Τι κρασιά θα πιούμε το Πάσχα

Για την Ελπίδα Λυκούδη, το ελληνικό Πάσχα δεν θέλει συστάσεις: μαγειρίτσα μετά την Ανάσταση, αυγά, μεζέδες, αρνί στη σούβλα, κοκορέτσι, σαλάτες, ένταση, λιπαρότητα και ένα τραπέζι που κρατάει ώρες.

Αν κάτι αξίζει να αλλάξει, όμως, όπως επισημαίνει η sommelier στο εστιατόριο Gallina, «δεν είναι το φαγητό, αλλά ο τρόπος που το συνοδεύουμε». Δεν χρειαζόμαστε απαραίτητα πιο «βαριά» κρασιά, αλλά κρασιά «με περισσότερη φρεσκάδα, ενέργεια και ένα στυλ που δεν κουράζει όσο περνά η μέρα».

Ακολουθούν πέντε κρασιά, ελληνικά και ξένα, παραδοσιακά και λίγο αλλιώτικα, που θα κάνουν το τραπέζι σας πιο ζωντανό, χωρίς να το υπερφορτώσουν. Ένα μικρό παιχνίδι ανάμεσα
σε παράδοση και σύγχρονο στιλ.

Η Ελπίδα Λυκούδη, sommelier στο εστιατόριο Gallina, φτιάχνει την πασχαλινή μας λίστα

Domaine de la Taille aux Loups – Triple Zéro (Loire, Γαλλία)

Για τη μαγειρίτσα και την Ανάσταση
Αφρώδες από Chenin Blanc, με καθαρότητα, φυσαλίδα και έντονη οξύτητα. Λειτουργεί ιδανικά με το αυγολέμονο και τη λιπαρότητα της μαγειρίτσας.

Ελληνική εναλλακτική: Ένα αφρώδες pét-nat από Μοσχάτο ή Ασύρτικο μπορεί να παίξει τον ίδιο ρόλο στο τραπέζι με φρεσκάδα, φυσαλίδα και χαμηλό βάρος.

Strohmeier – Weiss No. 13 (Steiermark, Αυστρία)

Το λευκό που κρατάει το τραπέζι μαζί
Λευκό με δομή, οξύτητα, ευελιξία και με αρκετή υφή ώστε να σταθεί δίπλα στο φαγητό, χωρίς να χάνει τη φρεσκάδα του.

Ελληνική εναλλακτική: Μια Ρομπόλα Κεφαλονιάς με ορυκτότητα και κοφτερή οξύτητα από υψόμετρο. Εναλλακτικά, ένα ξηρό Μοσχάτο που δίνει αρωματική ένταση χωρίς να χάνει τη φρεσκάδα του ή ένα ήπιας εκχύλισης (orange) Ασύρτικο για λίγο παραπάνω βάθος.

Thibault Cappellaro – Ze-Ro (Rhône, Γαλλία)

Για κοκορέτσι και εντόσθια
Ελαφρύ, ζουμερό κόκκινο με υψηλή οξύτητα και φρούτο. Δεν σκεπάζει τα αρώματα, αλλά ακολουθεί τα έντονα πιάτα. Ιδανικά πίνεται λίγο δροσερό.

Ελληνική εναλλακτική: Ένα φρέσκο Λημνιό ή μια πιο νεανική Γουμένισσα μπορούν να σταθούν εξίσου καλά.

Χατζηβαρύτη – Xinomavro “Mus” (Γουμένισσα, Ελλάδα)

Για το αρνί
Ξινόμαυρο με φρέσκο χαρακτήρα: κόκκινο φρούτο, οξύτητα και μαλακές τανίνες. Έχει την ένταση που χρειάζεται για το αρνί χωρίς να βαραίνει.

Διεθνής εναλλακτική: Ένα Aglianico σε πιο “νεανική” εκδοχή, όπως το Ognostro του Marco Tinessa, ή ένα Gamay, όπως το Morgon του Jean Foillard, που δίνει φρούτο και ένταση χωρίς βάρος.

Retsinalism – Ανδρέας Πατίστης (Αττική, Ελλάδα)

Το wildcard που τελικά ταιριάζει με όλα
Μια ρετσίνα που δεν θυμίζει τίποτα από τα στερεότυπα: καθαρή, δομημένη και φρέσκια. Συνοδεύει μεζέδες και λιπαρά κομμάτια και αποδεικνύει ότι η παράδοση μπορεί να γίνει σύγχρονη.

Τα περισσότερα από τα παραπάνω κρασιά βρίσκονται σε επιλεγμένες κάβες και wine bars που εστιάζουν σε κρασιά χαμηλής παρέμβασης και ακόμη κι αν δεν βρείτε το ακριβές label, αυτό που έχει σημασία είναι το στυλ: οξύτητα, ισορροπία και κρασιά που θέλεις να συνεχίσεις να πίνεις όσο περνά η μέρα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