Οι άντρες δυσκολεύονται να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους κι αυτό είναι πρόβλημα
- 4 ΙΟΥΝ 2026
Διαχρονικά ο άντρας κουβαλά το στερεότυπο του κουβαλητή, εκείνου που χρειάζεται να τροφοδοτεί την οικογένεια, της ατσαλένιας μορφής που δεν δικαιούται να λυγίζει ή, τουλάχιστον, να δείχνει ότι λυγίζει.
Από την πιο απλή, αλλά τελικά τόσο καταπιεστική έκφραση που κάθε άντρας ακούει ως παιδί, «οι άντρες δεν κλαίνε», μέχρι την επίκτητη ανάγκη να αποδεικνύει την αξία του αποκλειστικά μέσω του πλούτου που παράγει ή και της εικόνας που η οικογένειά του οφείλει να δείχνει προς την κοινωνία, οι άντρες περιχαρακωνόμαστε σε μια φυλακή.
Τα κάγκελά της είναι η έλλειψη ευαλωτότητας, η δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων, η μη παραδοχή της ανάγκης για βοήθεια, καθώς και συμπεριφορές – όπως ο έλεγχος, η κτητικότητα, η επιθετικότητα και η συναισθηματική αποστασιοποίηση – βλαπτικές τόσο για τους εκφραστές όσο και για τους αποδέκτες τους, που συχνά χρησιμοποιούνται ως ταυτοτικά χαρακτηριστικά του αντρικού φύλου.
Όλα αυτά μας εγκλωβίζουν σε μια στάση ζωής που πιθανότατα δεν θα υιοθετούσαμε χωρίς τις αντιλήψεις που προβάλλονται πάνω μας. Περίκλειστοι από μια νοοτροπία που τελικά πιέζει την ψυχική μας υγεία, προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε πρότυπα που είτε μας επιβάλλονται είτε τα υιοθετούμε συνειδητά, φοβούμενοι πως τυχόν υστέρησή μας θα προκαλέσει την επίκριση των άλλων.
Δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε μεταξύ μας για τη ντροπή, τον φόβο, την αποτυχία, τα συναισθήματα, τις δυσκολίες και όσα δεν «επιτρέπεται» να εκφράζονται από το φύλο μας. Εξάλλου, οποιοδήποτε τέτοιο μοίρασμα, στο μυαλό μας, οδηγεί σε καταρράκωση της εικόνας μας στα μάτια των άλλων.
Το θέμα δεν είναι να καταλήξουμε σε μια απλουστευτική προσέγγιση τύπου «ας μιλάμε μεταξύ μας», αλλά να αποφασίσουμε συνειδητά να αντικρίσουμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, φωτίζοντας την ανθρώπινη διάστασή του και την πολυπλοκότητα που αυτή φέρει. Να αποκαθηλώσουμε μια εικόνα που στερεί την ανάσα της έκφρασης και να αποδεχτούμε ότι η ευαλωτότητα δεν ραγίζει τη σύνθεσή μας· αντίθετα, οικοδομεί προσωπικότητες που επεξεργάζονται την πυρηνική τους ατέλεια.
Μέσα από το γκρέμισμα των στερεοτύπων μπορούν να αναδειχθούν άντρες που δεν χρειάζεται να αποδεικνύουν διαρκώς την αξία τους μέσα από ρόλους που τους επιβλήθηκαν. Άντρες που οικοδομούν μια υγιέστερη σχέση τόσο με όσα κρύβουν μέσα τους όσο και με τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρούν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.
Άντρες που είναι εντάξει να λυγίσουν, να ηττηθούν, να πέσουν για να σηκωθούν, να νικήσουν χωρίς να κρύψουν τον άνθρωπο και το παιδί που μέσα τους κουβαλούν.
Ο Αλέξανδρος Αλαμάνος είναι κοινωνικός λειτουργός.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις