Μπαρ Χόπινγκ με τον Γιάννη Μουλά

Η αλήθεια είναι ότι τον Γιάννη Μουλά τον είχα γνωρίσει πριν από μερικά χρόνια, πίσω από την επιβλητική μπάρα του CV Distiller, εκεί όπου τον συναντάμε σταθερά μέχρι και σήμερα, διανύοντας αισίως τον πέμπτο του χρόνο ως Head Bartender.

Όλα αυτά τα χρόνια με έχει σερβίρει αρκετές φορές και πίστεψέ με, πάντα με εκείνο το πηγαίο χαμόγελο, την αβίαστη ευγένεια και το πάθος που μαρτυρούν πόσο πολύ αγαπάει τα αποστάγματα, το ουίσκι και την ίδια την τέχνη της φιλοξενίας.

Τον έχω δει επίσης να αγωνίζεται στο ελληνικό World Class, φτάνοντας επανειλημμένα σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή, ενώ το καλοκαίρι που μας πέρασε ταξιδέψαμε μαζί μέχρι το Ρότερνταμ για να τον δω να διαγωνίζεται στον ευρωπαϊκό τελικό ως μέλος της κορυφαίας τριάδας της χώρας μας, βρίσκοντας την ευκαιρία να συζητήσουμε ακόμα περισσότερο για όσα συμβαίνουν μπροστά και πίσω από τη μπάρα.

Το bar και το ποτό των φοιτητικών σου χρόνων;

Η αλήθεια είναι πως στα φοιτητικά μου χρόνια δεν σύχναζα ιδιαίτερα σε μπαρ. Περισσότερο μπίρες με την παρέα και μπουκάλια στα clubs, χωρίς να έχω ιδέα τι ακριβώς έπινα. Η επιλογή ήταν απλή: ό,τι έπινε η παρέα! Τα μπαρ μπήκαν ουσιαστικά στη ζωή μου όταν άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με το ποτό.

Υπάρχει κάποιο cocktail της αθηναϊκής σκηνής που σου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό;

Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που πήγα στο Baba Au Rum, όταν μόλις είχα ξεκινήσει να δουλεύω σε μπαρ. Είχα πάει από περιέργεια, να δω τι κάνουν εκεί και ζήτησα κάτι με ουίσκι. Μου έφτιαξαν ένα cocktail με καρότο, που μέχρι και σήμερα δεν έχω ιδέα πώς λεγόταν. (γέλια)

Από τότε είναι πολλά τα ποτά που μου έχουν μείνει. Ένα υπέροχο Tipperary στο Jazz in Jazz, ένα απίστευτο βερμούτ τόνικ με καφέ στο Upupa, το Para Todo Bien του Barro, το Devil’s Milk του Baba, το Mary Pickford του Line και το Dark Side of the Moon του Clumsies.

Πέρα από τα ίδια τα ποτά, όμως, θυμάμαι τους ανθρώπους, την ατμόσφαιρα και τις συζητήσεις. Γιατί πολλές φορές αυτό που σου μένει περισσότερο είναι όσα συνέβαιναν γύρω από το ποτήρι.

Ποιο είναι το πιο ωραίο, ντόπιο ποτάδικο που δεν ξέρει από shaker και τεχνικές;

Το Intrepid Fox, ένα rock bar στην καρδιά του Κεραμεικού. Έχω συνδέσει αυτό το μαγαζί με αμέτρητες όμορφες στιγμές. Λατρεύω τη μουσική του, την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι κάθε φορά που πήγαινα ήξερα πως θα περάσω καλά. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν έχει τόση σημασία τι έχεις στο ποτήρι σου, όσο το ότι βρίσκεσαι εκεί.

Έρχεται το τέλος του κόσμου και γίνεται last call – σε ποια μπάρα στον πλανήτη θες να σε βρει με ποτό στο χέρι;

Στο κελάρι του CV Distiller, με όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Να ανοίγουμε ουισκάρες, να πίνουμε μπίρες, να γελάμε και να περνάμε καλά μέχρι την τελευταία στιγμή. Και μετά, πάρε μου την ψυχή.

Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίζει σε λούπα όσο δουλεύεις;

Υπάρχουν πολλά τραγούδια που σημαίνουν πολλά για μένα και μου δίνουν δύναμη, όπως το The Evil That Men Do των Iron Maiden, το Money for Nothing των Dire Straits ή το Holy Diver του Dio. Υπάρχει όμως ένα τραγούδι που, με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, με ακολουθεί σε όλη μου την πορεία πίσω από την μπάρα. Το The Chain των Fleetwood Mac.

