Ένας στους έξι φίλους σας κουρεύεται στην Σώνα

Θα έχετε μάλλον ακούσει για το six degrees of separation. Η θεωρία των έξι βαθμών διαχωρισμού υποστηρίζει ότι κάθε άτομο στον πλανήτη μπορεί να συνδεθεί με οποιοδήποτε άλλο, μέσω μιας αλυσίδας γνωριμιών που δεν υπερβαίνει τα έξι άτομα.

Αν το περιορίσουμε στον μικρόκοσμο της Αθήνας, η αλυσίδα γίνεται βραχιολάκι και όλοι εμείς συγκρατούμενοι στο ίδιο – sold out – κατάστημα.

Ας αφήσουμε όμως, τις θεωρίες στην άκρη.

Θα έχετε σίγουρα ακούσει για την Σώνα. Αν όχι φίλος, τότε σίγουρα ένας καλός γνωστός (σ.σ. κατηγορία που περιγράφει άτομα με τα οποία κάποτε βγαίνατε, αλλά χαθήκατε οργανικά στην πορεία) κουρεύεται εκεί. Κι όταν συνειδητοποιείς με έναν άγνωστο ότι έχετε περάσει και οι δύο από τα χέρια της, αυτομάτως κάπως συνδέεστε. Και εντάξει, δεν είναι κι άσχημο να μοιράζεσαι τον ίδιο φίλο, ή την ίδια κομμώτρια. Κάπως, σε δένει, έτσι δεν είναι;

Η ίδια μπορεί να διαφωνεί με τις παραπάνω θεωρίες, αλλά στην πράξη, η δουλειά της βασίζεται πάνω σε αυτό το δέσιμο. Ακόμα και η πολύ διορατική ματιά της πάνω στο κεφάλι σου, ενίοτε περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Από τα πρώτα πειράματα με τις κούκλες της μέχρι το ντεκαπάζ τη νύχτα πριν δώσει το κρίσιμο μάθημα της Βιολογίας κι από το αγροτικό στους Αμπελόκηπους μέχρι τα Εξάρχεια, το Χαλάνδρι και το Yellow Days σε Ιλίσια και Κυψέλη, η Σωτηρία – Αθηνά Χαριτάτου, αφηγείται την ζωή της στο OneMan.

Για τους φίλους, τις φίλες, τους πελάτες και τις πελάτισσες, Σώνα.

Η πρακτική με τις κούκλες και το ντεκαπάζ μια μέρα πριν την Βιολογία

Από το δημοτικό ξεκινάνε όλα. Θυμάμαι να κάνω pool parties στις κούκλες μου επειδή ο μπαμπάς μου εργαζόταν σε καζίνο και είχα συνηθίσει να πηγαίνω σε ξενοδοχεία με πισίνες και εστιατόρια. Είχα πάρει μια μεγάλη μπλε σκάφη που ήταν και καλά πισίνα, οπότε έφερνα τα κορίτσια στο μπαλκόνι, μαζευόντουσαν στην πισίνα, έκαναν τα μπάνια τους και άραζαν στον κάγκελο σαν ξαπλώστρες. Μετά τις πήγαινα στο δεύτερο δωμάτιο που κάναμε μαλλιά και ντύσιμο για να είναι έτοιμες για το βράδυ, για τη δεξίωση.

Ήταν ξεκάθαρη η κλίση από όταν ήμουν πολύ μικρή. Το πρώτο σοκ ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν μακραίνουν τα μαλλιά της κούκλας, οπότε πέρασα στο χρώμα. Πειραματιζόμουν με τα χρώματα για να αλλάζουν οι εικόνες, αλλά να μην είναι αναλώσιμες οι κούκλες, να τις έχεις.

Τα κομμωτήρια δεν ήταν της μόδας, οπότε γι αυτό και δεν ξεκίνησα με την κομμωτική κατευθείαν. Το έβλεπα δηλαδή λίγο πλέμπα να είσαι κομμώτρια. Τέλος πάντων. Η μαμά μου, καλλιτεχνική ψυχή, και η γιαγιά μου, μαμά του μπαμπά, με έμαθαν από πιτσιρίκι να ράβω, να κάνω κεραμικά, να χώνομαι σε τέχνες, θέατρα, χορούς κι αθλοπαιδιές.Ήμουν από αυτά τα παιδιά που δεν είχαν δευτερόλεπτο κενό, ειδικά στο δημοτικό. Σε εκείνη νομίζω ότι χρωστάω όλες μου τις ικανότητες, από το να βιδώσω ένα νέο έπιπλο μέχρι να κόψω έναν πάγκο και φυσικά, να κουρέψω.

