Οι 4 καλύτερες ταινίες με καρχαρίες που αυτή η συντάκτρια δεν μπορεί να δει

Με αφορμή την πρεμιέρα του ‘The Shallows’, η Ιωσηφίνα Γριβέα απαριθμεί τις καρχαροταινίες που θέλει, αλλά δεν μπορεί να δει.

Σκέφτηκα να ξεκινήσω με καμιά ατάκα τύπου τι σου είναι ο φόβος βρε παιδί μου, πόσο εύκολα μπορεί να σε εγκλωβίσει, αυτός κινεί τη Γη και όχι η αγάπη και άλλα τέτοια πεσιμιστικοφιλοσοφικά, αλλά λέω αντ’ αυτού να σας βάλω κατευθείαν μέσα στη στιγμή που οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με οδήγησαν στην αποκάλυψη ενός εκ των μεγαλύτερων φόβων μου στον εκλεκτό συνάδελφο, Θοδωρή Δημητρόπουλο. Αμέσως μετά θα περάσουμε σε μία λίστα που θα καταλάβεις σύντομα γιατί δεν είναι σαν όλες τις άλλες που κάνουμε εδώ στο PopCode, αλλά προς το παρόν κάνε λίγη υπομονή, σε κάποιον πρέπει να τα πω κι εγώ.

Προς το τέλος κάθε βδομάδας, ο Θοδωρής κι εγώ λαμβάνουμε ένα e-mail για το οποίο πάντα ανυπομονώ προσωπικά. Μιλάω για τη λίστα δημοσιογραφικών προβολών που θα πρέπει να παρακολουθήσουμε την επόμενη συνήθως εβδομάδα. Δεν ξέρω πώς θα το σκεφτόσασταν εσείς, αλλά για μένα όποια μέρα ξεκινάει με ταινία - έστω και κακή ή μέτρια - είναι μία καλή μέρα, ή τελοσπάντων καλύτερη από αυτήν που ξεκινάει με μένα σε ημιθανή κατάσταση στο ασανσέρ του γραφείου, οπότε ουσιαστικά μιλάμε για το καλύτερο επαγγελματικό e-mail που πρόκειται να πάρω ποτέ σε σταθερή βάση. Δεκαπέντε περίπου μέρες πριν όμως, ήξερα πως το επόμενο τέτοιο e-mail δε θα ήταν σαν τα προηγούμενα.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να δηλώσω ότι πρέπει να είμαι μία εκ των 50 ανθρώπων, άντε 100 αν συμπεριλάβουμε την οικογένεια και τους φίλους της, που ενδιαφέρονται για την καριέρα της Blake Lively. Όταν είχα μάθει λοιπόν ότι θα έπαιζε σόλο σε ταινία του σκηνοθέτη του ‘Orphan’, είχα καταχαρεί. Και μετά έμαθα ότι ο μοναδικός συμπρωταγωνιστής της θα ήταν ένας καρχαρίας και η χαρά μου κόπηκε υπό τους νοητούς ήχους ενός θλιμμένου τρομπονιού. Εγώ παιδιά, δεν μπορώ να δω καρχαρία στη μεγάλη οθόνη. Απλά δε γίνεται. Είναι σχεδόν πάνω από τις δυνάμεις μου.

Λέω σχεδόν γιατί ενδεχομένως να μπορούσα υπό (ατεστάριστες) ειδικές συνθήκες (μεγάλη παρέα, χέρι να μου χαϊδεύει την πλάτη, νεραπολλανερά, δυνατότητα αυτόματης σμίκρυνσης της οθόνης) να παρακολουθήσω κάποια, αλλά είπα η πρώτη αυτή φορά να μην είναι σε μία σκοτεινή αίθουσα, με καμιά εικοσαριά συναδέλφους που δε μου χρωστάνε σε τίποτα να κοιτάνε την τρελή που βγάζει απόκοσμους ήχους από την καρέκλα της και όχι την ταινία στην οθόνη.

Έτσι ζήτησα από τον Θοδωρή - παρ’ ότι ήξερα ότι έπηζε σα να μην υπάρχει αύριο σα δε ντρέπομαι - να πάει εκείνος στο ‘Shallows’ και να δώσει κι ένα φιλί στη Blake από μένα. Όσο για τη φοβία μου, γι’ αυτήν προτιμούσε να διαβάσει στο κείμενο που μου ζήτησε να κάνω, γιατί εννοείται πως η Κυριακή γίνεται πιο γλυκιά όταν γελάμε με τον φόβο μιας συναδέλφου για τους καρχαχαΧαχΑΑαχαχα. Γκρ. 