Σε όποιο μαγαζί κι αν δούλευα, μετά από μια απαιτητική βάρδια, κάπως βρισκόταν πάντα εκεί, σαν να ήξερε ότι το χρειαζόμουν. Έχει συνδεθεί στο μυαλό μου με εκείνες τις στιγμές του κλεισίματος που πέφτουν οι παλμοί, φεύγει η ένταση της βραδιάς και επιτέλους ηρεμείς. Οπότε, αν έπρεπε να διαλέξω ένα τραγούδι να με συνοδεύει σε όλη μου τη βάρδια, για να πάνε όλα καλά, θα ήταν αυτό.

Πού πίνεις και ξεκουράζεσαι μετά τη βάρδια;

Η αλήθεια είναι πως, τις ώρες που συνήθως τελειώνω τη δουλειά, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Δίνω πολλή ενέργεια πίσω από την μπάρα, οπότε αυτό που πραγματικά με ξεκουράζει είναι να επιστρέφω σπίτι, να ανοίγω μια παγωμένη μπίρα και απλώς να αδειάζω το μυαλό μου.

Σε ποιο «βρώμικο» βρίσκεις παρηγοριά;

Τελευταία, στον Καντινάρχη. Ένα τιμιότατο σάντουιτς με χοιρινή πανσέτα. Αν και προσπαθώ να προσέχω τη διατροφή μου, μερικές φορές στο ζητάει ο οργανισμός, βρε παιδί μου.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου εστιατόριο στην Αθήνα για όταν ρεπάρεις;

Πραγματικά αγαπημένο μου μέρος για φαγητό είναι η Σκόπα, ένα καφενείο στην Ηλιούπολη. Λατρεύω την απλότητα στο φαγητό και τις όμορφες στιγμές γύρω από ένα τραπέζι με καλή παρέα. Αν όμως μιλάμε για εστιατόριο, θα ξεχώριζα το Ark στη Γλυφάδα. Ο Γιάννης Μπαξεβάνης είναι οικογενειακός φίλος και η κουζίνα του δεν με απογοητεύει ποτέ.

Μια συμβουλή για το hangover και τις τύψεις της επόμενης ημέρας;

Ένα δροσερό μπανάκι, πολύ νεράκι, ηλεκτρολύτες και, ιδανικά, ξεμάτιασμα από γιαγιά. Γιατί προφανώς το κακό μάτι σε έκανε να γίνεις χάλια χθες. Και φυσικά, ένα καλό λιπαρό φαγητό. Όσο για τις τύψεις της επόμενης ημέρας, κάποια στιγμή θα γίνουν υπέροχες ιστορίες.

Μπορείς να καθίσεις για ένα ποτό με οποιοδήποτε πρόσωπο στον κόσμο και στον χρόνο – ποιο διαλέγεις;

Ένα ποτό με τον Ozzy Osbourne νομίζω πως θα ήταν το κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι ιστορίες θα άκουγα ή πού θα κατέληγε η κουβέντα, αλλά είμαι σίγουρος πως θα ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

Ποια είναι η πιο περίεργη παραγγελία που σου έχουν κάνει ποτέ;

Θυμάμαι έναν καλεσμένο που ήθελε να δοκιμάσει ένα cocktail με ουίσκι, παρόλο που δεν έπινε ουίσκι και προτιμούσε το τζιν. Με ρώτησε ποιο είναι ένα κλασικό cocktail με ουίσκι και, όταν του πρότεινα το Old Fashioned, μου ζήτησε να το αραιώσω με tonic για να του είναι πιο εύκολο να το πιει. Του το έφτιαξα και ξετρελάθηκε. Έτσι γεννήθηκε το Old Fashioned Tonic.

Ποια είναι η πιο αστεία ατάκα που έχεις ακούσει από πελάτη;

Θυμάμαι έναν καλεσμένο που είδε να φτιάχνω ένα Blazer, εντυπωσιάστηκε με τις φλόγες και μου ζήτησε «ένα από αυτά με τις φωτιές». Όταν του το σέρβιρα, με κοίταξε απορημένος και μου είπε: «Μα αυτό δεν είναι κρύο!». Θυμάμαι πως τελικά του έβαλα πάγο.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