Κι όμως, χαμένη από τη φρίκη του Παρισιού βγήκε η Ελλάδα

Ο Κωνσταντίνος Αμπατζής παρακολούθησε με απογοήτευση τις αντιδράσεις που προκάλεσε στη χώρα μας η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι.
SHARES

Θα ξεκινήσω με μια παραδοχή ήττας. Τρεις ημέρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, το οποίο αποτελεί αναμφίβολα μέρος μιας παγκόσμιας αλυσίδας γεγονότων (με τη συνέχεια να έχει πάρει σάρκα και οστά από χθες το βράδυ με την επίθεση της γαλλικής αεροπορίας στη Συρία) εγώ θα κάτσω να ασχοληθώ με τα tweet, τα Facebook posts και τις δημόσιες τοποθετήσεις και συμπεριφορές των συμπατριωτών μας.

Τα σοβαρά βέβαια τα κάλυψαν με τον καλύτερο τρόπο ο Χρήστος κι ο Ηλίας και η αλήθεια είναι ότι με εκφράζουν απόλυτα, οπότε μπορώ για λίγο να προσποιηθώ ότι δεν βλέπω το δάσος και να ασχοληθώ με το δέντρο.

Όπου δέντρο, η ελληνική έφεση στην παράνοια, τη διχόνοια, τη λογική του ξερόλα και την ανάγκη να τοποθετηθούμε για όλα άμεσα, σαν να πρόκειται για κάποιον άτυπο διαγωνισμό εξυπνότερης ατάκας και ταχύτερης αντίδρασης απέναντι σε ένα παγκόσμιο γεγονός.

 

Θα ξεκινήσω από την αγαπημένη συνήθεια των Ελλήνων, τον τσακωμό. Διότι ένα τραγικό γεγονός στο Παρίσι, είναι για μας μια ιδανική αφορμή να χωριστούμε και πάλι σε δυο στρατόπεδα.

Αυτή τη φορά, χωριστήκαμε σε αυτούς που βρήκαν την τέλεια αφορμή να ζητήσουν σε όλους τους τόνους να κλείσουν τα σύνορα και σε αυτούς που διαφώνησαν εντελώς με μια τέτοια προοπτική, σε αυτούς που έβαλαν τη γαλλική σημαία στο προφίλ τους και σε αυτούς που όχι μόνο δεν την έβαλαν, αλλά ειρωνεύτηκαν και αυτούς που το έπραξαν και τέλος, σε αυτούς που εκδήλωσαν τη θλίψη τους για τα θύματα του Παρισιού και σε εκείνους που απάντησαν “ναι αλλά γιατί δεν θρηνείς και για τα θύματα στη Συρία, στο Λίβανο και τις υπόλοιπες μη δυτικές χώρες;”.

Με λίγα λόγια, καλά να είμαστε και θα βρούμε στρατόπεδα για να χωριστούμε και απόψεις πίσω από τις οποίες θα ταχθούμε. Πάντα με φανατισμό, ποτέ με ψυχραιμία και φυσικά, προς Θεού, χωρίς την παραμικρή διάθεση να το συζητήσουμε.

Όπως για παράδειγμα έγινε από αρκετούς σχολιαστές στα κείμενα που γράφτηκαν λίγες ώρες μετά την επίθεση. Όπως ας μη γελιόμαστε, γίνεται σχεδόν κάθε φορά που κάποιος διαφωνεί. Αντί να παραθέσει τα επιχειρήματά του με ψυχραιμία και διάθεση συζήτησης, επιλέγει να κάνει μια προσωπική επίθεση στον αρθρογράφο και τους σχολιαστές που διαφωνούν μαζί του.

Η δική μας άποψη είναι η σωστή και όλοι οι υπόλοιποι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Αν τολμήσουν δε να υπονοήσουν ότι κάνουμε λάθος, τότε ο μόνος δρόμος είναι οι προσβολές και οι χαρακτηρισμοί, μέχρι να βρούμε το δίκιο μας.

 

Αυτή τη φορά, σπάσαμε κάθε ρεκόρ ταχύτητας ανεύθυνων τοποθετήσεων, μόλις λίγα λεπτά μετά τα τραγικά γεγονότα που παρακολουθήσαμε με κομμένη την ανάσα. Με πρωτοστάτες αυτών, νυν και πρώην βουλευτές και δημοσιογράφους. Η λύση είχε φυσικά βρεθεί: Να κλείσουν τα σύνορα, αδιακρίτως και ανεξαιρέτως.

Διότι το να κατανοήσουμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των προσφύγων, φεύγει τρέχοντας με κίνδυνο της ζωής του από τη Συρία, ακριβώς για να γλιτώσει από αυτούς τους τρομοκράτες, είναι αδιανόητο. Αφήστε τους πρόσφυγες να πεθάνουν, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο από τους τρομοκράτες. Το ότι ήδη έχει αποκαλυφθεί ότι κάποιοι εκ των τρομοκρατών είχαν γαλλικό διαβατήριο βέβαια, είναι ψιλά γράμματα.

Προσοχή, δεν επικαλούμαι ότι η ασταμάτητη και δίχως ελέγχους εισροή μεταναστών είναι κάτι ιδανικό. Προφανώς και πρέπει να γίνονται έλεγχοι, προφανώς και πρέπει να βρεθεί μια λύση για την ομαλή υποδοχή τους, προφανώς και δεν γίνεται να μείνουν όλοι στην Ελλάδα. Η λύση όμως δεν είναι το άλλο άκρο, υπέρ του οποίου πρόλαβαν πολλοί να ταχθούν. Υψώνουμε δηλαδή ένα τείχος και τους αφήνουμε να πνιγούν.

