Το Aglio, Olio & Peperoncino μετακόμισε στο Μετς αλλά παραμένει ανακουφιστικά οικείο

Μετά από 23 χρόνια στην Ακρόπολη, το Aglio, Olio & Peperoncino έκλεισε πίσω του την πόρτα της μονοκατοικίας που φιλοξένησε για δύο δεκαετίες την ιδέα τεσσάρων συνεργατών και άνοιξε μια άλλη, σε ένα νέο, όμορφο κτίριο που το στεγάζει από τις αρχές του χρόνου στο Μετς.

Στη Μάρκου Μουσούρου, τον δρόμο όπου συχνά κοντοστέκεσαι για να χαζέψεις τα σπίτια, το ιταλικό εστιατόριο ανοίγει πια από νωρίς, αλλάζοντας ελαφρώς τις παλιές του συνήθειες.

Η Σουζάνα Τσιώτη και ο Ηρακλής Ραφτόπουλος, δύο από τους τέσσερις αρχικούς συνεταίρους, συνεχίζουν την επιχείρηση μαζί με την πολύτιμη συμβολή της Αγορής Μαρτζιώκα, που εργάζεται μαζί τους εδώ και 15 χρόνια. Το τρίο αυτό κουβαλά όχι μόνο εμπειρία, αλλά και μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη φιλοξενία, την κουζίνα και τη σχέση με τον κόσμο.

Ο λόγος που το Aglio, Olio & Peperoncino αναγκάστηκε να αλλάξει στέγη είναι πια γνώριμος στην Αθήνα των ξενοδοχείων και των Airbnb. «Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν πια γειτονιά. Ό,τι γινόταν αφορούσε τον τουρίστα. Έγινε αφιλόξενη για όλους εμάς», λέει η Σουζάνα Τσιώτη. Το φαινόμενο των εστιατορίων που ανοίγουν αποκλειστικά για περαστικούς επισκέπτες έχει αλλάξει ριζικά το τοπίο. Εκείνη όμως επιμένει στις προσωπικές σχέσεις.

Η ειρωνεία είναι πως όταν πρωτοπήγαν στην Πορίνου, στην Ακρόπολη, η γειτονιά «ξεφορτωνόταν» σιγά σιγά τα συνεργεία αυτοκινήτων. Σε μια ήδη σκοτεινή περιοχή, βρήκαν ένα απομονωμένο στενάκι και, παρά την αποθάρρυνση των κατοίκων που τους έλεγαν «πετάτε τα λεφτά σας», άνοιξαν. Μέχρι και το 2012, τα θυμάται ως πολύ ωραία χρόνια.

Το Aglio, Olio & Peperoncino ξεκίνησε σχεδόν από χόμπι. Μαγείρευαν γιατί τους άρεσε. Ο Ηρακλής Ραφτόπουλος είχε έρθει από την Ιταλία, κουβαλώντας μαζί του μια βιωματική σχέση με την απλότητα της ιταλικής κουζίνας: σκόρδο, καυτερό, πεπεροντσίνο, καθαρές γεύσεις.

Πιάτα φαινομενικά απλά, αλλά απαιτητικά στην εκτέλεση. Το aglio, olio & peperoncino, για παράδειγμα, είναι ένα πιάτο που πολλοί θεωρούν ταπεινό και γι’ αυτό δεν το επιχειρούν. Κι όμως, χρειάζεται να κρατήσεις μια ισορροπία και σίγουρα να προσέξεις να μην καεί το σκόρδο. Μαζί με την pasta alla siciliana παραμένουν πιάτα – σήμα κατατεθέν του καταλόγου.

Στο Μετς, πάνω από το Α’ Νεκροταφείο και δίπλα στο μικρό άλσος Λογγίνου, το μαγαζί βρίσκει μια νέα καθημερινότητα. Αρχικά αναζητούσαν χώρο στο Παγκράτι, αλλά τελικά προέκυψε αυτός, με τη βοήθεια ενός ζευγαριού πελατών που είδαν ότι είναι διαθέσιμος.

Ο εξωτερικός χώρος είναι από τα μεγάλα του πλεονεκτήματα. Στη σάλα, θα βρείτε και πάλι τα γνώριμα έργα της Παναγιώτας Αλεξοπούλου να κρέμονται στους τοίχους, όπως την εύσωμη κυρία που στηρίζει στο κεφάλι της μια πιατέλα με φρέσκα ζυμαρικά ενώ αριστερά και δεξιά ξεπηδούν ένα σκόρδο και το πεπεροντσίνο.

Κάποτε, μάλιστα ένας κύριος φωτογράφισε έναν πίνακα και έγραψε στην κριτική του «πολύ αλάτι». Οι ιδιοκτήτες γέλασαν.

Με το μαγαζί να ανοίγει πια από νωρίς, προστίθεται ο καφές, κάποια σάντουιτς, μια πίτα ημέρας, μπρουσκέτες, ένα γλυκό. Αν κάποιος θέλει να περάσει για κρασί το μεσημέρι ή το απόγευμα, μπορεί να τσιμπολογήσει, ενώ αργότερα ανοίγει κανονικά η κουζίνα. Οι ιδιοκτήτες θέλουν ένα μαγαζί για όλους, χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψει κανείς πολλά.

Τα ζυμαρικά είναι πάντα στο επίκεντρο. Έχει προστεθεί επίσης φρέσκια, χειροποίητη pasta, μαζί με νιόκι, ενώ θα φροντίζουν να διαφοροποιούν τα πιάτα τους. Τα γλυκά είναι η μεγάλη αγάπη της Σουζάνας και στήνονται την ώρα της παραγγελίας, όπως μαγειρεύονται κι a la minute σχεδόν όλα τα πιάτα.

«Λέω συχνά ότι είμαστε ένα δύσκολο, ένα άργο μαγαζί. Κάποιοι το αντέχουν, κάποιοι όχι. Όταν πεινάς, μπορεί να βγουν άγρια ένστικτα, και έχουν συμβεί διάφορα», λέει. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι εδώ δεν ταίριαξε ούτε και πρόκειται να ταιριάξει ποτέ η συνθήκη των slots.

«Εδώ, εγώ λέω στους πελάτες να περιμένουν, θα τους ζητήσω να φάνε και να φύγουν;», καταλήγει γελώντας.

Είκοσι τρία χρόνια μετά, η παρέα που έστησε το εστιατόριο μπορεί να μην είναι πια ακριβώς η ίδια, αλλά η φιλοσοφία τους δεν έχει μετατοπιστεί. Το Aglio, Olio & Peperoncino παραμένει ανακουφιστικά οικείο, σαν να έχει μείνει σε εκείνη την εποχή που βγαίναμε έξω για να περάσουμε καλά. Τόσο απλά.