Κινητά, φωνές, βιασύνη: Τι μας ενοχλεί όταν βγαίνουμε με τους φίλους μας
Κάναμε μία σούμα, αλλά μην το πάρετε στραβά. Αγαπάμε τους φίλους μας με τα ελαττώματά τους. Το ίδιο άλλωστε ισχύει και για εμάς.
- 1 ΜΑΡ 2026
Έχετε βρεθεί ποτέ σε ένα εστιατόριο με έναν φίλο που σας έκανε να νιώσετε άβολα; Ίσως ήταν αγενής με τον σερβιτόρο ή μιλούσε πολύ δυνατά για πράγματα που οι άλλοι δεν ήθελαν να ακούσουν. Ίσως παραπονιόταν για το μενού ή δεν συμφωνούσε με το φιλοδώρημα.
Όσο κι αν αγαπάμε τους φίλους μας και ανυπομονούμε για τραπεζώματα, υπάρχουν φορές που μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τους μπορεί να γίνει αρκετά ενοχλητική.
Θα έχετε κι εσείς μια παρέα που ταιριάζετε περισσότερο και κάνετε μαζί τις περισσότερες εξόδους αλλά παρά την καλή χημεία, το πράγμα μπορεί να στραβώσει. Δεν συζητάω καν όταν έρχονται φίλοι φίλων, τους οποίους δεν έχουμε συναστραφεί σε τραπέζι φαγητού. Γιατί παιδιά, όταν καθόμαστε να φάμε γύρω από ένα τραπέζι βγαίνουν, ξεδιπλώνεται ο χαρακτήρας μας. Τι μας ενοχλεί λοιπόν, περισσότερο;
Κάναμε μία σούμα, αλλά μην το πάρετε στραβά. Αγαπάμε τους φίλους μας με τα ελαττώματά τους. Το ίδιο άλλωστε ισχύει και για εμάς.
Συνέχεια με ένα κινητό
Όταν βγαίνω για να φάω, βγαίνω για να φάω. Δεν βγαίνω, για την παρέα -για αυτήν κάνω άλλα πράγματα που ενδεχομένως να μην απολαμβάνω ιδιαίτερα. Εν τω μεταξύ, το φαγητό είναι ιερό και η χοληστερίνη, οριακά, με έχει κάνει να ξεχάσω τη γεύση. Άρα, όταν κανονίζουμε φαγητό, ο εγκέφαλος μου «φωτίζεται» και μόνο στην σκέψη, αφού είναι η ευκαιρία μου να φάω ό,τι μου αρέσει. Έτσι, δεν διαπραγματεύομαι την ποιότητα, γνωρίζοντας τις τιμές της καλής πρώτης ύλης.
Δηλαδή, μην μου προτείνεις μαγαζί, στο οποίο αν πάμε θα ανεβάσουμε το μέσο όρο ηλικίας, γιατί είτε έχει hype, είτε επειδή θα γλιτώσεις ένα 10ευρω, ρισκάροντας την ποιότητα. Θέλω εν τω μεταξύ, να θυμάσαι πως δεν αγοράζουμε σπίτι. Άρα μην κρατάς τον άνθρωπο που έχει το τραπέζι μας, να ξεροσταλιάζει από πάνω σου, μέχρι να αποφασίσεις μεταξύ του πιάτου ένα και του πιάτου δύο.
Επίσης, δεν θέλω να είσαι μίζερος. Δεν με νοιάζει αν είσαι στον όγκο ή στη γράμμωση. Μπορείς να φας ανάλογα, χωρίς να σχολιάζεις τι καταβροχθίζω εγώ ή ο όποιος άλλος. Μαζί τα τρώμε -εκτός και αν τσιμπάς από το πιάτο μου, πράγμα που δεν με ενοχλεί στο ελάχιστο. Ωστόσο, δεν αντέχω να μιλάς αγενώς στην εξυπηρέτηση (ή να μην κοιτάς τον άνθρωπο αυτόν, όταν του απευθύνεσαι) και να μαζεύεις διακριτικά τα πράγματα σου, για να φύγουμε, μόλις «καθίσει» η τελευταία μπουκιά.
Για το τέλος, άφησα το κυριότερο: αν είναι να βγούμε και να είσαι διαρκώς στο κινητό σου, ας μην βγούμε ρε μαν.
Νίκη Μπάκουλη
Τα ντεσιμπέλ στη φωνή
Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι με την παρέα σου σε ένα μαγαζί και η συζήτηση πάνω από το τραπέζι σας, χωρίς καμία προειδοποίηση, αρχίζει να ξεφεύγει, η φωνή του φίλου είναι οριακά πάνω από τα ντεσιμπέλ που αντέχεις και όσο κι αν προσπαθείς να την καμουφλάρεις με ένα ακόμη τσούγκρισμα, νιώθεις άβολα νομίζοντας ότι όλο το μαγαζί κοιτάζει το τραπέζι σου. Για κακή σου τύχη μάλλον το κάνει.
