Η Lizzie Brochere είναι υπερφυσικά όμορφη

Μας έρχεται από τη Γαλλία, δεν φοβάται τους δύσκολους ρόλους κι αγαπάει τους εξωγήινους. Φαντάζομαι την αγαπάνε κι εκείνοι.
SHARES

Άργησα να ξεκινήσω τη δεύτερη σεζόν του “The Strain”. Παρ’ ότι η πρώτη σεζόν είχε όλα όσα θέλω από μια σειρά, δηλαδή δράση, αγωνία, αίσθηση του μεταφυσικού, έναν υπεραιωνόβιο κακό και πάρα πολλούς βρυκόλακες, μόλις την ολοκλήρωσα ένιωθα ότι κάτι έλειπε.

Με αρκετές εβδομάδες καθυστέρηση και με μοναδικό σκοπό να γεμίσω το χρόνο μιας τετράωρης πτήσης, πάτησα το play στο S02E01, ψάχνοντας για έναν καλό λόγο να συνεχίσω να το παρακολουθώ.

Ο λόγος αυτός βρέθηκε λίγα λεπτά αργότερα και είχε ονοματεπώνυμο: Lizzie Brochere. H 30χρονη Γαλλίδα ήταν ο άσος που βγήκε από το μανίκι των δημιουργών της σειράς για τη δεύτερη σεζόν και ήταν ένας άσος ικανός όχι μόνο να σώσει την παρτίδα αλλά και να την κερδίσει.

 

Ως Coco Marchand, κατάφερε να γοητεύσει τον μεγιστάνα  Eldritch Palmer, ο οποίος στην πρώτη σεζόν συμφώνησε να χρηματοδοτήσει τον αρχηγό των βρυκολάκων με αντάλλαγμα την αιώνια ζωή, και αυτός την πήρε αμέσως στο πλευρό του για προσωπική βοηθό. Σοφή κίνηση. Τι να την κάνεις την αιώνια ζωή χωρίς μια πανέμορφη γυναίκα δίπλα σου;

 

Δεν περίμενα πάντως το “The Strain” για να μάθω την εξωπραγματικά όμορφη και γλυκιά Lizzie. Είχε φροντίσει γι’ αυτό ο ρόλος της ως Grace στη σεζόν “Asylum” του American Horror Story, που ήταν και ο ρόλος ο οποίος την ανέβασε επίπεδο.

 

Εκεί, η Lizzie υποδυόταν μια κοπέλα με “στενές επαφές τρίτου τύπου” και ιδιαίτερη επαφή με τους εξωγήινους. Εξαιρετική επιλογή των σεναριογράφων, αφού τέτοια ομορφιά δεν μοιάζει με γήινη. Πόσο τυχαίο άλλωστε είναι το γεγονός ότι η επαγγελματική της visa ανέγραφε πως πρόκειται για “εξωγήινη με σπάνιες ικανότητες”. Ναι σε όλα.

“Φυσικά και πιστεύω στους εξωγήινους. Βρίσκω πολύ εγωκεντρικό το να θεωρούμε ότι είμαστε τα μοναδικά νοήμονα όντα σε ολόκληρο το σύμπαν. Θα έβλεπα πολύ ευχάριστα μια ταινία από τη δική τους οπτική γωνία. Ίσως είμαστε εμείς οι παράξενοι”.

 

Αν δούμε τη ζωή της γεννημένης στο Παρίσι Lizzie από τη δική μας οπτική γωνία πάντως, το να γίνει ηθοποιός ήταν μονόδρομος. Η μητέρα της άλλωστε δούλευε ως casting director και την πρώτη φορά που την είδαμε on camera ήταν μόλις 10 μηνών, για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού σποτ.

 

Το 10 είναι μάλλον ο τυχερός της αριθμός, αφού σε ηλικία 10 ετών εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μικρή οθόνη, για τις ανάγκες του τηλεοπτικού φιλμ “Parents à mi-temps”. Ακολούθησαν πολλοί μικροί ρόλοι και στα 16 της ήρθε και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο.

 

Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει για τη νεαρή Lizzie, μαζί με τα πρώτα βραβεία για τους ρόλους της και η στενή συνεργασία με το σκηνοθετικό δίδυμο των Jean-Marc Barr και Pascal Arnold την έφερε πρωταγωνίστρια σε ιδιαίτερα προχωρημένες και προκλητικές ταινίες, με αποκορύφωμα το “American Translation” του 2011, μια ταινία στην οποία η Lizzie εμφανίζεται αρκέτες φορές ολόγυμνη.

“Συμμετείχα κι εγώ στο γράψιμο αυτών των ταινιών και θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα για το πως παρουσιάζεται η σεξουαλικότητα. Οι Γάλλοι έχουν πλέον εύκολη πρόσβαση σε πολλές ταινίες πορνό κι εμείς θέλαμε να δείξουμε ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος για να εκφράσεις την σεξουαλικότητα, ένας τρόπος όμορφος και ανθρώπινος”.

 

Μοιραία, ο πρώτος της αγγλόφωνος ρόλος στην ταινία “After Fall, Winter” το 2011 περιελάμβανε και πάλι αρκετές γυμνές σκηνές, με την Lizzie να υποδύεται μια dominatrix νοσοκόμα.

“Αγάπησα αυτό το ρόλο, πέρασα τέλεια. Ήταν πολύ δυνατός και ταυτόχρονα είχε πολύ χιούμορ. Στην ουσία ήταν κωμωδία, να ξέρετε ότι οι σαδομαζοχιστές δεν παίρνουν τον εαυτό τους και πολύ στα σοβαρά”.

 

Μετά ήρθε το “American Horror Story” και η Lizzie αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται παγκοσμίως γνωστή. Η ίδια σίγουρα δείχνει να περνάει υπέροχα.

“Είμαι ενθουσιασμένη που δουλεύω στις ΗΠΑ, όπου μπορώ να πάρω μέρος σε τόσα διαφορετικά και ενδιαφέροντα πρότζεκτ. Θα πήγαινα οπουδήποτε για να δουλέψω”.

 

Παρά την επιτυχία, η ίδια κρατάει χαμηλό προφίλ, κρατώντας τις λεπτομέρειες της προσωπικής της ζωής καλά κρυμμένες.

“Στην καθημερινή μου ζωή κάνω γιόγκα, βόλτες με το ποδήλατο, διαβάζω, βλέπω σειρές και πηγαίνω σε συναυλίες”.

 

Ό, τι κάνει κάθε κορίτσι στην ηλικία της δηλαδή. Όταν έχει μερικές ημέρες κενές, βολτάρει κάπου στην Καλιφόρνια ή απλά γυρίζει ξεκαρδιστικές παρωδίες όπως αυτή του “Η ζωή της Αντέλ” με τον αρκετά περιγραφικό τίτλο “Award Winning Indie Lesbian Sex Film”.

 

Το “The Strain” την έφερε ξανά στη ζωή μας. Η ίδια έχει δηλώσει ότι θα δουλέψει σε οποιοδήποτε πρότζεκτ της φαίνεται ενδιαφέρον. Κύριοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, στο χέρι σας είναι να την βλέπουμε πολύ συχνότερα. Της αξίζει και μας αξίζει.

 
Share
Follow
comments powered by Disqus
PROMO
Social Man
Newsletter

Το ΟΝΕΜΑΝ επιλέγει και σου στέλνει τα καλύτερα θέματα στο email σου.