Ξέρεις αυτές τις διακεκομμένες παιδικές αναμνήσεις που έχεις, αυτές που είναι θολές αλλά κάποια σημεία τους τα θυμάσαι φανταστικά ξεκάθαρα, ενώ σου λένε ότι παραήσουν μικρός για να τις θυμάσαι; Μια τέτοια απεικονίζει τη μικρή Ιωσηφίνα σε προσχολική ηλικία, να έχει μείνει στο σπίτι μόνη με τη 12χρονη bodyguard αδερφή της και να αλλάζει τα κανάλια όσο το έτερο βλαστάρι των γονιών της είναι στην κουζίνα για να σερβίρει φαγητό. Ξαφνικά, σ’ ένα από τα κανάλια, ένας άντρας με κίτρινο αδιάβροχο πάνω σ’ ένα σκάφος γίνεται επιδόρπιο καρχαρία, με τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες από το background να ρεμιξάρονται από τα δικά μου αναφιλητά. Από ποιά Κόλαση βγήκε αυτό το ΚΤΗΝΟΣ, τι του έκανε ο άνθρωπος, πού είναι το χέρι του, τι συμβαίνει;;!!;

Ε, από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο καρχαρίας έγινε η Νο.1 φοβία μου (κατά καιρούς αντικαθιστάται από τις μέλισσες, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή, προς το παρόν θα αρκεστώ να κάνω μόνο μια προειδοποίηση στην 24media). Την τελευταία φορά που είπα ότι τους μισώ σε παρέα, άκουσα κάποιες πραγματικά καλοπροαίρετες νουθεσίες για τον ρόλο τους στην τροφική αλυσίδα, οπότε να σας πω από τώρα ότι δεν το εννοούσα ότι τους μισώ παιδιά, μια υπερβολή είπα, μη και δω κηρύγματα στα σχόλια.

Θα πλαντάξω εάν εξαλειφθούν από τον πλανήτη; Όχι φαντάζομαι. Χάρηκα που σώσανε τούτον εδώ κάπου στην Αμερική; Ναι, δεν είμαι ψυχασθενής να θέλω να τον βλέπω να σπαρταράει. Εδώ υπογράφω σε petitions για να μην τους κόβουν τα πτερύγια η tree hugger. Και να ‘χεις μετά τον Αναστασιάδη να σου λέει ότι οι καρχαρίες είναι το πιο άκακο πλάσμα (ρε τι πάθαμε) και τα αγαπημένα μου δελφίνια είναι οι ανώμαλοι των ωκεανών (το ξέρω). Πόσο φοβιο-shaming τελοσπάντων;

Στο μεταξύ, νομίζω ότι ο φόβος μου έχει γίνει μεγαλύτερος με τα χρόνια. Κυρίως γιατί έχω ανακαλύψει ότι υπάρχουν πλάσματα σαν κι αυτό εδώ το χάλι το απαράδεκτο.

Ποιος αποφάσισε ότι δεν ήταν αρκετά τρομακτικό με ένα στόμα, έπρεπε να του βάλουμε και δεύτερο; Εκπληξούλα σαν το γάντι του μποξ που σου σκάει μπουνιά απ’ το κουτί ένα πράμα.

Οφείλω σ’ αυτό το σημείο, βέβαια, να παραδεχτώ αυτούς που ανακάλυψαν πρόσφατα να κολυμπάνε μέσα σε ηφαίστεια. Ok, εκεί πάσο. Badass.

Η πλάκα είναι ότι προσπαθώντας να βρω παλιά άρθρα του Oneman με τίποτα ‘Jaws’ για να λινκάρω στην παρούσα εξομολόγηση, έπεσα πάνω σε προπέρσινο άρθρο του Αμπατζή για τον φόβο που του δημιουργήθηκε από την ίδια ακριβώς σκηνή. Εννοείται ότι ακολούθησε αγκαλιά ανταλλαγής πόνου, αλλά δεν την απαθανατίσαμε για να τη μοιραστώ.

Μιλώντας για ‘Jaws’ πάντως, να αναφέρω ότι ως Σπιλμπεργκοπιστή έχω δει και το πρώτο και το δεύτερο, αλλά αφ’ ενός ήταν στη μικρή οθόνη κι αφ’ ετέρου ήταν παρουσία της καλύτερης γιαγιάς του κόσμου, που ήξερε να κάνει τα πάντα να φαίνονται αστεία (βλ. τη σκηνή με το ελικόπτερο). Τώρα, γιατί δεν μπορώ να κάνω το ίδιο έστω και άνευ γιαγιάς; Ε, δεν είναι ότι η προοπτική μιας καρχαροβραδιάς με τους φίλους μου να μου κρατάνε το χέρι αποτελεί ιδιαίτερα ελκυστική πρόταση, ακόμα και για τους πιο αναίσθητους εξ αυτών, δεν είναι απ’ αυτά που συνηθίζω να τους πρήζω για να δούμε παρέα και δεν είναι επίσης απ’ αυτά που βιάζομαι να κάνω έστω και μόνη μου, οπότε η κατακλείδα λέει ότι παίζει να μείνω με την απορία για τις ταινίες που θα σου προτείνω σε πολύ λίγο. Εκτός κι αν οργανώσουμε βραδιά με αναγνώστες του PopCode για να γελάμε όλοι μαζί με τον πόνο μου.

Μέχρι να μπορέσω να τις δω εγώ όμως, εσύ τσέκαρέ τες στο μεταξύ. Έρχονται με τις καλύτερες συστάσεις.