Ηλίας Δήμος
Όλα στη μέση
Λατρεύω να μοιράζομαι, μισώ την υποχρεωτικότητα. Ανάλογα με την παρέα, γνωρίζω εκ των προτέρων αν θα υπάρξει γκρίνια στην περίπτωση αιτήματος για ατομικά πιάτα ή όχι. Ούτε καν δικού μου αιτήματος, απαραίτητα, από οποιοδήποτε άτομο. Αν πεινάει κανείς πολύ; Αν θέλει να ευχαριστηθεί κάτι συγκεκριμένο; Αν δεν θέλει να πληρώσει 30 ευρώ για να φύγει μισοχορτάτο; «Μα θέλουμε να δοκιμάσουμε από πολλά». Ναι αμέ, ας το κάνουν αυτοί που θέλουν. Αλλά ποιον κοροϊδεύω; Θα είναι πάντα περισσότεροι και οι πεινασμένοι πάντα outnumbered.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Ωμό; Όχι ευχαριστώ
Κάτι που με ενοχλεί περισσότερο και από το να αρνούνται να φτάσουν στην ώρα τους ενώ γνωρίζουν ότι η κράτηση είναι δίωρη; Να αρνούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο. Εννοώ, πώς γίνεται να σε φοβίζει μην σε πειράξει η ζύμωση, το ωμό και το sous vide όταν εχθές ξημερώματα βρέθηκες να καταπίνεις χωρίς ανάσα σνακ αμφιβόλου ποιότητας που βρήκες ξεχασμένα στο ντουλάπι; Και, τέλος πάντων, γιατί ψάχνουμε τα νέα εστιατόρια, αν όχι για να ακούσουμε εκείνα πρώτα τι έχουν να προτείνουν; Αν μη τι άλλο, ένα σιγομαγειρεμένο κρέας φτιάχνω πεντανόστιμο και στις δικές μου κατσαρόλες, χωρίς να χρειάζεται κράτηση δυο εβδομάδες πριν.
Άγγελος Κλάδης
Στρίβειν δια του φιλοδωρήματος
Με εκνευρίζουν αφάνταστα όσοι (όχι φίλοι μου, αλλά γνωστοί γνωστών κλπ που τυχαίνει καμιά φορά να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι) αποφεύγουν τεχνηέντως να τσοντάρουν στο φιλοδώρημα. Η καρμιριά δεν είναι μαγκιά, ούτε οικονομία. Ξεφτιλίκι είναι.
Θεοδόσης Μίχος
«Ποιος θα τα φάει όλα αυτά;»
Κάθε φορά, η ίδια ιστορία: Η υπερβολή που συμβαίνει με την παραγγελία των «πρώτων» με εκνευρίζει σταθερά. Ειδικά όταν είμαστε –και έχουμε δηλώσει όλοι πεινασμένοι– έρχεται το ψωμί και κάποιος θα πει «θα μας φέρεις ακόμα λίγο;». Και έπειτα φτάνει η ώρα της παραγγελίας για την τηγανητή πατάτα – «να πάρουμε μία; ή μήπως δύο;». Κανένα πρόβλημα δεν έχω με τον υδατάνθρακα – να τον παραγγείλουμε, να έρθει, να τον χαρούμε. Το να τσιμπάω λεπτοκομμένες πατάτες είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές σε ένα τραπέζι.
Καταλήγουμε, όμως, να έχουμε ζητήσει όλα τα ορεκτικά «γιατί έρχονται πιο γρήγορα». Όταν πια φτάνουν τα κυρίως και αρχίζουν τα ξεφυσήματα του κορεσμού, περιμένω πότε θα ακουστεί η ατάκα «ποιος θα τα φάει όλα αυτά; μήπως, μωρέ, πήραμε πολλά;». Και νιώθω εκείνη την ακατανίκητη ανάγκη να πω «ΣΤΑ ΕΛΕΓΑ». Αλλά επειδή αγαπάμε ο ένας τον άλλον, μας ανεχόμαστε με τα ελαττώματά μας στα τραπεζώματα και ξαναδίνουμε ραντεβού για φαγητό.
Ζωή Παρασίδη
«Εγώ δεν θα φάω, θα πιω απλά μια μπυρίτσα»
Τελικά τρώει τα πάντα. Όλοι έχουμε έναν τέτοιο φίλο ή φίλη. Καταφτάνει στο τραπέζι ανακοινώνοντας πώς μόλις έχει φάει κάτι σπίτι, οπότε απλά θα πιει μια μπυρίτσα. Πίνει τη μπυρίτσα, πίνει μια δεύτερη, όμως ταυτόχρονα τσιμπάει και λίγο από τις πατάτες, τη σαλάτα, τα υπόλοιπα ορεκτικά, δοκιμάζει και το κυρίως σου από περιέργεια. Τελικά καταλήγει να τρώει περισσότερο από σένα και δεν πληρώνει φυσικά τίποτα, αφού «εντάξει, μην πληρώσεις μωρέ για μια μπυρίτσα, τι είμαστε;».
Κωνσταντίνος Αμπατζής
Οι φωτογραφίες
Εκείνοι που θέλουν να φωτογραφίσουν τα πιάτα. Για το φαγητό ήρθαμε, όχι για τα stories. Τελειώνετε για να φάμε επιτέλους.
Χριστίνα Φαραζή
Η βιασύνη
Να παραγγείλουμε, να έρθει το φαγητό, να πέσουν τα πιρούνια πάνω από το πιάτο, να τελειώνει ένα πιάτο για να το δώσουμε στον σερβιτόρο, να φάμε, να είμαστε σχεδόν με το παλτό στο χέρι περιμένοντας τον λογαριασμό. Όχι άγχος παιδιά όταν βγαίνουμε έξω για φαγητό. Να χαλάρωσουμε θέλουμε.
Μάρω Παρασκευούδη
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.