Το θλιβερό είναι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πως τέτοιου είδους ρητορικές, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενισχύουν τα ήδη ισχυρά ακροδεξιά ρεύματα σε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι όλοι οι πρόσφυγες τρομοκράτες, δεν είναι φυσικά ούτε όλοι οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες. Το αντίθετο συμβαίνει. Η συντριπτική πλειονότητα ΔΕΝ είναι. Το τσουβάλιασμα και τα στερεότυπα αποτελούν τις απαρχές του φασισμού και το παρακάτω σκίτσο αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο το κλίμα που έχει διαμορφωθεί.

 

Εκτός των ακραίων αυτών απόψεων, θαυμάσαμε και εξαιρετικές θεωρίες συνωμοσίας. Για τις ΗΠΑ που βρίσκονταν πίσω από αυτήν την επίθεση, για τον Μπους που δημιούργησε την Αλ Κάιντα κι ένα σωρό ομορφιές που θα έκαναν περήφανο τον Λιακόπουλο.

Όταν βέβαια μια πρώην εκλεγμένη βουλευτής του ελληνικού λαού σπεύδει να δηλώσει αυτό, λίγη ώρα μόλις μετά τα τραγικά γεγονότα, δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για σχολιασμό.

 

Δεν θέλω να σταθώ στην ουσία των πραγμάτων, δεν θα μπω καν στον κόπο να εξηγήσω γιατί αυτό που έγραψε η Ραχήλ Μακρή είνα τουλάχιστον κωμικό. Ούτε είναι προφανώς ουσιαστικό να δώσει κάποιος εξηγήσεις για τους λόγους που έβαλε τη γαλλική σημαία στο προφίλ του, ή γιατί επέλεξε να στεναχωρηθεί περισσότερο τώρα σε σχέση με πρόσφατες επιθέσεις σε χώρες που τυχαίνει να βρίσκονται πιο μακριά από τη Γαλλία.

Γιατί να ασχολούμαστε με αυτό, εκεί κρύβεται η ουσία; Αν κάποιος αισθάνεται ότι τον εκφράζει, ας βάψει και ολόκληρο το σπίτι του τρικολόρ. Πρέπει όλοι να συμφωνούμε κι όποιος δεν έχει την ίδια γνώμη με εμάς είναι αυτόματα γραφικός, κακός και κομπλεξικός;

 

Πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις για τους λόγους που μια επίθεση στη Γαλλία μας σοκάρει λίγο περισσότερο; Τι να κάνουμε, ο τρόπος ζωής των Γάλλων, η γεωγραφική εγγύτητα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε πάει στο Παρίσι ή έχουμε γνωστούς εκεί, μας κάνει να σοκαριζόμαστε λιγάκι παραπάνω. Έτσι λειτουργούν οι άνθρωποι, καλώς ή κακώς, έτσι λειτουργούν τα συναισθήματα. Δεν σημαίνει φυσικά ότι αξιολογούμε τη μια ζωή υψηλότερα από τις υπόλοιπες.

Η αντίδραση των Γάλλων, τα πρώτα κιόλας λεπτά μετά την επίθεση, ήταν υποδειγματική, προσφέροντας σε όλους ένα παράδειγμα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας σε δύσκολες στιγμές. Αν -χτύπα ξύλο, μακριά από εμάς κλπ- κάτι αντίστοιχο συμβεί στην Ελλάδα, τρέμω για την αντίδραση που θα δείξουμε. Το πιθανότερο είναι ότι θα βγούμε όλοι στους δρόμους για να πλακωθούμε μεταξύ μας. Πρώτη φορά θα είναι άλλωστε;

Για το τέλος, κρατάω και την -για ακόμη μια φορά- επιπόλαιη στάση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία αναπαρήγαγαν ειδήσεις χωρίς να κάνουν καν τον κόπο να τις διασταυρώσουν, φυσικά κατά το δοκούν.

Η Ακρόπολη που “βάφτηκε” στα χρώματα της γαλλικής σημαίας μόνο στο Twitter, το διαβατήριο του τρομοκράτη που ακόμα ψάχνουμε αν ήταν πλαστό, όμως από κάποια μέσα στην Ελλάδα παρουσιάστηκε εξαρχής ως δεδομένο και πολλές ακόμα “πληροφορίες” που τις ακούγαμε στις ειδήσεις και λίγα λεπτά αργότερα βλέπαμε να διαψεύδονται από μέσα του εξωτερικού. Λίγη προσοχή πριν αναπαραχθεί μια πληροφορία δεν βλάπτει, ειδικά σε τόσο κρίσιμες στιγμές.

Δυστυχώς, ενώ όλος ο πλανήτης μετράει τις πληγές του από τα συνεχή χτυπήματα ενός πολέμου που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, στην Ελλάδα για ακόμη μια φορά βρήκαμε την τέλεια αφορμή για να επιδοθούμε στο εθνικό μας σπορ: το φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, το διχασμό και τους τσακωμούς. Περαστικά μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Η τρομοκρατία περνάει ακριβώς όπου και όπως γουστάρει αυτή

Ας μη γίνουμε κι εμείς φανατικοί

Η καρδιά της Δύσης χτυπήθηκε σκληρά

Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να προσευχόμαστε για το Παρίσι;

Διχαστείτε, είναι μεταδοτικό

Κωνσταντίνος Αμπατζής

Editor

Έχω γράψει με την ίδια σοβαρότητα για αγώνες ποδοσφαίρου Δ' Εθνικής και συναυλίες των One Direction. Πλέον, γράφω στο ONEMAN για αυτά που μου αρέσουν, όπως τη μουσική, τις σειρές, τα σπορ και το φαγητό. Δεν πιστεύω στα ζώδια.

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.