<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι αγαπημένοι μας ρόλοι του Daniel Day-Lewis

Το πλήρωμα του PopCode διάλεξε τους αγαπημένους του ρόλους του καλύτερου ηθοποιού στον κόσμο, χωρίς να πιστεύει στιγμή ότι δεν θα προστεθεί ακόμη ένας μελλοντικά στο βιογραφικό του.

Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη χώρα μας με αφορμή τo ‘Phantom Thread’ των έξι υποψηφιοτήτων Όσκαρ και της συνεισφοράς του στην Εταιρία Προστασίας Σπαστικών/Πόρτα Ανοιχτή (όλα τα έσοδα της επίσημης πρεμιέρας θα διατεθούν στην οργάνωση μετά από δικό του αίτημα), ο Daniel Day-Lewis ρωτήθηκε πού πηγαίνουν οι ρόλοι του όταν έρχεται η ώρα να τους αφήσει πίσω.

«Ξανά μέσα μου υποθέτω, στο σκοτεινό κλουβί της ψυχής μου» απάντησε γελώντας, αλλά η δυσκολία του να αποχωριστεί τους χαρακτήρες που υποδύεται (μεταλλάσσεται σ’ αυτούς για να είμαστε ακριβέστεροι) έχει καταγραφεί ξανά και ξανά στην 47 ετών καριέρα του.

Το πρόβλημα, όπως εκμυστηρεύτηκε, είναι ότι ενδιαφέρεται να μάθει ακόμα περισσότερα γι’ αυτούς ακόμα κι όταν σβήνει και το τελευταίο φως στο σετ. Η λύση, όπως έχει διαπιστώσει, έρχεται όταν του επιτρέπουν να παρακολουθήσει την post-production πορεία τους. Στο μοντάζ η μυθοπλασία προσγειώνεται, αποκτά πιο πρακτική υπόσταση και «βοηθά στον εξορκισμό».

Τον μύθο του Daniel Day-Lewis δεν θα τον εξορκίσει κανείς. Ούτε ο ίδιος που θέλει να εγκαταλείψει την υποκριτική και να φτιάχνει μαρμελάδα στη φάρμα του έξω από το Δουβλίνο. Και οι ρόλοι του εκτός από μέσα του και μέσα στην κινηματογραφική ιστορία, αποθηκεύονται και στο προσωπικό hall of fame του καθενός μας.

Θα βρεις τους αγαπημένους μας παρακάτω:

O Bill the Butcher, για τον Πάνο Κοκκίνη

Σιχαίνομαι τους διθυραμβικούς 'επικήδειους'. Εκεί δηλαδή που τα πάντα που έχει κάνει κάποιος που δεν είναι πια μαζί μας γίνονται ξαφνικά φοβερά και τρομερά. Στην περίπτωσή, όμως, του ακριβοθώρητου Daniel, δεν υπάρχει τίποτα  όντως στο οποίο να έχει παίξει που να μην σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Και όχι, ο ρόλος του ως Bill the Butcher στο 'Gangs of New York', δεν είναι ότι καλύτερο έχει κάνει στη ζωή του. Είναι όμως ο τρόπος που θέλω εγώ να τον θυμάμαι. 'Αμερικάνο' ως το μεδούλι. Με το μάτι (και το τσιγκελωτό μουστάκι) να στάζει τρέλλα. Ένας αυθεντικός gangsta εποχής που θα έκανε ακόμη και τον 'Ι drink your milkshake'  Daniel Plainview του 'There Will Be Blood' να διστάσει να βρεθεί σε απόσταση βολής από την χατζάρα του.

Ο Daniel Plainview, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι για πάρα πολλά χρόνια αποκαλούσα τον ηθοποιό "Ντάνιελ ΝτέιΛ Λιούς" και ακόμα και σήμερα, εξακολουθώ να πιστεύω ότι και sex tape του ηθοποιού να διαρρεύσει, θα είναι αρκετό για να του χαρίσει υποψηφιότητα για Όσκαρ. Εδώ που τα λέμε πάντως, τα αξίζει όλα τα βραβεία, και το συνειδητοποίησα με το πόσο δυσκολεύτηκα στο να καταλήξω στον αγαπημένο μου ρόλο του. Θα επιλέξω τον Daniel Plainview του 'There Will be Blood' για τον τρόπο που χτίζει τον χαρακτήρα, για την προφορά του, για την κορύφωση (δεν δίνω spoiler, ποτέ δεν ξέρεις) και για τον Paul Thomas Anderson. Επιβλητικός, καθηλωτικός, τυπικός Daniel Day(L) Lewis εν ολίγοις, μια ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη που μοιάζει εκτός της εποχής του.

Ο Gerry Conlon, για τον Γιώργο Μυλωνά

Το 'In the name of the father' ήταν η πρώτη ταινία του Daniel Day Lewis που είδα. Από τότε έχω δει τις περισσότερες ταινίες του και όσο συγκλονιστικές και να ήταν οι ερμηνείες του στο ΄Το Αριστερό μου Πόδι' ή στο ΄Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης' τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει μέσα μου τον Gerry Conlon. Τον αδίκως φυλακισμένο Ιρλανδό ο οποίος αναγκάστηκε να ομολογήσει πως είχε συμμετάσχει σε έναν βομβαρδισμό που είχε κάνει ο IRA. Δεν έχω τη φήμη του ανθρώπου που κλαίει δύσκολα όταν βλέπει ταινίες, αλλά στο 'In the name of the father'  το δάκρυ πήγε κορόμηλο.

