Μπαρ Χόπινγκ με τον Λευτέρη Λισγάρα

Τον Λευτέρη τον γνώρισα όταν βρισκόταν πίσω από την μπάρα του Baba au Rum μαζί με τον Νίκο Ψαριανό, όπου συνέθεταν ένα δίδυμο που έκανε όλη τη μπαρ σκηνή, και όχι μόνο, να πηγαίνει εκεί στο ρεπό της ή αμέσως μετά τη βάρδια για να χαλαρώσει.

Σήμερα, στα τριάντα του, είναι Head Bartender στη θρυλική μπάρα του The Clumsies ενώ παράλληλα σπουδάζει Χημεία στο University of Essex και διατηρεί το δικό του εργαστήριο αρωματοποιίας, αποδεικνύοντας ότι είναι πραγματικά ερωτευμένος με ό,τι έχει μυρωδιά, γεύση και συναίσθημα.

Καθίσαμε μαζί του για το καθιερωμένο Μπαρ Χοπινγκ και απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις

Το bar και το ποτό των φοιτητικών σου χρόνων;

Το Σφεντόνα Bar στα Γιάννενα, που νομίζω πως έχει κλείσει πια, ήταν το μέρος όπου μαζευόμασταν με τους κολλητούς για να ακούσουμε ελληνικό ροκ. Ήταν, επίσης, το στέκι όπου συγκεντρώνονταν όλοι οι alternative τύποι της πόλης. Το ποτό ήταν κλασικά ένα Bacardi Cola, χωρίς να έχω καμία απολύτως ιδέα για το τι έπινα. Τις δύσκολες οικονομικά ημέρες, όταν ήμασταν εντελώς άφραγκοι, το γυρίζαμε σε μπιρίτσα.

Υπάρχει κάποιο cocktail της αθηναϊκής σκηνής που σου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό;

Υπάρχουν πολλά ποτά που μπορώ να ξεχωρίσω από την αθηναϊκή σκηνή, αλλά δύο είναι εκείνα που, όταν τα δοκίμασα, είπα πραγματικά «ουάου». Το πρώτο είναι το Fermented Americano στο The Clumsies, το οποίο, τόσο για την εποχή που δημιουργήθηκε όσο και σήμερα, παραμένει μία από τις πιο έξυπνες δημιουργίες που έχω δοκιμάσει. Το δεύτερο είναι το Delicious Sour στο Baba Au Rum, με ροδάκινο, orange wine και Calvados. Για μένα, ήταν η επιτομή της ισορροπίας.

Ποιο είναι το πιο ωραίο, ντόπιο ποτάδικο που δεν ξέρει από shaker και τεχνικές;

Είναι το Café Rue de Marseille, ένα απο τα πιο παλιά μπαρ της πόλης στο Κολωνάκι, στην οδό Μασσαλίας, αν και κλέβει κάτι από τον χαρακτήρα των Εξαρχείων. Είναι ένα κλασικό μπαρ, ένα αυθεντικό στέκι, χωρίς περιττές τεχνικές και εντυπωσιασμούς. Ένα μέρος όπου πηγαίνεις κυρίως για την ατμόσφαιρα και τους ανθρώπους.

Έρχεται το τέλος του κόσμου και γίνεται last call – σε ποια μπάρα στον πλανήτη θέλεις να σε βρει με ποτό στο χέρι;

Στο El Floridita στην Αβάνα της Κούβας, με ένα Daiquiri στο χέρι. Και μόνο που το σκέφτομαι, ανατριχιάζω.

Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίζει σε λούπα όσο δουλεύεις;

Ευκολάκι. Αν και έχω πολλά στο μυαλό μου, θα διαλέξω το It’s All Tears των HIM.

Πού πίνεις και ξεκουράζεσαι μετά τη βάρδια;

Συνήθως στο Jazz in Jazz ή στον Ίμερο. Είναι δύο διαφορετικά μέρη στα οποία μπορώ να πιω ποτό, να χαλαρώσω και να θυμηθώ πώς είναι να βρίσκεσαι μπροστά από την μπάρα.

Σε ποιο «βρώμικο» βρίσκεις παρηγοριά;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, στο Food Str στο Μοναστηράκι, για burger.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου εστιατόριο στην Αθήνα για όταν ρεπάρεις;

Θα πω το Μανάρι, όπου έχω αποκτήσει μια μικρή ίσως και μεγάλη εμμονή με το μοσχαρίσιο συκώτι. Αγαπώ όμως και το Kuchisabishii Sakaba των Γιάννη Πετρή και Μπάμπη Ασκερίδη. Κάθε φορά που πηγαίνω, ενθουσιάζομαι.

Μια συμβουλή για το hangover και τις τύψεις της επόμενης ημέρας;

Πολύ νερό και πέντε χιλιόμετρα τρέξιμο. Το νερό βοηθάει στο hangover και το τρέξιμο στις τύψεις.

Μπορείς να καθίσεις για ένα ποτό με οποιοδήποτε πρόσωπο στον κόσμο και στον χρόνο – ποιο διαλέγεις;

Θα διάλεγα τον Σάκη Μπουλά, γιατί θαύμαζα την αυτογνωσία, το χιούμορ και την αληθινή πλευρά που έβγαζε προς τα έξω αλλά και όχι μόνο χαχα. Θα ήθελα πολύ να καθίσουμε σε μια μπάρα, να πιούμε ένα ποτό και απλώς να μιλάμε.

Ποια είναι η πιο περίεργη παραγγελία που σου έχουν κάνει ποτέ;

Δούλευα στο Contrabando, μπαίνει τουρίστας και μου ζητάει να του φτιάξω Bloody Mary με χτυπημένο χυμό πορτοκαλιού αντί για ντομάτα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει.

Ποια είναι η πιο αστεία ατάκα που έχεις ακούσει από πελάτη;

Είναι πολλές, γιατί κατά καιρούς είχα αρκετούς «κάφρους» πελάτες – φίλους και τους αγαπώ, αλλά οι περισσότερες δεν μπορούν να γραφτούν εδώ. Θυμάμαι, όμως, δούλευα στην Πάρο, και έχω έναν Έλληνα και έναν Αμερικανό που κάθονταν μεθυσμένοι μπροστά μου στην μπάρα. Συζητούσαν και συμμετείχα κι εγώ στην κουβέντα. Ύστερα από λίγη ώρα, ο Έλληνας ξαναρώτησε τον Αμερικανό το όνομά του. Ο Αμερικανός τού απάντησε και τότε ο Έλληνας γύρισε και του είπε με απόλυτη σοβαρότητα την ελληνική έκφραση στα αγγλικά: “Sorry, my friend. One mind, summer-winter”. Ο Αμερικανός «έμεινε παγωτό» κι εγώ γελούσα μόνος μου πίσω από το μπαρ.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