Η μαμά μου ήθελε να είμαι ανεξάρτητη, οπότε με μπούσταρε να μάθω όλα τα καλλιτεχνικά για να ανοίξω το μυαλό μου. Ταυτόχρονα ήθελε να είμαι κι αυτόνομη από πολύ μικρή, για να είναι σίγουρη πως ό,τι και να συμβεί θα μπορέσω να επιβιώσω. Η πολλή ανεξαρτησία όπως καταλαβαίνεις όμως φέρνει και στην εφηβεία κάποιες έξαλλες καταστάσεις.

Στις πανελλήνιες ήθελα να περάσω φυσικοθεραπεία γιατί έπιαναν τα χέρια μου, αλλά ήμουν θεωρητική κατεύθυνση, που σημαίνει ότι έπρεπε να γράψω τέλεια βιολογία. Το προηγούμενο βράδυ πριν δώσω, αποφάσισα να κάνω ντεκαπάζ όλα μου τα μαλλιά, να γίνω ξανθιά. Καταλαβαίνουμε πώς πήγε αυτό. Έγραψα 8.

Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ ενάντια στο να ακολουθήσω την κομμωτική. Μου έλεγαν να κάνω ιδιαίτερα εφ’ όσον είχαμε την άνεση για να μπω σε μια σχολή, που δεν κατάφεραν να περάσουν εκείνοι. Αν ρωτήσεις τώρα τη μάνα μου ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανε, θα σου πει που κράτησε αυτά τα λεφτά αντί να με στείλει στην Αγγλία για να κάνω τη φάση μου.

Το αγροτικό στους Αμπελόκηπους

Η ιστορία μου ξεκινάει από κάποια, ας τα πούμε, “κακά” μαγαζιά. Υπήρξε κάποιος αρκετά θαρραλέος που χωρίς να έχω καμία γνώση, μου πρότεινε να αναλάβω το αντρικό κομμάτι. Μου είχε πει να έρθω δοκιμαστικά ένα Σάββατο και μου έβαλε τρία, τέσσερα ραντεβού, ενώ του έλεγα ότι είμαι βοηθός σε ένα κουρείο, σκουπίζω και κάνω και κανένα σβέρκο. Πάω λοιπόν εκεί και κάνω το πρώτο μου δίωρο.

Έτρεμα και σαν το ψάρι γιατί δεν είχα ούτε εξοπλισμό, αλλά ούτε και καμία γνώση ουσιαστικά. Έχω ξεκινήσει το κούρεμα, πρέπει να είχε περάσει ένα εικοσάλεπτο και σκάει μια τύπισσα, με πολλή άνεση στον χώρο. “Πού είσαι βρε Χρύσα; Τι γίνεται; Γιατί δεν είσαι εδώ σήμερα να με κουρέψεις;”, της λέει ο πελάτης. Του λέει ότι είναι σε άδεια. Την ρωτάω αν η κοπελίτσα εδώ ξέρει να κουρεύει και εκείνη του απαντάει ότι δεν έχει ιδέα.

Με κοζάρει από πάνω μέχρι κάτω και μου παίρνει τον εξοπλισμό. Είχα κάνει ένα βήμα πίσω για να τους αφήσω να μιλήσουν. Παίρνει μηχανές, ψαλίδια και φεύγει. Τελικά, μαθαίνω ότι είχε απολυθεί το προηγούμενο βράδυ και γύρισε να πάρει τον εξοπλισμό της και βρήκε στο πόστο της μια νέα κοπέλα. Κάπως έτσι, πήγε όλη μας η συνεργασία με αυτό τον τύπο.

Πάω στον εργοδότη μου και του λέω ότι δεν έχω εργαλεία. Με πολύ κουλ ύφος, μου λέει ορίστε και μου δίνει τα δικά του. Τελειώνει με τα πολλά αυτή η εφιαλτική μέρα και μου λέει ότι θέλει πολύ να μου μάθει την δουλειά. “Θα στα δείξω όλα. Εσύ ουσιαστικά καλείσαι μέσα σε αυτό το μήνα να κρατήσεις όσους περισσότερους πελάτες μπορείς. Αν δεν τα πας καλά, απλά θα σταματήσεις”.

