Στον Τόμας, στον Νέο Κόσμο, το κεμπάπ είναι σταθερή αξία
- 29 ΜΑΡ 2026
Στο Δουργούτι, μία από τις ιστορικές συνοικίες της Αθήνας, με επάλληλα στρώματα, αναμείξεις και ενσωματώσεις, η αυτοσχέδια προσφυγική γειτονιά φιλοξενούσε Αρμένιους, Μικρασιάτες και άλλους πληθυσμούς από την Ήπειρο, τη Μακεδονία, αλλά και από όλο τον κόσμο. Ιστορικές μνήμες και ένα πρότυπο κοινωνίας, όπου ζυμώθηκαν οι διαφορές των πολιτισμών, δημιουργώντας τελικά μια μοναδική ταυτότητα και φυσιογνωμία.
Για μία νέα αρχή ήρθε στην Αθήνα το 1977 και ο Αρμένιος Τόμας, ο οποίος έμελλε τελικά να στεριώσει στον Νέο Κόσμο. Έχοντας μυηθεί στα μυστικά της μαγειρικής από τη μητέρα του, αποφάσισε να αφήσει πίσω του τη δουλειά του ως μοντελίστ και να ανοίξει το ομώνυμο μαγαζί του, που σήμερα αποτελεί σταθερή αξία στο κεμπάπ. Άλλαξε τρεις φορές στέγη – πάντα στην περιοχή του Νέου Κόσμου – μέχρι να καταλήξει στο σημερινό του πόστο.
Ο Τόμας έχει τους θαμώνες του εδώ και χρόνια, αλλά κερδίζει συνεχώς νέο κόσμο – ανάμεσά τους και τουρίστες, καθώς η περιοχή έχει παραδοθεί σε μεγάλο βαθμό στα Airbnb. Το μαγαζί του ήταν και παραμένει απλοϊκό, όπως άλλωστε και το φαγητό του. Στην πίτα, βάζει μόνο ντομάτα και κρεμμύδι.
Παραμένει σημείο συνάντησης για το μεσημεριανό διάλειμμα, όσο κι αν οι συνήθειες των νεότερων έχουν αλλάξει. Κι αυτό που μένει αναλλοίωτο μέσα στα χρόνια είναι η γεύση και η ποιότητα στο φαγητό.
«Είχε έρθει κάποτε ένας κύριος από τη Γερμανία για να φάει και, όταν επέστρεψε μετά από 15 χρόνια με τη σύζυγό του, μας είπε ότι είναι η ίδια γεύση. Ήταν πολύ ωραίο να το ακούς», μου είχε πει σε μία παλιότερη συνάντησή μας.
Το κεμπάπ το φτιάχνουν αποκλειστικά μόνοι τους, επιλέγοντας μοσχαρίσιο και αρνίσιο κιμά σε τέλεια αναλογία. Το μόνο επιπλέον που προστίθεται στο μείγμα, είναι το αλάτι. Ο μικρότερος γιος του, ο Μάριος, συνεχίζει μια παράδοση χρόνων, χωρίς να πειράξει στο ελάχιστο τη συνταγή. Έχει όμως προστεθεί και κεμπάπ από κοτόπουλο, φαλάφελ και σουτζούκι.
Παρά τις αλλαγές που έχει φέρει ο χρόνος στην περιοχή, το ψητοπωλείο του Τόμας παραμένει ένα σημείο αναφοράς για την καθημερινότητα της γειτονιάς. Ανάμεσα σε παλιούς κατοίκους και νέους επισκέπτες, δημιουργείται μια αίσθηση συνέχειας, όπου το φαγητό λειτουργεί ως κοινός τόπος συνάντησης. Οι μυρωδιές από το ψήσιμο στα κάρβουνα, η απλότητα των υλικών και η συνέπεια στη γεύση συνθέτουν μια σταθερά που πάντα έχουμε ανάγκη.
