόδι στο έδαφος».

«Πολλοί μπερδεύονται και με ρωτάνε αν έχω μπαταρία στο σανίδι», αναφέρει γελώντας. «Όχι, είναι η κίνηση που δίνει ταχύτητα. Μπορώ να παραμείνω σε κίνηση μέχρι να μου τελειώσει η ανάσα».

Αναφέρεται στην τεχνική του pumping που απαντάται ολόιδια και στο σερφ:

O αναβάτης μαθαίνει να εκτελεί βαθιές καμπύλες μετακινώντας συνεχώς το βάρος του για να αντλεί ώθηση. «Με αυτόν τον τρόπο μπορείς να ανέβεις και ανηφόρα, αν και είναι κουραστικό. Το καλό είναι ότι αν προπονηθείς καλά, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το surf skate και ως μεταφορικό μέσο – εγώ πολύ συχνά που βγαίνω κέντρο το παίρνω μαζί μου και όταν νιώσω ότι θέλω να γυρίσω, ανεβαίνω μέχρι το Σύνταγμα και αρχίζω να τσουλάω».

Γλιτώνεις και το άγχος για το παρκάρισμα.