Ήμουν πολύ πωρωμένη και φουλ φιλόδοξη για να μπω στον κλάδο, χωρίς να έχω αίσθηση κινδύνου, οπότε μπήκα και έμαθα. Και μετά, όταν έγινα πια καλή και του έπαιρνα και την πελατεία, άρχισε να νιώθει ότι είμαι αντίζηλός του και με έδιωξε. Ήταν και λίγο παπατζής αυτός, δεν ήξερε να κάνει σχεδόν τίποτα εκτός από το αντρικό και ήθελε κάποιον δίπλα του να σιγοντάρει το ψέμα του. Το αστείο είναι ότι η κοπέλα που με παρότρυνε να πάω σε αυτό το μαγαζί, είναι τώρα η νέα κοπέλα που δουλεύει εδώ.

Να σου πω για τον κύριο Μπάμπη, την πρώτη μου δουλειά. Ο τύπος με έβαλε να διαβάσω το Savoir Vivre για να μπορέσω να σταθώ στον χώρο του. Ήταν τέλειο γιατί έμαθα πολλά για τα μαχαιροπίρουνα που δεν γνώριζα. Είχα μόνο κακές ιστορίες να πω για εκεί, οπότε ας το αφήσουμε, δεν τις χρειαζόμαστε.

– «Έχετε ραντεβού;»
– «Όχι, θέλω απλώς να δουλέψω εδώ»

Τελειώνω από τους Αμπελόκηπους και αποφασίζω ότι δεν μπορώ να δουλέψω κομμωτήριο και ξαναγυρνάω στο σχέδιο μόδας. Δούλευα σε έναν σχεδιαστή ο οποίος ήταν αρκετά καλός άνθρωπος και με δέχτηκε πίσω. Παράλληλα, σκεφτόμουν μήπως πάω στο εξωτερικό να δοκιμαστώ, έκανε και μεταπτυχιακό το τότε αγόρι μου στην Ολλανδία και τον βρήκα εκεί. Έκατσα ένα μήνα, είδα ότι δε με κερδίζει το μέρος και κάπως έτσι λέω ότι πρέπει να βρω το επόμενο μαγαζί.

Βρισκόμουν στα Εξάρχεια, μια βροχερή μέρα και περπατούσα. Δεν το ήξερα καν τότε το Everyday A Story. Βλέπω αυτόν που αποδείχθηκε επόμενος εργοδότης μου να έρχεται με κουκούλα μέσα στην βροχή, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα.

Σκάλωσα επειδή γυρνάω, κοιτάζω και αντικρίζω το όνειρο μου. Έτσι είχα φανταστεί το πώς έμοιαζε το μαγαζί που θέλω να δουλέψω. Μπαίνω μέσα, κάθομαι στο τραπέζι και με ρωτάει αν έχω ραντεβού. Του λέω “όχι, απλώς θα ήθελα να δουλέψω εδώ”. Μετά από μια βδομάδα, ξεκίνησα δουλειά.

Με ρωτάει αν ήξερα ότι έψαχναν και του απαντάω ότι δεν ήξερα καν το μαγαζί. Μου λέει να έρθω για δοκιμαστικό, για τρεις μέρες. Κάπως έτσι, έμεινα εκεί για τέσσερα χρόνια. Το περιβάλλον είχε σίγουρα την αισθητική που έψαχνα και η ομάδα, φοβερή ικανότητα. Ζήλευα με την καλή έννοια.

Τα κουρέματά τους είχαν τον δικό χαρακτήρα, δεν ήταν διεκπαιρεωτικά. Ο πελάτης ζητούσε κάτι και εκείνοι το μεταμόρφωναν στο δικό τους στυλ. Ήταν και οι δύο πολύ διαφορετικοί και αυτό με βοήθησε. Ο ένας ήταν πιο φιλικός αλλά και συγκεκριμένος στην απόδοση. Ο άλλος ήταν πιο απόμακρος και picky, αλλά πιο ελεύθερος στις κινήσεις του κουρέματος.

Πήρα από τον καθένα διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ήταν το πραγματικό bootcamp, είδα τι μου αρέσει σε μια επιχείρηση και τι δεν μου αρέσει. Εκεί ξεκίνησα και ψυχοθεραπεία ταυτόχρονα για να το ανταπεξέλθω σε κάποια θέματα που είχα μέσα στη δουλειά. Έχτισα χαρακτήρα, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και σαν άνθρωπος.

