Η κοινότητα είναι ό,τι πιο όμορφο στο κρασί

Ο Απρίλιος είναι ένας ήσυχος μήνας, μια «ηρεμία πριν από την καλοκαιρινή καταιγίδα», που τον καθιστά την ιδανική περίοδο για ένα συμπόσιο. Αρχές του μήνα, η ομάδα του Wine Kiosk είχε ανακοινώσει τον χώρο που θα φιλοξενούσε το πρώτο της Salon & Symposium.

Στις 20 Απριλίου, το Ζιγκοάλα (ένα εστιατόριο που αποτελεί από μόνο του μια καινούργια εισαγωγή στην συναρπαστική αν και κατακλυσμένη αθηναϊκή σκηνή), άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί την αθηναϊκή κοινότητα του κρασιού – και όχι μόνο – σε μια συνάντηση που αποδείχτηκε κάτι περισσότερο από μια απλή οινογνωσία: μια ζωντανή ανταλλαγή ιδεών, γεύσεων και ιστοριών γύρω από μια φιλοσοφία που ονομάζουν Living Greek Wines.

Μπορεί το Wine Kiosk να θεωρείται κάπως new kid on the block, έχει όμως εξελιχθεί εντυπωσιακά · από μία μικρή κάβα στην πόλη της Καλαμάτας σε εκπρόσωπο μερικών από τους καλύτερους και νεότερους οινοποιούς χαμηλής παρέμβασης στη χώρα: από τα μεγάλα ονόματα όπως Σκλάβος, Τετραμύθος και Τάτσης, μέχρι το νέο κύμα όπως Bayiri Wines, Αμπελοστράτες και Papadopoulos Viticulture.

Ίσως να μην μπορείτε να το διαπιστώσετε άμεσα, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός αμπελουργού / οινοποιού που ζει και αναπνέει για το κρασί, επειδή αποτελεί το απόλυτο πάθος του, και ενός υπαλλήλου για τον οποίο δεν είναι παρά μια απλή δουλειά. Η οινοποίηση σε μια κλίμακα βιοτεχνίας δεν είναι σίγουρα η πιο κερδοφόρα επιχείρηση στον κόσμο και αναπόφευκτα καθοδηγείται περισσότερο από το πάθος παρά από το κέρδος.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις με επενδυτές ή μετόχους δεν μπορούν να λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο. Οι εμπορικές επιταγές θα έχουν προτεραιότητα έναντι των «καλλιτεχνικών» αποφάσεων σχετικά με το στυλ ή την ποιότητα της οινοποίησης.

Οι μικρότεροι όγκοι παραγωγής επιτρέπουν στους οινοποιούς να αφιερώνουν τον χρόνο, την ενέργεια και τους πόρους τους στη δημιουργία κρασιών που ξεπερνούν τις προσδοκίες όσον αφορά την τεχνική τους αρτιότητα. Επιπλέον, οι αμπελουργοί και οι οινοποιοί συμμετέχουν ενεργά σε κάθε στάδιο της πορείας του κρασιού, από το αμπέλι μέχρι το μπουκάλι, εξασφαλίζοντας την παρουσία τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο αυτών των παραγωγών που καταβάλλουν προσπάθειες να εργάζονται με μεγάλο σεβασμό για τη γη – και με τους παλαιότερους να μεταβιβάζουν τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά που θα κληρονομήσει (σε ορισμένες περιπτώσεις κυριολεκτικά) τη γη…διότι μόνο με φροντίδα, γνώση και αγάπη (και στιγμές γευστικής απόλαυσης) αυτή και εμείς θα επιβιώσουμε.

Μπορεί τα «φυσικά κρασιά» να είναι η νέα αγαπημένη λέξη στην αθηναϊκή φάση – με τη χρήση της έχει προκαλέσει διαμάχες – αλλά ας μείνουμε στην ουσία: όταν μία τάση καταλαγιάζει είναι πιο εύκολο να δούμε τι μένει πραγματικά. Κρασιά με «λάθη» για τους ειδικούς; Σίγουρα. Κρασιά που δεν μας αρέσουν; Φυσικά, το προσωπικό γούστο είναι ανυπέρβλητο. Κάποιοι που εκμεταλλεύονται το hype; Σαφώς. Ας κάνει ο καθένας μας την έρευνά του πάνω σε όλα αυτά.

Αυτό που μένει πραγματικά – και που το έζησα στο έπακρο στο Salon & Symposium – ήταν μία κοινότητα. Κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο στοιχείο στον κόσμο των κρασιών ήπιας παρέμβασης.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί νέοι μέσα σε αυτή, αλλά εκπροσωπούνται όλες οι ηλικίες, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που παράγουν κρασί ήπιας παρέμβασης εδώ και τριάντα ή σαράντα χρόνια, απλώς δεν το διαφημίζουν ιδιαίτερα. Αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν πολύ εκτενή γνώση τόσο για το κρασί και τη φύση όσο και για τα σταφύλια.

Επιπλέον, υπάρχουν οι νέοι που θέλουν να μάθουν, να βρεθούν κοντά στη φύση, ακόμα και να κάνουν το μεγάλο βήμα και να αφήσουν μία μεγάλη πόλη για να ζήσουν σε ένα χωριό. Υπάρχει ακόμα χώρος για κάτι που έχει πραγματική αξία, για κάτι χειροπιαστό, δημιουργικό και αληθινό.

Το Salon & Symposium μάς έδειξε ότι δεν αφορά μόνο το κρασί, αλλά τους ανθρώπους, χωρίς τους οποίους δεν θα υπήρχε κρασί. Είχε δοκιμές, συζητήσεις και ανταλλαγή ιδεών. Οι ιστορίες των ανθρώπων είναι πραγματικά σημαντικές, το γιατί κάποιος άρχισε να παράγει κρασί, γιατί είναι ένα πολύ συγκινητικό και ζωτικό μέρος του ίδιου του κρασιού. Υπάρχει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ο άνθρωπος που το φτιάχνει και, όχι λιγότερο σημαντικό, ο άνθρωπος που το πίνει.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