Θα αγαπάμε πάντα τις παλιές συνοικιακές πιτσαρίες

Θα πρέπει να ήταν τριάντα χρόνια πριν και με θυμάμαι σαν όνειρο να κάθομαι στο βιδωτό σκαμπό της μεγάλης μπάρας, μαζί με τον παππού μου, και να περιμένω την παραγγελία που είχα δώσει στην πιτσαρία της γειτονιάς. Δεν μπορώ να ανακαλέσω το όνομα αλλά η εικόνα της εξόδου μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου.

Οι συνοικιακές πιτσαρίες, για τους σημερινούς σαραντάρηδες, ήταν ταυτισμένες με πάρτι, οικογενειακές εξόδους και ιδιαίτερες περιστάσεις.

Ύστερα, μπήκαν στη ζωή μας οι αλυσίδες και κάπως όλοι θέλαμε να καβαλήσουμε αυτό το κουλ κύμα. Μετά, ήρθε η εξειδίκευση σε όλα: ταξίδια στην Ιταλία, άλευρα, φούρνοι με ειδικά πυρότουβλα από τον Βεζούβιο, ωριμάνσεις, πομοντόρια και πάει λέγοντας. Θα έλεγα ότι πλέον έχει επέλθει μια ισορροπία σε όλα και εκεί έξω υπάρχει πια μια καλή πίτσα για κάθε προτίμηση.

Πίτσα με ιστορία όμως; Με ανθρώπους που έκαναν την επιχείρηση ζωή τους και έδωσαν τη σκυτάλη στις νεότερες γενιές; Έχουμε και από αυτές – λιγότερες πια – και θα τις αγαπάμε πάντα.

Normandia

Δεν είμαι (πια, δηλαδή) ούτε από τους δογματικούς που θέλουν ντε και καλά την πίτσα ιταλική ούτε από εκείνους που έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη και υπερασπίζονται φανατικά τις πιο καλτ πιτσαρίες της Αθήνας, εκείνες που τα έχουν μεταφράσει όλα με έναν ελληνικό, ελληνικότατο τρόπο, που δεν λυπούνται το ζυμάρι για να φτιάξουν μια πολύ ψωμένια βάση για την πίτσα τους, ικανή να προκαλέσει ταχυπαλμία στους μεσογειακούς γείτονές μας.

Ανήκω (πλέον) στη σχολή σκέψης «κακή πίτσα δεν υπάρχει», ενώ παράλληλα πιστεύω πως σε αυτή την πόλη απολαμβάνουμε καλύτερη πίτσα από ποτέ.

Ωστόσο, αν κανείς ψάχνει για μια πιτσαρία με ιστορία, για μένα η διεύθυνση είναι μία. Και έχει μια πορεία 49 ετών, από το 1977.

Για τη λεγόμενη καναδέζικη πίτσα, όπως την έτρωγαν οι Αθηναίοι πολύ πριν κάποιοι αρχίσουν να επενδύουν σε custom ξυλόφουρνους και να ακολουθούν τους κανόνες των Ναπολιτάνων, πρέπει να πάτε στη Normandiaτου Ζωγράφου. Κάνει ζύμη ταψιού, προφανώς, παχιά και αφράτη, με μπόλικο γκούντα, ένταμ και μοτσαρέλα. Κι όταν έχει καλό καιρό και βγάζει τραπεζάκια έξω, το καλύτερό μου είναι να κάθομαι σε αυτό που είναι ακριβώς μπροστά στη βιτρίνα του διπλανού κοσμηματοπωλείου.