Ακόμα κι αν κάτι με πίεζε, έλεγα ότι θα το ξεπεράσω. Έπαιρνα πολλά και ήθελα να παραμείνω εκεί γιατί σε εκείνη την στιγμή της επαγγελματικής μου πορείας, μου προσέφερε το καλύτερο δυνατό. Η δική μας γενιά έχει γαλουχηθεί στο να έρχεται το αποτέλεσμα μέσα από τον κόπο. Τίποτα δεν έρχεται χαλαρά.

Δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάτι online. Έπρεπε να έχεις ενάμισι χιλιάρικο στην άκρη για να πας στην Αγγλία να κάνεις ένα σεμινάριο, ενώ τώρα μπορεί να δίνεις τριάντα ευρώ το μήνα και να βλέπεις σε μια πλατφόρμα άπειρους κομμωτές να κάνουν μια performance και να ρουφάς από εκεί. Δεν μπορούσα να ρισκάρω να πάω σε ένα υποδεέστερο μαγαζί μόνο και μόνο γιατί μπορεί να τα έλεγα καλύτερα με κάποιον κομμωτή στην ομάδα. Ήθελα το επίπεδο στη κομμωτική να είναι το καλύτερο δυνατό.

Είχε και ωραία περατζάδα στα Εξάρχεια, ποικιλία στους πελάτες. Από τον φοιτητή που οριακά είχε λεφτά να πληρώσει το κούρεμα μέχρι τον αναρχικό, ο οποίος στην αρχή ένιωθε ότι είμαστε ποζεράδες και του πήρε κανά χρόνο να μπει μέσα στο μαγαζί για να κουρευτεί και να μας αποδεχτεί. Είχε επίσης και τον γνήσιο Εξαρχειώτη εξηντάχρονο που θα μου έλεγε κάθε φορά ιστορίες για το κτίριο, για τη γειτονιά. Ήταν πολύ ωραία.

Από τα Εξάρχεια στο Χαλάνδρι

Άρχισε να με ξεπερνάει αυτή η μικροκοινωνία στα Εξάρχεια. Στο να είσαι τζαμαρία υπάρχει μια μεγάλη έκθεση, πάσης φύσεως. Πήρα την απόφαση να κάνω ένα break από το κέντρο ρισκάροντας την πελατεία μου και να πάω στα βόρεια χωρίς να γνωρίζω κανέναν, για να δουλέψω σε ένα barber shop το οποίο είχε ανοίξει μόλις επτά μήνες πριν.

Είχαμε γνωριστεί τυχαία σε ένα live με τον ιδιοκτήτη, μου άρεσε σαν τύπος και αισθητικά ήμασταν πολύ κοντά. Είχαμε μιλήσει για το τί μας εκφράζει στη δουλειά, τα είχαμε βρει και πήγα. Οι άντρες πελάτες μου με ακολούθησαν από τα Εξάρχεια στο Χαλάνδρι. Εκεί, δούλεψα πραγματικά πολύ. Σε ένα barber shop, είναι back to back φουλ ραντεβού.

Μπορεί να μην ήμασταν πια τζαμαρία, αλλά ήσουν και πάλι εκτεθειμένη στα κουτσομπολιά. Στο Χαλάνδρι πήγα πολύ καλά στο αντρικό. Έμαθα όσα στυλ υστερούσα. Στα Εξάρχεια δεν είχαμε αυτή την κυριλέ καγκουριά που λέω εγώ, με τα σωστά fades και τις σωστές χωρίστρες. Είδα και πώς δημιουργείται μια επιχείρηση από το μηδέν. Τους στόχους που βάζεις, τις αποτυχίες που θα έχεις, την επιβράβευση που θα λάβεις.

Και εγένετο Yellow Days

Από εκεί ουσιαστικά έφυγα γιατί ένιωθα ότι μου λείπει το γυναικείο, ότι μένω στάσιμη και δεν μπορώ να εξελιχθώ σε αυτό και το ότι πλέον έχω την εμπειρία και το κίνητρο να κάνω έναν χώρο λίγο πιο πολύ στα δικά μου μέτρα και να μπλέξω προσωπικότητες κομμωτών για να πετύχω αυτό που θέλω. Όταν ακόμα και στο Χαλάνδρι δεν έβρισκε κάποιος εύκολα ραντεβού μαζί μου, καταλάβαινα ότι υπήρχε ένας λαός ο οποίος από τη στιγμή που κάναμε το Εξάρχεια – Χαλάνδρι, θα ακολουθούσε σε ένα ακόμα δρομολόγιο.

