Μπαρ Χόπινγκ με τον Αναστάση Καραφουλίδη

Η αλήθεια είναι ότι τον Αναστάση Καραφουλίδη τον γνώρισα πριν από μερικά χρόνια, όταν είχα πάει στο μπαρ που είχε ανοίξει τότε για να δοκιμάσω τον κατάλογο, και από την πρώτη στιγμή μου άρεσαν όχι μόνο οι εξαιρετικές δημιουργίες του, αλλά κυρίως οι απόψεις του και πάνω από όλα η θετική του αύρα.

Βρίσκεται στον χώρο του hospitality από το 2010, έχοντας γνωρίσει την εστίαση σχεδόν από κάθε πιθανή πλευρά της: ξεκίνησε ως bartender και bar manager, υπήρξε brand ambassador, δοκίμασε τις δυνάμεις του ως ιδιοκτήτης και σήμερα είναι Brand Manager στη The Sky Spirits Company, έχοντας υπό την ευθύνη του σπουδαία brands όπως τα MONIN, Flor de Caña και IESSI Non-Alcoholic Aperitivo.

Παρότι επέλεξε να υπηρετεί τον χώρο έξω από τις μπάρες – παραμένοντας υπερδραστήριος με projects όπως το MONIN Cup και το MONIN BarHoops – συνεχίσαμε να βρισκόμαστε συχνά, αφού μοιραζόμαστε την ίδια αντίληψη για hospitality: ότι είναι ένα ολοκληρωμένο, βαθιά ανθρώπινο και δημιουργικό οικοσύστημα.

Του έθεσα τις ερωτήσεις του Μπαρ Χόπινγκ και οι απαντήσεις του δείχνουν ακριβώς ποιος είναι.

Το bar και το ποτό των φοιτητικών σου χρόνων;

Το Steps Naya, στα σκαλιά της Γεροκωστοπούλου στην Πάτρα. Εκεί σπούδαζα, ξεκίνησα ως bartender, έπαιζα μπάσκετ και συμμετείχα και σε δραματική ομάδα. Πώς τα συνδύασα όλα αυτά, ούτε εγώ ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν με θυμάμαι να κάθομαι ποτέ. Το ποτό, το αθάνατο Ρούμι κόλα. Και μάλιστα παλαιωμένο ρούμι κόλα. Κατευθείαν βουτιά στα premium. Τρομάρα μου!

Υπάρχει κάποιο cocktail της αθηναϊκής σκηνής που σου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό;

Δύο και για διαφορετικούς λόγους. Το Butter Margarita από την ομάδα του Γορίλα στη Θεσσαλονίκη, ένα hybrid Tommy’s Margarita και Bee’s Knees με rim Sex on the Beach. Και το Granny Smith από την ομάδα του Upupa Epops. Ένα highball Apple Martini που ακόμα θυμάμαι. Δεν θυμάσαι μόνο το cocktail. Θυμάσαι τον άνθρωπο, το bar, το έργο τους και το συναίσθημα.

Ποιο είναι το πιο ωραίο, ντόπιο ποτάδικο που δεν ξέρει από shaker και τεχνικές;

Λαούμι στη Φολέγανδρο. Δεν είναι ακριβώς «ντόπιο» με τα αθηναϊκά δεδομένα, αλλά είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα του ότι η φιλοξενία δεν μετριέται πάντα σε τεχνικές και συνταγές. Μπορεί να σου σερβίρει ένα Mai Tai με ανανά και άλλες «τσαχπινιές» που τεχνικά απέχει από το Mai Tai. Αλλά την ίδια στιγμή ο άνθρωπος πίσω από το bar σού δίνει τόση αγάπη και φιλοξενία, που δεν θέλεις να πας πουθενά αλλού. Θέλεις απλώς να μείνεις στην ξύλινη καρέκλα σου, απέναντι στον λευκό νησιώτικο τοίχο, να χαζεύεις τους περαστικούς κάτω από την αυγουστιάτικη πανσέληνο, με το αεράκι του Αιγαίου να περνάει από το αλατισμένο δέρμα σου μετά τα καλοκαιρινά μπάνια.

Έρχεται το τέλος του κόσμου και γίνεται last call – σε ποια μπάρα στον πλανήτη θες να σε βρει;

Νότος Jazz Bar, Πατρέως 80 στην Πάτρα. Εκεί ερωτεύτηκα το bartending. Είναι τόσο κρυμμένο πίσω από τη γκαραζόπορτα και τόσο ατμοσφαιρικό, που αν ερχόταν το τέλος του κόσμου, δεν θα με ένοιαζε τι συμβαίνει απ’ έξω. Και bartender να είναι ο Τακ.

