Τι καταλαβαίνουμε για τα εστιατόρια από τον 5ο κύκλο του The Bear

Υπάρχει μία στιγμή όπου ο Richie έχει ξεμείνει από ιδέες για τους συνήθεις εμψυχωτικούς λόγους του στην ομάδα του The Bear πριν από τη βάρδια. Η κατάσταση είναι ήδη πολύ τεταμένη στο εστιατόριο και όπως οι τοίχοι έτσι και τα νεύρα όλων κρέμονται από μία κλωστή. Τελικά, αποφασίζει να μιλήσει από καρδιάς (ακούγοντας μάλλον τη συμβουλή του Carmy). Ο πέμπτος και τελευταίος κύκλος της δημοφιλής σειράς είναι και από τους πιο συγκινητικούς.

Για μένα, και ο πιο ωραίος μετά τους δύο κουραστικούς κύκλους που προηγήθηκαν. Ο Richie, λοιπόν, που ούτε πολυταξιδεμένος είναι ούτε έχει εμπειρίες από άλλα εστιατόρια, πόσω μάλλον fine dining, λέει ότι το καλύτερο μαγαζί που έχει πάει είναι το Beef. Και ότι το καλύτερο τραπέζι που έχει βρεθεί είναι στο σπίτι των Berzatto. Λέει επίσης ότι τα εστιατόρια είναι δύσκολη δουλειά και ότι οι συνθήκες έχουν δυσκολέψει ακόμα περισσότερο, από τα έξοδα μέχρι τα slots. Και τελικά, λέει το πιο προφανές, που στην πορεία της δουλειάς και στο κυνήγι της τελειότητας το ξεχνάμε: τα εστιατόρια είναι μέρη για να περνάμε καλά.

Όλη η σειρά θίγει από την αρχή μέχρι το τέλος φλέγοντα ζητήματα – από την ψυχική υγεία, τις σχέσεις (οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές) και τις καταχρήσεις μέχρι την κατάρρευση της εστίασης – το λουκέτο που μπήκε σε πολλές επιχειρήσεις εν μέσω covid, τη δυσκολία των επιχειρήσεων να ανταπεξέλθουν σε μια νέα πραγματικότητα, τη μη βιωσιμότητα της υψηλής γαστρονομίας. 4 στους 5 επαγγελματίες του κλάδου αναφέρουν ότι έχουν αντιμετωπίσει τουλάχιστον ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

«Σε έναν κλάδο που φημίζεται για τη δημιουργικότητα, το πάθος και την αδιάκοπη επιδίωξη της αριστείας, ο κόσμος της φιλοξενίας απαιτεί συχνά εξαιρετική αφοσίωση και ανθεκτικότητα από τους επαγγελματίες του. Ωστόσο, πίσω από τα παρασκήνια των ζωντανών χώρων και των γαστρονομικών επιτυχιών κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα – αυτή των αγώνων για την ψυχική υγεία, της επαγγελματικής εξουθένωσης και της συναισθηματικής εξάντλησης», έχει πει ο Kris Hall, ιδρυτής του The Burnt Chef Project.

Στις πέντε σεζόν της σειράς (2022-2026), το Noma (το καλύτερο εστιατόριο του κόσμου) ανακοίνωσε ότι κλείνει τις πόρτες του και ο chef και ιδρυτής του René Redzepi, παραδέχτηκε ότι καλλιέργησε ένα τοξικό περιβάλλον. Πριν το The Bear, ταινίες όπως το Boiling Point και το The Menu είχαν θίξει η καθεμία με τον δικό της τρόπο τις παθογένειες της εστίασης και της γαστρονομίας.

Είναι πραγματικά εύλογη η ανησυχία του πατέρα της Sidney όταν εκείνη επιλέγει να μείνει στο εστιατόριο (καθώς η επιχείρηση βυθίζεται στο χάος) όπως και λογική η πίεση του θείου Jimmy που βλέπει τα χρήματά του να σκορπιούνται σε ακριβά wagyu και χτένια χωρίς να μένει ουσιαστικό κέρδος.

Στο τελευταίο επεισόδιο, ο Carmy φαίνεται να έχει βρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του (δεν θα δώσω spoilers) και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης κάνει έναν μικρό μονόλογο για τη ζωή στα εστιατόρια. Μια καθημερινότητα γεμάτη δυσκολίες και άγχος, που κάθε μέρα υπερπηδάς εμπόδια για να συναντήσεις άλλα την επόμενη μέρα. Θυμάμαι ότι κάποτε είχα ρωτήσει έναν σεφ γιατί να δουλεύει κάποιος τόσες πολλές ώρες σε ένα τόσο απαιτητικό περιβάλλον. Μου είχε απαντήσει απλώς γιατί έτσι είναι αυτή η δουλειά κι αν σου αρέσει, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και ο Carmy λέει ότι στο τέλος της ημέρας, παρά τις αντιξοότητες, νιώθουν όλοι ότι βρίσκονται στο σωστό μέρος.

Το Bear άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο της εστίασης, παρουσιάζοντας με ρεαλισμό τις μάχες που πρέπει να δώσει ένας μάγειρας, ατομικές και συλλογικές. Υπάρχει βέβαια και αρκετή υπερβολή και μελόδραμα που δεν βγάζουν πάντα νόημα, αλλά η σειρά αποτυπώνει την αμείλικτη πίεση, τη σωματική εξάντληση και τον ασταθή χαρακτήρα του κλάδου. «Αυτό που εκτίμησα στη σειρά ήταν η ακαταστασία: το σπασμένο αυγό στο πάτωμα, η βουλωμένη τουαλέτα, οι λάθος παραδόσεις και οι απλήρωτοι προμηθευτές, καθώς και το ακουστικό και οπτικό χάος που επικρατεί όταν εκατομμύρια πράγματα συμβαίνουν ταυτόχρονα σε μια κουζίνα.

Αφού το είδαμε, ένα συντριπτικό συναίσθημα άρχισε να αναδύεται μέσα μου, στον φίλο μου, στους φίλους μου από την κουζίνα, αλλά και στην ευρύτερη κοινότητα των μαγείρων, οι οποίοι άρχισαν να δημοσιεύουν στα κοινωνικά δίκτυα και να γράφουν τα δικά τους άρθρα γνώμης. Ξαναζούσαμε ένα πραγματικό τραύμα», γράφει η Jane Brendlinger στο Food & Wine.

Γράφοντας για την εστίαση τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, έχοντας μεγαλώσει με έναν πατέρα που είχε το δικό του εστιατόριο για πάνω από σαράντα χρόνια, με φίλους μάγειρες και επιχειρηματίες και περνώντας τέσσερα χρόνια στο δικό μου στριτφουντάδικο στην Αθήνα, ο τελευταίος κύκλος της σειράς φάνταζε πολύ οικείος και κατανοητός. Ακόμα όμως και για τους θεατές που δεν έχουν καμία σχέση με την εστίαση, παρά μόνο ως πελάτες, νομίζω ότι θα καταλάβουν λίγο περισσότερο τι συμβαίνει σε ένα εστιατόριο.

Στο τέλος, ο Carmy αποφασίζει να σπάσει το μοτίβο που τον στοιχειώνει προκειμένου να προχωρήσει. Κι αυτό είναι κάτι με το οποίο μπορούμε όλοι να ταυτιστούμε είτε έχουμε σχέση με την εστίαση είτε όχι.

Ακούστε το νέο podcast του OneMan, Καρτούλα ή Μετρητά:

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.