Άρχισα να καταλαβαίνω ότι αρκετοί άνθρωποι έρχονται κυρίως για εμένα και τη σχέση που χτίζουμε. Όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και η κομμωτική. Δεν ήμασταν λίγα κομμωτήρια που κάναμε καλή δουλειά. Είχε αρχίσει η κομμωτική στην Ελλάδα και παγκοσμίως να γίνεται trend, οπότε τα skills είχαν ανέβει σε όλα τα μάτια.

Και με την Σώνα να μη βρεις, θα κουρευτείς καλά αλλού. Υπάρχουν άπειρες επιλογές. Δηλαδή εγώ η ίδια γνωρίζω τουλάχιστον δέκα τεχνίτες που είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν. Το θέμα είναι η σχέση που χτίζω εγώ με τους πελάτες μου. Νομίζω είναι αυτό που τους έχει κρατήσει τόσα χρόνια, όχι τα skills. Απλά τυχαίνει, ευτυχώς για αυτούς, να ξέρω και να κουρεύω.

Στον Covid, γύρναγα όλη την Αθήνα με το μηχανάκι με βροχή και χιόνι ακόμα για να πάω στα σπίτια όλων των πελατών, ειδικά αυτών που είχα. Ήθελα να κρατήσω επαφή για να μπορέσω να ξεκινήσω στο δικό μου χώρο. Βλέποντας πάλι πίσω τα βήματά μου, το ότι δεν απόλαυσα καθόλου τη δημιουργία του Yellow Days, γιατί απλά έτρεχα να δουλέψω, με έχει φάει λίγο.

Η σχέση πελάτη – κομμωτή και ο χώρος

Μπορείς να έρθεις κοντά και να χτίσεις και φιλίες. Το κατάλαβα στην πορεία. Τα μαλλιά είναι ένα από τα μεγαλύτερα μέσα αυτοπεποίθησης, μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Από το πώς σε βλέπει κάποιος πιο επιφανειακός, στο να νιώσεις εσύ ο ίδιος πιο θελκτικός και να πεις “μαλάκα μετράω, κοίτα τι ωραίος/α που είμαι, φτου μου”.

Έχει τρομερή δύναμη και για την ψυχολογία. Η κομμωτική δεν είναι άντε να μαζευτούμε, να κουτσομπολέψουμε. Είναι πολύ απολαυστικό όταν γυρίζουμε τις καρέκλες με πελάτες που είναι φίλοι μεταξύ τους και πιάνουμε ένα θέμα συζήτησης.

Θέλω αυτή την αλληλεπίδραση στον χώρο μου. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του επαγγέλματος. Αυτή ήταν η βλέψη μου όταν αποφάσισα να κάνω το δικό μου χώρο. Ήθελα να δημιουργήσω κάτι το οποίο δε θα έχει πολύ συγκεκριμένους κανόνες, γιατί αυτό είναι που βαριόμουν στα μαγαζιά που δούλευα.

Στο δικό μου χώρο κατάφερα να κάνω μια ωραία μίξη ηλικιών. Από μια μεγάλη κυρία, μέχρι τα παιδιά των πελατών μου. Παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς θέλω να μη δουλεύει όλη η ομάδα, γιατί εγώ έχω φάει όλες μου τις γιορτές να χτενίζω. Τώρα συζητάμε ποιος θα λείψει αυτά τα Χριστούγεννα, ποιος θα λείψει αυτή την παραμονή Πρωτοχρονιάς. Και είναι τέλειο να είσαι σπίτι με τους αγαπημένους σου. Είναι κάποια τέτοια μικρά πράγματα που δεν τα κάνω επειδή θέλω να με ευγνωμονούν οι εργαζόμενοι μου. Τα κάνω γιατί θα ήθελα να μου τα έχουν κάνει.