Κι αν στις πιτσαρίες ναπολιτάνικου στυλ οφείλουμε να δοκιμάζουμε πρώτα τη μαργαρίτα τους, στις πιτσαρίες σαν τη Normandia πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε άποψη για τη σπέσιαλ. Πότε έχει χάσει κανείς με αυτή;

Υ.Γ. Έχει και μακαρονάδες φούρνου. Δοκιμάστε την μπολονέζ, που την έχει υμνήσει και η Μάρω. – Ζωή Παρασίδη, δημοσιογράφος

Portofino

Όσα καινούργια brand φαγητών και αν εμφανιστούν και φέρουν νέο αέρα πάντα θα υπάρχουν τα μαγαζιά που θα μας θυμίζουν το παρελθόν και θα επιστρέφουμε σε αυτά για μία σιγουριά αλλά και για να μας θυμίσουν τι σημαίνει αυθεντικότητα. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η πιτσαρία Portofino με την αγαπημένη καναδέζικη πίτσα που είναι αυθεντικό comfort food.

Όσο και αν ήρθαν στη μόδα οι λεπτές Ιταλικές ή άλλες πίτσες νομίζω ότι η καναδέζικη πίτσα πάντα θα έχει μία ξεχωριστή θέση στην ελληνική οικογένεια. Έτσι και η Portofino που άνοιξε το πρώτο της κατάστημα το 1970 στην Αγία Παρασκευή όπου και τη γνώρισα μερικές δεκαετίες αργότερα.

Πάντα προσπαθούσα να βρίσκω ευκαιρία να περνάω από εκεί μέχρι που άνοιξε κοντά μου το πιο πρόσφατο κατάστημα τους στην Κηφισιά το 2022, οπότε έχω πιο συχνά την ευκαιρία για μια αγαπημένη pepperoni με λίγες σταγόνες λεμόνι ή μέλι πιο συχνά. – Γιώργος Αντωνέλλος, μάγειρας

Capricciosa

Η συνοικιακή πιτσαρία στον Χολαργό, για όλες εκείνες τις στιγμές που νομίζαμε ότι οι σαλατες του σεφ με το αυγό πρέπει να έχουν ένα κιλό ροζ σος και την πίτσα που τα υλικά κρύβονται κάτω από το τυρί ως διά μαγείας. Γιατί το θέμα δεν είναι πόσο κοντά είναι η πίτσα στην ιταλική συνταγή αλλά το αίσθημα οικειότητας που μας ξυπνά και το πόσο ταιριάζει στην δική μας γεύση και ανάμνηση. – Νεφέλη Βιτζηλαίου, ιδιωτική υπάλληλος

Τοξότης & Άσκοτ

Αν ψάχνεις τις πιο old school πίτσαρίες σε Κορυδαλλό και Νίκαια, τότε σημείωσε τα ονόματα Τοξότη και Ascot, από το 1978 και 1976 αντίστοιχα.

Διάσημες για τις αφράτες, ψημένες σε ταψάκι ζύμες τους που θυμίζουν τις παραδοσιακές καναδέζικες πίτσες, αυτές οι πιτσαρίες σε ταξιδεύουν στα ένδοξα 80s και 90s, τότε που βγαίναμε για να φάμε πίτσα σπέσιαλ οικογενειακώς. Ο κατάλογος ίδιος σχεδόν όλα αυτά τα χρόνια, όπως οι συνταγές, τα υλικά αλλά και η νοσταλγία όσων έχουμε μεγαλώσει εκεί και συνεχίζουμε να παραγγέλνουμε από αυτά τα μαγαζιά.

PS. Αν λατρεύεις τα λεπτά ζυμάρια με τα φουσκωτά στεφάνια και τη φρέσκια μοτσαρέλα της ναπολιτάνικης πίτσας, μην πας. Εδώ, οι ζύμες είναι ψωμένιες, τα υλικά είναι πλούσια και αν με ρωτάς καθόλου light (ακόμη κι αν πάρεις την πίτσα μαργαρίτα που παίρνω εγώ). – Βιβή Αγγελάκη, δημοσιογράφος

Mama’s Pizza

Όταν μετακόμισα στην Κυψέλη το 2018, η γειτονιά ήταν αρκετά διαφορετική από τη σημερινή. Ανάμεσα στα στενά της γνώρισα συνοικιακά μαγαζιά που αγαπώ μέχρι σήμερα και μου έμαθαν να εκτιμώ το delivery πέρα από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες και το food styling της Wolt. Γιατί μπορεί ένα μαγαζί να μην ξέρει από παρουσίαση, αλλά να ξέρει πολύ καλά τι κάνει όταν ανάβει τον φούρνο.