Υ.Γ. Ακύρωσα χωρίς δεύτερη σκέψη το Harry’s New York Bar στο Παρίσι.

Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίζει σε λούπα όσο δουλεύεις;

My Favorite Things του John Coltrane. Αν ζούσε σήμερα, πριν λίγες μέρες θα έκλεινε τα 100. Και πέρα από τον τίτλο, που τον βρίσκω ιδανικό, ο Coltrane είχε τον αυτοσχεδιασμό στο DNA του. Κάτι που χρειάζεται και στη ζωή μας, όσο κι αν προσπαθούμε να έχουμε τα πάντα σε τάξη και προγραμματισμένα.

Πού πίνεις και ξεκουράζεσαι μετά τη βάρδια;

Πλέον, δεν ξέρω αν το «πίνω» και το «ξεκουράζομαι» συμβαδίζουν στη ζωή μου. Αν τα συνδύαζα πάντως, θα ήταν σε ένα σπίτι, με καλή παρέα, σπουδαία αποστάγματα και κανά-δυο πολύ καλά in-house cocktails. Μερικές φορές το καλύτερο bar είναι αυτό που δεν έχει bar.

Σε ποιο «βρώμικο» βρίσκεις παρηγοριά;

Τα καυτερά κοτοπουλάκια της γνωστής αλυσίδας με τα τρία γράμματα μου έχουν κάνει σοβαρή ζημιά. Βέβαια, άλλαξαν την BBQ sauce τους. Μέγα λάθος. Οπότε έχω επιστρέψει στο κλασικό, ανεκτίμητο σουβλάκι με απ’ όλα και μπόλικο τζατζίκι από τον Βασίλη στην Καλλιθέα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου εστιατόριο στην Αθήνα για όταν ρεπάρεις;

Δεν έχω ένα μόνο. Και μάλλον αυτό είναι το ωραίο. Όταν ρεπάρω θέλω καλό φαγητό, χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς να πρέπει να «δουλεύω» το experience. Το Kuchisabishii στο Κουκάκι είναι σίγουρα μέσα στις επιλογές μου. Αλλά πραγματικά, στην Αθήνα είναι τόσα πολλά.

Μια συμβουλή για το hangover και τις τύψεις της επόμενης ημέρας;

Νερό. Πολύ νερό. Και λίγο ακόμα νερό. Καλό πρωινό την επόμενη μέρα, λίγη γυμναστική για να ξαναμπείς σε ρυθμό και καθόλου τύψεις. Το μόνο πραγματικό λάθος είναι να πεις «ένα τελευταίο και φεύγω» και να το πιστέψεις. Πάντα υπεύθυνα. Όσο κι αν αυτό σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα.

Μπορείς να καθίσεις για ένα ποτό με οποιοδήποτε πρόσωπο στον κόσμο και στον χρόνο. Ποιο διαλέγεις;

Νίκολα Τέσλα. Θα ήθελα να ακούσω πώς έβλεπε τον κόσμο ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν, αλλά άφησε πίσω του παρακαταθήκη που συνεχίζουν να μας απασχολούν μέχρι σήμερα. Θα πίναμε ένα Manhattan με Nikka, αφού το whiskey ήταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, το αγαπημένο του ποτό.

Ποια είναι η πιο περίεργη παραγγελία που σου έχουν κάνει ποτέ;

Σκορπιός, Μύκονος. 11:30 το πρωί. Μια δεσποινίδα (μόνη της) μου ζητάει έναν espresso, φυσικό χυμό πορτοκάλι και Bloody Mary. Της τα σερβίρω όλα κανονικά. Μετά, της έδειξα και πού βρίσκεται το πλησιέστερο μπάνιο σε περίπτωση που θα της φαινόταν χρήσιμο.

Ποια είναι η πιο αστεία ατάκα που έχεις ακούσει από πελάτη;

«Γνωρίζω τον ιδιοκτήτη». Ή το κλασικό: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Στο πρώτο απαντάω συνήθως: «Κι εγώ τον γνωρίζω». Στο δεύτερο… «Όχι ακόμα. Αλλά έχεις δώσει ήδη πολλά στοιχεία για να καταλάβω».

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