Ερεθίσματα και απωθημένα

Αν θεωρώ ότι έχω κάποιο χάρισμα, είναι αυτό της αντίληψης. Νιώθω ότι μπορώ να δω κάθε πρόσωπο με πολλές διαφορετικές εκδοχές. Σίγουρα παίζει ρόλο σε αυτό ο κινηματογράφος, η μουσική, τα ταξίδια. Το μυαλό μου είναι ένα μπλέντερ εικόνων και από παιδί μπορούσα να κάνω εικόνα πώς θα είναι ένας άνθρωπος με ό,τι σκαρφιστώ εγώ. Είτε αυτό ήταν ρούχα, είτε ήταν μαλλιά. Νιώθω σα να έχω κάνει επάγγελμα αυτό το χάρισμα.

Δανειζόμουν εικόνες από οτιδήποτε καλλιτεχνικό παρακολουθούσα και μου δόθηκε χώρος από τους πελάτες να πειραματιστώ. Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή ή αν όντως δημιουργώ την εμπιστοσύνη τα περιβάλλοντα που έχω δουλέψει και μου έδιναν το ελεύθερο να κάνω αυτό που θέλω.

Θα ήθελα πολύ να κουρέψω τον Jack White γιατί είμαι σούπερ μεγάλη φαν. Μ’ αρέσει σαν τύπος και γενικά και πάντα σε όλη του τη ζωή είχε πολύ κακά μαλλιά. Θα μου πεις είναι signature μαλλιά. Έχω κάποιους φίλους που τους έχω κουρέψει μέσα στα χρόνια και έχω πει ότι στην τάδε ηλικία του Jack ήσουν έτσι. Τον αγαπώ και νομίζω πιο πολύ θα ήθελα να τον γνωρίσω και με την ευκαιρία να του κάνω και ωραία μαλλιά.

Μου είχε πει ένα αγόρι που είχα κάποτε ότι ο λόγος που κουρεύω εγώ καλύτερα τους άντρες είναι επειδή τους κάνω όπως θα μου άρεσε να είναι σαν γκόμενοι. Δεν κάνω αυτό ακριβώς που μου λένε, τους κάνω απλώς να είναι ωραίοι. Ακόμα κι αν κάποιος έχει μεγάλη αραίωση, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει από τα χέρια μου χωρίς να έχει το τέλειο κούρεμα γύρω γύρω. Θα προσπαθήσω να τον φέρω σε μια συμφιλίωση το μαλλί που έχει και να τον κάνω όσο πιο ωραίο γίνεται.

Δεν πάμε να κάνουμε ντεμί πράγματα. Όπως οι μεγάλες κυρίες που τις βλέπεις με ένα σβέρκο πίσω φλατ. Δεν γίνεται. Να μεγαλώνεις και να αναρωτιέσαι αν η ζωή σου έχει νόημα, πόσο θα ζήσεις, αν τα παιδιά σου θα σου μιλάνε, κι όλα αυτά τα υπαρξιακά και να σου δίνει ένα κομμωτήριο αυτό το αποτέλεσμα. Είναι σαν χαριστική βολή.

Έχω σταματήσει στον δρόμο κυρίες και τους έχω πει σας παρακαλώ, μπορείτε να έρθετε να σας κάνω εγώ δωρεάν ένα κούρεμα, γιατί νιώθω ότι σας έχουν αδικήσει. Δεν μπορώ να το δεχτώ. Είναι σαν να πας να φας κάπου και ο σερβιτόρος να σου πετάει τα πιάτα πάνω στο τραπέζι.

Στο αντρικό κομμάτι, μου αρέσει πολύ να μου λένε “ρε φίλε, πώς γίνεται μόνο από τα δικά σου χέρια να κρατάει τόσο καιρό το κούρεμα μου;”. Αυτό είναι το πιο ωραίο κομπλιμέντο επειδή πάντα πίστευα ότι δεν είμαι αρκετά τεχνική, αλλά έχω μάθει να βάζω τις βάσεις και μετά να καταστρέφω αυτό που έκανα για να είναι πιο πολυμορφικό.

Μέσα στον καιρό ότι δεν είναι ποτέ ίδια τα μαλλιά σου. Αλλάζουν όπως περνάει ο καιρός. Αυτό είναι το πιο ωραίο κομπλιμέντο. Το ότι κρατάει το κούρεμα. Όχι καλό για την επιχείρηση, αλλά καταλαβαίνεις. Η διαφορά στο ότι εγώ κάνω κάτι διαφορετικό από τους άλλους.