‘SHARKWATER’

Θυμάστε που σας έλεγα ότι είμαι tree hugger νωρίτερα; Είμαι σχεδόν σίγουρη πως το ντοκιμαντέρ ‘Sharkwater’ είναι αυτό που ίσως μπορέσει να κάνει τη διαφορά στην ψυχολογία μου, αν ποτέ καταφέρω και το δω. Το έφτιαξε ένας καταπληκτικός, όπως λένε, φωτογράφος, σε μια προσπάθεια να καταρρίψει τη στερεοτυπικά λανθασμένη εικόνα που έχουμε γενικώς για τους καρχαρίες, εστιάζοντας στο ολοένα και αγριότερο κυνήγι που υφίσταται το είδος. “Πανέμορφο και επικίνδυνο ταξίδι για την ισορροπία της ζωής” το έχουν αποκαλέσει, δηλαδή όταν θα το δω παίζει και να κλάψω.

‘BLUE WATER, WHITE DEATH’

Υπάρχει λένε μια σκηνή στο ντοκιμαντέρ - ναι, ακόμα ένα τέτοιο - ‘Blue Water, White Death’, με καρχαρίες που επιτίθενται ανελέητα στο κελί των κινηματογραφιστών. Αυτή είναι που έδωσε την έμπνευση στον Peter Benchley για να γράψει το ‘Jaws’ λίγα χρόνια αργότερα. Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ Peter Gimbel ήταν ο πρώτος που κατέγραψε τη ζωή του καρχαρία στο φυσικό του περιβάλλον, παρέα με δύτες και φωτογράφους. Είναι από τις τελευταίες που μπήκαν στη λίστα μου, αφού βγήκε σε DVD μόλις το 2007, αλλά συναγωνίζεται την από πάνω ως πρώτη που ίσως θα πρέπει να δω, αφού όλοι μιλάνε για καταπληκτικό ‘70s filmmaking.

‘OPEN WATER’

Το ‘Open Water’ με ιντριγκάρει για τον ίδιο λόγο που με ιντριγκάρει και το ‘Shallows’, αν υποθέσουμε βέβαια ότι έχω πέσει μέσα για τον τρόπο που κινούνται και τα δύο. Φαίνεται να είναι λιγότερο σπλατεριά και περισσότερο ψυχολογικό θρίλερ, με έμφαση στους χαρακτήρες και την επιβίωσή τους. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει ξεχαστεί από την υπόλοιπη ομάδα scuba diving καταμεσής του ωκεανού και η εμπειρία τους είναι βασισμένη σε πραγματικό περιστατικό. Επίσης η κάμερα στο χέρι που χρησιμοποίησαν στα γυρίσματα πρέπει να θυμίζει κάτι από ‘Blair Witch Project’ και για τέτοια είμαι πάντα μέσα (όταν οι καρχαρίες είναι έξω).

‘THE REEF’

Ίδιο με το ‘Open Water’ πρέπει να είναι αυτό - επίσης βασισμένο σε πραγματική ιστορία - με το σκάφος μιας παρέας να κόβεται στα δύο και τους επιβαίνοντες να πρέπει να κολυμπήσουν μέσα σε νερά γεμάτα καρχαρίες για να φτάσουν σ’ ένα νησάκι που είναι τόσο κοντά, μα τόσο μακριά. Πολύ, μα πολύ σκούρα περιγράφονται παντού τα τεκταινόμενα στη συγκεκριμένη ταινία κι έτσι έχω περιέργεια να δω αν ζει τελικά κανείς στο τέλος. Λένε ότι η αγωνία κρατάει μέχρι τελευταία στιγμή επίσης και συνήθως πολύ τη φχαριστιέμαι αυτού του είδους την εξάντληση.

* BONUS: ‘SHARK!’

Τούτο δε μπήκε στην κανονική λίστα, γιατί απ’ ότι έχω καταλάβει δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο, παρά το γεγονός ότι την έχει γράψει ο Sam Fuller. Επειδή όμως ένας από τους stuntmen της ταινίας έπεσε θύμα ενός καρχαρία στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και το συμβάν χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί buzz γύρω από το έργο, με έχει πιάσει η περιέργεια που σκότωσε τη γάτα. Να σημειωθεί ότι το περιστατικό καταγράφηκε από τις κάμερες, αλλά το υλικό δε συμπεριλήφθηκε στην ταινία κι ας είχε δημοσιευτεί τότε στο National Geographic ότι η σκηνή με την επίθεση του καρχαρία ήταν πραγματική.

***

Εδώ είναι το σημείο που σου ζητάω να μοιραστείς κι εσύ καμιά φοβία για να μην αισθάνομαι μοναχή κι εκτεθειμμένη. Α, κι επίσης, μην κάνετε τέτοια πράγματα στον κόσμο παιδιά, κάποιοι από μας θα καταρρεύσουμε κάπου μεταξύ γαύρου και μαρίδας.

ADVERTISING
  • top stories

ΣΙΝΕΜΑ