Τρώμε ξανά από τον Χρύσανθο Καραμολέγκο στην Αθήνα
- 25 ΑΥΓ 2026
«Ερεθίσματα παίρνω από παντού αλλά προσπαθώ πάντα να καταλήγω σε μία ελληνικότητα. Δεν ξέρω αν το καταφέρνω». Ο Χρύσανθος Καραμολέγκος είναι ένας μάγειρας που έχει αφήσει το αποτύπωμά του στην ελληνική γαστρονομία.
Μετά τη συνεργασία του με το Costa Navarino, η εύφορη γη της Μεσσηνίας, σε συνδυασμό με τον Ταΰγετο από τη μία και τη θάλασσα από την αλλη, τον κέρδισε. Έτσι, άνοιξε το εστιατόριό του Anama στη Γιάλοβα, στο οποίο μαγειρεύει με σεβασμό στην ελληνική κουζίνα, μπολιάζοντας όμως ιδέες από όλο τον κόσμο.
Συζητάμε για το ότι ο κόσμος – ειδικά οι επισκέπτες από άλλες χώρες – έχει κουραστεί να του σερβίρουν ακριβές κοπές, rib eye και πιάτα με υλικά που δεν έχουν ουδεμία σχέση με τον τόπο.
Ζώντας στη Μεσσηνία, κατάφερε να επιτύχει όπως λέει «ψυχολογική ανάταση». Για έναν μάγειρα είναι ακατόρθωτο να έχει επαφή με τη φύση στην Αθήνα, άρα και σχετικά ερεθίσματα, και αρκετά δύσκολο να αποκτήσει προσωπικές επαφές με τους παραγωγούς.
«Εδώ, είσαι μαζί με τους καλλιεργητές, κάθεστε σε ένα τραπέζι να μιλήσετε, οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί σε σχέση με την πόλη».
Πλέον, συνεργάζεται με παραγωγούς που καλλιεργούν για το εστιατόριό του, προμηθεύεται αρωματικά, βότανα και λαχανικά από το βουνό και φυσικά επισκέπτεται κάθε εβδομάδα τη φοβερή λαϊκή αγορά στην Καλαμάτα.
Μετά από 15 χρόνια απουσίας από τα αθηναϊκά δρώμενα, ο Χρύσανθος Καραμολέγκος επέστρεψε στην πόλη για να αναλάβει το εστιατόριο Zappa στην Αίγλη, έχοντας στο πλευρό του τη σταθερή του συνεργάτιδα Γεωργία Παπαϊωάννου. Τον χώρο συμπληρώνουν ένα cocktail bar το οποίο έχει αναλάβει ο Θοδωρής Πύριλλος, αλλά και ένα wine bar, με μια λίστα ελληνικών και ξένων κρασιών.
Η Μεσσηνία παραμένει η βάση του σεφ, καθώς αποτελεί επίσης και την κύρια πηγή των πρώτων υλών που χρησιμοποιεί στην κουζίνα του και στην Αθήνα. Το μενού για το εστιατόριο στην Αίγλη χαρακτηρίζεται από φρεσκάδα, είναι ελαφρύ, και κάθε πιάτο έχει ένα νόημα ύπαρξης.
Όσο κουβεντιάζουμε για την πορεία της ελληνικής γαστρονομίας σήμερα, μου λέει ότι ντρέπεται που τα εστιατόρια δεν σερβίρουν κλασικά ελληνικά φαγητά, όπως τα λαδερά. «Είναι σημαντικό για εμένα να υπάρχουν, πειράζοντας κάποια πιάτα αλλά πάντα με σεβασμό». Το πρώτο πιάτο που έρχεται στο τραπέζι είναι το ψωμί, με ελαιόλαδο, ελιές και πελτέ. Για όσους παρακολουθούν τον σεφ, ο πελτές είναι η αδυναμία του καθώς ο πατέρας του ήταν τοματοπαραγωγός στη Σαντορίνη.
Οι μαρουλοντολμάδες με γαρίδα και καραβίδα, μάραθο και μία σάλτσα με ζαφορά και Dry Martini, είναι επίσης ένα πιάτο σήμα κατατεθέν του. Υπάρχει μία ωραία ισορροπία στον κατάλογο, αλλά προσωπικά μου άρεσε που τα λαχανικά πρωτοστατούν κι έχεις επιλογές σε ψαρικά και θαλασσινά, όπως οι γαρίδες με αγκινάρα, τα φετουτσίνι με βασιλικό καβούρι, τσίλι και λεμόνι σε ζύμωση ή τη σφυρίδα μπιάνκο, με το ψάρι ποσέ πάνω σε μια βουτυρένια στρώση πατάτας με αυγοτάραχο.
Η ώρα του γλυκού δεν έχει μόνο απόλαυση αλλά και ενδιαφέρον. Εμπνεόμενος από το ινδικό παγωτό κούλφι, ο σεφ συνδυάζει την πολύ φίνα tarte tatin του με παγωτό από φύλλα δάφνης και την τάρτα λεμονιού με παγωτό κουρκουμά. Σε κάθε κουταλιά σού σκάει και κάτι διαφορετικό στον ουρανίσκο.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.