Yellow Days στην Κυψέλη, Yellows Days και μέσα της

Έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια και ένα δεύτερο μαγαζί για να καταλάβω και να χαρώ με το πρώτο μαγαζί. Είχα πέσει με τα μούτρα στο αν θα είμαι καλή εργοδότρια κι αν θα τα καταφέρω. Όλα πήγαιναν καλά και ενώ όλοι ήταν ευχαριστημένοι, αν έλειπα για να ζήσω, ή να κάνω μια εκδρομή, να κάτσω σπίτι μου, να κοιμηθώ ή οτιδήποτε, ένιωθα πάντα ενοχές.

Ακόμα με καυλώνει η δουλειά μου. Γι αυτό νομίζω ότι με πιάνει αυτό. Θέλω να κουρέψω καινούργια άτομα, να δοκιμάσω καινούργια στυλ ή να αποδείξω σε κάποιον που έχει περάσει και από άλλα μαγαζιά ότι εγώ έχω κάτι διαφορετικό. Όλα αυτά μάλλον επειδή μου αρέσει η δουλειά αλλά ρεαλιστικά, δε θέλω ποτέ κανείς να μου βάλει καινούργιο πελάτη. Θέλω να μείνω με αυτούς που έχω.

Το δεύτερο μαγαζί ήταν πιο πολύ σαν κεραυνός. Περπατούσα στην Κυψέλη ξαφνικά λέω, θέλω να κάνω ένα μαγαζί εδώ. Δεν υπήρχε σκέψη για επέκταση, ούτε ελεύθερος χρόνος για να το προετοιμάσω. Η Κυψέλη δεν είχε κανένα κομμωτήριο στις προδιαγραφές μας, οπότε είπα ότι θα ήταν ιδανικό να προλάβω να το κάνω.

Αισθάνθηκα αρκετά τυχερή για να μου κάτσει αυτό το σημείο και ακόμα πιο τυχερή που η συνεργάτιδά μου η Βαλεντίνα, μου πρότεινε να το κάνουμε μαζί και είπα πάμε. Η επιθυμία μου ήταν πάντα να αναδείξω μια ομάδα, δεν είχα θέμα να μοιραστώ την επιτυχία. Το πιο δύσκολο για μένα είναι να μην είμαι τόσο συγκεντρωτική, να κάνω ένα βήμα πίσω και να δώσω χώρο να αναλάβει εκείνη τις ευθύνες.

Είχαμε πάει μαζί σε ένα σεμινάριο πριν ανοίξουμε το μαγαζί. Δεν πηγαίνω τόσο γιατί τα περισσότερα είναι για χρώμα, οπότε δεν με αφορούν. Πήγαμε εκεί λίγο διστακτικά και ξαφνικά μας προσέγγισαν παιδιά από μαγαζιά που δεν ξέραμε και μας είπαν, α είστε από το Yellow Days, παρακολουθούμε τη δουλειά σας, είναι φανταστική και συγχαρητήρια και μας δίνετε έμπνευση. Και ήταν ό,τι πιο ωραίο έχω ζήσει. Ήταν αυτό το χάδι που πήρες χωρίς να το ζητήσεις ρε παιδί μου.

Η Βαλεντίνα φέρνει στη δυάδα μια ασφάλεια για το αποτέλεσμα, που είναι πολύ δύσκολο για μένα ούσα αυστηρή στο τεχνικό κομμάτι. Σαν χαρακτήρας, μου προσφέρει πολύ γέλιο αυτή η γλυκιά αφέλεια της καμιά φορά και ταυτόχρονα με έχει εκπλήξει πάρα πολύ θετικά με το πόσο καλά μπορεί να σταθεί σε αυτό το νέο της ρόλο. Νομίζω όμως ότι ο βασικός λόγος που επέλεξα να συνεργαστώ μαζί της ήταν το πόσο τη θαυμάζω ως τεχνίτρια.

Και η ίδια κιόλας ισχυρίζεται ότι αυτός είναι ο λόγος που ήθελε να συνεργαστούμε. Ότι και αυτή θαυμάζει εμένα σαν τεχνίτρια και στο πόσο ασφάλεια την έκανα να νιώσει τόσα χρόνια που συνεργαζόμαστε. Πώς είπες πριν ότι αλλάζουμε τα μαλλιά μας για να κάνουμε μια νέα αρχή. Έτσι και το Yellow Days στην Κυψέλης, σηματοδοτεί και για μένα, μία νέα αρχή.

Αυτή τη φορά, έχει έρθει η ώρα να το απολαύσω και λίγο.

*Βρείτε την Σώνα στο Instagram και στο Yellow Days

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