Daniel άσε τις κουταμάρες και συνέχισε να γυρνάς ταινίες. Κανείς δεν πιστεύει άλλωστε πως αυτή θα είναι η τελευταία σου.

Ο Τελευταίος των Μοϊκανών, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

O Daniel Day-Lewis κι η Madeleine Stowe είναι στο 'Last of the Mohicans' το ομορφότερο ζευγάρι των '90s, ένας πίνακας ομορφιάς μες στη βαρβαρότητα της σύγκρουσης πολιτισμών. Είναι η καλύτερη ταινία του Michael Mann, του αγαπημένου μου σκηνοθέτη, και ταυτόχρονα εκείνη όπου το κεντρικό ερωτικό στοιχείο γίνεται τόσο εμφανές που ξεπερνά την ίδια την ταινία. Ο Mann συνέχισε την καριέρα του γυρίζοντας παθιασμένα ματσό ρομάντσα μέσα σε αστικούς και μη λαβυρίνθους και σε μεγάλο βαθμό αυτό πάτησε πάνω στην ύπαρξη και μόνο του DDL και της Stowe εδώ. Ο Day-Lewis απλώς υπάρχει, και γύρω του χτίζεται ένα σύμπαν, και αυτές είναι ακριβώς οι αγαπημένες μου ερμηνείες, γιατί δεν σου εξηγούν τι βλέπεις, αλλά σε μεταφέρουν συναισθηματικά στον κόσμο τους.

Ο Gerry Conlon και για τον Κώστα Μανιάτη

Το 'In the Name of the Father' το είχα πετύχει τυχαία ένα βράδυ στην τηλεόραση των 90s, όντας μαθητούδι, τότε που ακόμα και μετά τις δεύτερες διαφημίσεις, αν πετύχαινες μία ταινία, καθόσουν και την έβλεπες. Απλά δεν την είδες από την αρχή, big deal, ήταν συνηθισμένο τότε. Κάπως έτσι έγινε και με το “Στο όνομα του πατρός”, που την είδα ουσιαστικά απ' τη μέση και μετά. Το έργο πέρα απ' το ό, τι με συγκλόνησε με την καφκική της παράνοια και το κλειστοφοβικό περιβάλλον του, πράγματα που τότε μου φαίνονταν πρωτόγνωρα, ανεξήγητα, με μύησε και σε ένα άγνωστο θέμα τότε για μένα και για πολλούς συνομίληκούς μου, την κόντρα προτεσταντών-καθολικών, τον IRA και ό, τι συμβαίνει τόσα χρόνια σε αυτήν τη γωνιά του χάρτη που λέγεται Ιρλανδία. Πολύ δυνατή ταινία, σπαρακτική ερμηνεία (ναι, σόρυ πώς αλλιώς να την πω) και ένας ηθοποιός που από εκεί και πέρα θα τον συναντούσα όλο και πιο σπάνια, αλλά πάντα θα με βεβαίωνε για ένα πράγμα: What you are about to see, mate, θα είναι ένα γαμ#$%$%@# αριστούργημα.

O Hawkeye ο σωστός και για την Ιωσηφίνα Γριβέα

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν o Daniel Day-Lewis έχει εξελιχθεί στο πιο καταξιωμένο romantic lead που έχει δει ο πλανήτης. Και σε action hero. Βασικά, και στα δύο μαζί.

Στο δικό μας του τα έφερε πολυσυλλεκτικά τα πράγματα η καριέρα του, με μια ιδιαιτέρως σπάνια πολυτέλεια για το σινάφι του που συνήθως μετά τον πρώτο πετυχημένο ρόλο το βάζουν και σηκώνει βαριές, περιοριστικές ταμπέλες στους ώμους του. Αλλά ναι, στην ήσυχη ερμηνεία του στον 'Τελευταίο των Μοϊκανών', είναι η πιο επιβλητική ήρεμη δύναμη που μπορώ να ξεχωρίσω μέσα στις κάπως θολές αναμνήσεις μιας 6χρονης. Την πρώτη φορά που έδειξε την ταινία η τηλεόραση, η κατά 8 χρόνια μεγαλύτερη αδερφή μου στην οποία χρωστάω σε μεγάλο βαθμό την πρώιμη εμμονή μου με οτιδήποτε ποπκουλτουριάρικο, δεν δεχόταν να κάνω τίποτε άλλο απ' το να την παρακολουθήσω μαζί της. Κάπως έτσι είδα για πρώτη φορά την αγαπημένη μου ταινία του Michael Mann και απέκτησα το πρώτο μου κινηματογραφικό crush. Μ' αυτά δεν παίζουν.

***

Ποιος είναι ο δικός σου αγαπημένος ρόλος του Daniel Day-Lewis;

* Το 'Phantom Thread' κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη UIP.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