Η Mama’s Pizza, στη Φυλής, μοιάζει να βρίσκεται εκεί από τη δεκαετία του ’90 και σερβίρει ακριβώς την πίτσα που έχουμε στο μυαλό μας όσοι μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’80. Ξέρετε, εκείνη με το ταψάκι, τη χοντρή ζύμη, το τυρί και τα υλικά σε ποσότητες που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για μινιμαλισμούς. Μια πίτσα που δεν προσπαθεί να γίνει ναπολιτάνικη, δεν χρειάζεται να φωτογραφηθεί από έξι διαφορετικές γωνίες και δεν έχει κανένα πρόβλημα με το να λερώσει το κουτί της.

Είναι η πίτσα των παιδικών μας χρόνων, των γενεθλίων και των βραδιών που το μόνο δίλημμα ήταν αν θα φάμε άλλο ένα κομμάτι. Και κάποιες φορές, αυτό ακριβώς χρειάζεσαι: όχι μια γαστρονομική εμπειρία, αλλά μια πολύ νόστιμη επιστροφή στο σπίτι. – Κατερίνα Εξερτζόγλου, ιδιωτική υπάλληλος

Αγαπίτσα

Ήταν 25 Ιανουαρίου του 2015, είχαμε εκλογές κι εγώ ήμουν γραμματέας σε ένα σχολείο στον Βύρωνα. Δεν είχε έρθει κανένας από την εφορευτική επιτροπή, οπότε βγάλαμε όλη την Κυριακή η εκλογική αντιπρόσωπος κι εγώ.

Κάποια στιγμή προς το μεσημέρι, μπαίνει μέσα ένας κύριος κρυμμένος πίσω από έναν πύργο από κουτιά πίτσας, μας λέει «αυτά είναι κέρασμα για εσάς κορίτσια, να φάτε και να ξεκουραστείτε λίγο που είστε μόνες σας, πριν αρχίσουν να έρχονται πάλι λεφούσι οι ψηφοφόροι».

Δεν ξέρω αν ήταν η κίνηση φροντίδας, το φανταστικό κουτί πίτσας, η κούραση και η πείνα ή αν όντως ήταν μια πολύ καλή πίτσα, ξέρω όμως ότι 11 χρόνια μετά από εκείνη την Κυριακή, η Αγαπίτσα του Βύρωνα παραμένει η αγαπημένη μου συνοικιακή πιτσαρία.

Αφράτη ζύμη ταψιού (όπως αυτή που τρώγαμε παλιά, πριν την επέλαση των ταχυ-αλυσίδων), φρέσκα υλικά, ευφάνταστα ονόματα στις πίτσες, πολύ προσιτές τιμές, αλλά κυρίως, πολύ ευγενική εξυπηρέτηση στο τηλέφωνο (ναι, είμαι αυτή που παίρνω τηλέφωνο για να παραγγείλω) και γρήγορη παράδοση. Όλα αυτά με κάνουν να λιώνω σαν τυράκι πάνω σε ζεστό ζυμάρι στον φούρνο. – Δήμητρα Γραμματικάκη, ιδιωτική υπάλληλος, pastrykia.gr

Γαλήνη

Στη γειτονιά που μεγάλωσα, τα Σεπόλια , βρίσκεται από το 1977 η πιτσαρία Γαλήνη. Είναι πια παραδοσιακή πιτσαρία που τα 49 χρόνια συνεχούς λειτουργίας της παραμένει αναλλοίωτη. Οχι μόνο ως προς το μενού της που απαρτίζεται από πίτσες, σαλάτες, μακαρονάδες αλλά και διάφορα άλλα πιάτα αλλά και ως προς τον ρετρό χαρακτήρα στη διακόσμηση της .

Από τα υφασμάτινα τραπεζομάντηλα μέχρι τα ρούχα του προσωπικού, η πιτσαρία Γαλήνη είναι σαν να έχει μείνει πίσω στη δεκαετία του 70. Όσες φορές και να έχω φάει η γεύση είναι ακριβώς ίδια. Και προσωπικά θεωρώ ότι αυτά τα στοιχεία είναι που την κάνουν διαχρονική. Η ποιότητα στη γεύση και ο αυθεντικός της χαρακτήρας σου δείχνουν πως δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά τελικά για να είναι τα περισσότερα βράδια της βδομάδας γεμάτο το μαγαζί.

Για εμένα και την παρέα μου είναι ακόμα και σήμερα τόπος συνάντησης. Ακόμα και μετά από τόσο χρόνια που κάποιοι έχουμε αλλάξει γειτονιά και έχουμε βρει πολλά μαγαζιά με καλό φαγητό, η πιτσαρία Γαλήνη αποτελεί μια σίγουρη επιλογή για ένα τέλειο βράδυ. Έξτρα μπόνους τα παγωτίνια που περιμένουμε όλοι πως και πως μόλις ζητήσουμε λογαριασμό και μαζευτεί το τραπέζι. – Ελένη Φασούλη, εκπαιδευτικός

Libro D’oro

Το Libro D’oro στα Άνω Πατήσια είναι ένα μικρό ταξίδι στα ’90s. Μια ρετρό συνοικιακή πιτσαρία σε ένα στενό μακριά από τη βαβούρα της Πατησίων, από εκείνες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, ούτε μοντέρνα concepts και περίπλοκες συνταγές. Οικογενειακή επιχείρηση, με ιδιαίτερο χαρακτήρα, κλασική ζύμη, γνώριμες, διαχρονικές γεύσεις (μην περιμένετε τρούφες και mortadella-pistacchio) και ο ιδιοκτήτης (o κύριος Αντώνης) να αναλαμβάνει ο ίδιος το delivery.

Από εκείνα τα μαγαζιά που ξέρεις τι να περιμένεις και δεν σε απογοητεύουν ποτέ. Τόσο κομμάτι της γειτονιάς, μάλιστα, που υπάρχουν ακόμη και μαγαζιά της περιοχής που δεν σερβίρουν φαγητό, αλλά μπορούν να σου παραγγείλουν πίτσα από το Libro D’oro.

Είναι από τα μαγαζιά που έχουν διαμορφώσει τη δική τους θέση στην καθημερινότητα της περιοχής, χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερη προβολή. Μια κλασική πιτσαρία της γειτονιάς, με δική της θέση στην καθημερινότητα των Άνω Πατησίων. – Θάλεια Ιωάννου, travel & food blogger, content creator

Stromboli Pizza

Η πίτσα της Stromboli στον Χολαργό είναι μια κλασική παιδική ανάμνηση για όποιον μεγάλωσε στα 90s. Πίτσα Καναδέζικη, σπέσιαλ, μακαρονάδα φούρνου στο αλουμινένιο κουτάκι που της έδινε μια επιπλέον νοστιμιά και σαλάτα του σεφ με μπόλικη ροζ σος.

Συνήθως παραγγέλναμε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός στο Champions League ή τα βράδια της Παρασκευής. Από τότε έχω φάει σε πολλές πιτσαρίες, άλλες καλύτερες και άλλες χειρότερες. Κι όμως, η ανάμνηση εκείνης της πιτσαρίας της γειτονιάς παραμένει τόσο δυνατή όσο ποτέ. – Μιχάλης Κατσούρης, κινηματογραφιστής

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