Λιγότερες πατάτες, καλύτερο σουβλάκι

Αν κάποτε ήταν τα μπεργκεράδικα που είχαν γίνει φάση, σε σημείο εξαντλητικό, και μετά ήρθαν οι πιτσαρίες που ακολούθησαν τον δρόμο που μας έδειξαν οι Ναπολιτάνοι, εσχάτως είναι τα σουβλατζίδικα που τυλίγουν το εθνικό μας street food όπως παλιά.

Μεγάλη φαν της πρώτης προαναφερθείσας φάσης δεν υπήρξα ποτέ. Η δεύτερη μου αρέσει και τη στηρίζω, αλλά αυτή η τρίτη και τελευταία είναι η καλύτερή μου.

Είναι πολύ απλά τα πράγματα όσον αφορά το τι σημαίνει σουβλάκι όπως το έφτιαχναν οι παλιοί μάστορες του είδους: μια πίτα που δεν θυμίζει πάπλωμα, καλό κρέας, λεπτοκομμένο κρεμμύδι, ντομάτα, καυτερό πιπέρι και, προαιρετικά, μαϊντανό. Γιαούρτι, άντε τζατζίκι. Στον Πειραιά και στα προσφυγικά του προάστια, πάλι, βάζουν και κόκκινη σάλτσα που σιγομαγειρεύεται, τα μυστικά της νοστιμιάς της οποίας κανείς από όσους τη φτιάχνουν δεν αποκαλύπτει.

Κανένα από αυτά τα σουβλάκια δεν είναι παραγεμισμένο, αφού δεν περιλαμβάνει τηγανητές πατάτες. Από αυτά τα σουβλατζίδικα, δηλαδή, δύσκολα τρως μόνο ένα τυλιχτό, θες δύο τουλάχιστον. Όμως σίγουρα το απολαμβάνεις περισσότερο από εκείνα που αναζητάς απελπισμένα τις ώρες του «ό,τι είναι τώρα»  – τις μεγάλες, δηλαδή, που όλοι λίγο πολύ έχουμε φάει προτηγανισμένη πατάτα και κατεψυγμένες κοτομπουκιές.

Έχουν αρχίσει, λοιπόν, να εμφανίζονται διάφορα τέτοια σουβλατζίδικα και, κατ’ επέκταση, διάφορες λίστες με τα καλύτερα του είδους. Αυτή είναι η δική μου. Ωστόσο, θα σας δώσω και μια διεύθυνση ολόφρεσκη, που προς το παρόν δεν έχει συμπεριληφθεί σε καμία από αυτές.

Στα χαμηλά του Παγκρατίου, λίγα βήματα μακριά από το Καλλιμάρμαρο, ο Λούης προσφέρει σουβλάκι όπως παλιά, με τη δική του πινελιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει προσθέσει φιοριτούρες για να το εκμοντερνίσει. Απλώς, η δική του κόκκινη σάλτσα φτιάχνεται με μεδούλι, που της προσθέτει έξτρα ένταση. Ψήνουν καλά και τυλίγουν σε σωστή πίτα μπιφτέκι, χοιρινό και μπούτι κοτόπουλου. Τελεία.

Προσθέτουν τζατζίκι, ντομάτα, κρεμμύδι, μαϊντανό και σουμάκ, ενώ στο κοτόπουλο, πέρα από την κόκκινη σάλτσα, βάζουν και μια λεμονάτη.

Θα μου πείτε, αυτό είναι κλασικό; Σίγουρα περισσότερο από το κοτομπέικον με τη σος μουστάρδα – μαγιονέζα που έχουμε καταναλώσει τα παιδιά των ’90s. Και ναι, κοτόπουλο δεν δούλευαν οι παλιοί του είδους, αλλά το κοινό πια το ζητάει και η παράδοση είναι κάτι δυναμικό.

Κι αν θέλετε ντε και καλά τηγανητές πατάτες, τις δίνουν σε μερίδα. Μάλιστα, τις προσφέρουν και με κοκκινιστή σάλτσα και τριμμένη φέτα.

Κι αν δεν τρώτε τίποτα χωρίς σαλάτα, σερβίρουν ξεφλουδισμένη ντομάτα με κρίταμο, κάπαρη και ανθό αλατιού, λιτά και ωραία.  

Πίσω από αυτό το νέο σουβλατζίδικο της Αθήνας βρίσκεται ο Βαγγέλης Λεούσης. Είναι κι αυτό μια τάση: σεφ αξιώσεων που καταπιάνονται με τα φαγητά που τρώμε στο χέρι. Ακριβώς απέναντι από τον Λούη, στην οδό Ερατοσθένους, λειτουργεί και το δικό του Nob. Αν, λοιπόν, κάποια μέρα λαχταρήσετε μπέργκερ αντί για σουβλάκι, δοκιμάστε το double smash cheeseburger.

Στο σουβλάκι, στην πίτσα και στο μπέργκερ, από τα πιο απλά του καταλόγου καταλαβαίνεις την ποιότητα, όπως λέει και ένα γνωστό, παλιό γαστρονομικό χαϊκού.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.