Στη σειρά: Και οι 17 ταινίες της αγαπημένης σου Pixar

Ψήφισε την αγαπημένη σου Pixar ταινία και κάνε τη δική σου αναδρομή στο βιογραφικό του στούντιο μαζί μας.

Το παρόν άρθρο θα μπορούσε να ονομάζεται και “Πώς έμαθα να κάνω διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά μου”, ας ξεκινήσω απ’ αυτό.

Εντάξει, προφανώς και αστειεύομαι, αλλά τέτοια παθαίνεις όταν οι ταινίες έρχονται με την υπογραφή της Pixar. Το στούντιο που αγόρασε η Disney πριν 30 χρόνια για την προηγμένη του τεχνολογία, κατόρθωσε να χαράξει τη δική του πορεία με το καλημέρα του ‘Toy Story’ και τα υπόλοιπα τα γράφει ακόμα η ιστορία.

Κι αν η εταιρεία ανακοίνωσε στις αρχές Ιουλίου ότι θα σταματήσει τα σίκουελ ή και τα πρίκουελ όπως στην περίπτωση του ‘Monsters University’ - μετά την κυκλοφορία των ‘Cars 3’, ‘Toy Story 4’ και ‘The Incredibles 2’ που έχουν ήδη προγραμματιστεί - γιατί όπως είπε ο Πρόεδρός της, Jim Morris, “το business model της Pixar είναι filmmaker model” και άρα δεν έχουν σκοπό να κάνουν ταινίες μόνο και μόνο για τα σίγουρα έσοδα, ομολογώ ότι με εξαίρεση το Νο. 17 που μάλλον δε θα σου κάνει εντύπωση, ακόμα κι αυτά δυσκολεύτηκα να τα τοποθετήσω κάπου.

Άλλωστε γενικά θεωρώ πως ναι, κάποιες ταινίες της Pixar δεν έχουν τη μαγεία που έχουμε σχεδόν εκπαιδευτεί πια να περιμένουμε από μια εταιρεία που κάνει μαθήματα σε ενηλίκους, αλλά η συζήτηση που είχε ξεκινήσει πριν από τρία περίπου χρόνια για το αν το στούντιο έχει χάσει τον δρόμο του, είχε πάντα μια γερή δόση υπερβολής. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μετά μας πετάνε κι ένα ‘Inside Out’ στα μούτρα και μασάμε τα λόγια μας.

Παρακάτω θα βρεις την προσωπική μου κατάταξη των ταινιών Pixar - λέω προσωπική γιατί αν κάτι κάνει συνήθως το καλό animation είναι να φυλάει κάτι ξεχωριστό για όλους μας κι έτσι θολώνουν αρκετά τα νερά του αντικειμενικού - αλλά μην ξεχάσεις να ψηφίσεις τη δική σου αγαπημένη στο poll, όπως και να μας αφήσεις τη δική σου κατάταξη στα σχόλια.

17. ‘CARS 2’

“Ε, δεν μπορεί να είναι χειρότερο από το 1”, αναφώνησε πριν λίγο καιρό συνάδελφος. Εδώ θα κολλούσε το “κι όμως!” αν θεωρούσα ότι το ‘Cars’ ήταν κακή ταινία. Μιας που δεν το πιστεύω όμως, θα αρκεστώ να πω ότι το ‘Cars 2’ είναι η απόδειξη ότι αφ’ ενός, μεγαλύτερη ιδέα δε σημαίνει απαραίτητα και καλύτερη ιδέα και αφ’ ετέρου, υπάρχει λόγος που κάποιοι χαρακτήρες όπως αυτός του Larry the Cable Guy έχουν φτιαχτεί απλά για το comic relief. Κάντους πρωταγωνιστές και δε μπορούν να υποστηρίξουν τις πιο ευαίσθητες στιγμές του σεναρίου. Το animation είναι εκπληκτικό και η πρώτη σεκάνς χτυπάει σε ρυθμούς 007, αλλά η ταινία αρχίζει να σ’ εξαντλεί πολύ σύντομα.

16. ‘THE GOOD DINOSAUR’

To ‘The Good Dinosaur’ πρέπει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Pixar ως προς το animation του. Το φωτορεαλιστικό αποτέλεσμα σου παίρνει πραγματικά την ανάσα και ταιριάζει απόλυτα με τον στοχαστικό τόνο που θέλει η ταινία να έχει. Γι’ αυτό και όλος ο χρόνος που ξοδεύεται στις πιο καρτουνίστικες συναντήσεις του Arlo με τα υπόλοιπα θεριά, με έβγαζαν συχνά από το mood και έβαλαν την ταινία σε αυτές που απευθύνονται (πολύ) περισσότερο σε παιδιά. Αν κρίνω από την αγάπη του ανιψιού μου για την ταινία βέβαια, άξιζε τον κόπο. Ε, δε θα κακιώσω και στην Pixar επειδή έφτιαξε κάτι που απευθύνεται στο πρωταρχικό της κοινό.

15. 'CARS'

Λοιπόν. Το ‘Cars’ είναι μια χαρά. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αγγίξει τον καθέναν από μας, όταν δίνει τόση έμφαση σε Route 66 και όλη την Americana κουλτούρα αναπολώντας τις παλιές καλές μέρες και σχολιάζοντας την εξαφάνιση της αμερικανικής εργατικής τάξης, αλλά ο νοσταλγικός του τόνος είναι πάντοτε γλυκός και το σχέδιό του φιλόδοξο. Δανείζεται από πολλές άλλες ταινίες, δεν παίρνει ρίσκα και οι χαρακτήρες του παρότι συμπαθέστατοι δε μένουν στη μνήμη, αλλά το λένε ‘Cars’ και είναι ok.

14. ‘A BUG’S LIFE’

Το ‘A Bug’s Life’ είχε την κακή τύχη να έρθει καπάκια μετά το ‘Toy Story’. Τότε το στούντιο ακόμα έψαχνε την ταυτότητά του κι έτσι η συγκεκριμένη ταινία δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό, πιξαρένιο αποτύπωμα. Παρ’ όλα αυτά, έχει πλούσιους χαρακτήρες που στην πλειοψηφία τους έχουν τη δική τους ιστορία να πουν, μπόλικο δράμα μαζί με χιούμορ και το αιώνιο - πλην όμως πάντοτε σημαντικό - μήνυμα για τη σημασία της κοινότητας. Απλά να, συνήθως το ξεχνάω μέχρι να δω ή να ακούσω κάποια αναφορά και να πω αααα ναι, η μυρμηγκοταινία ρε παιδιά!

13. ‘MONSTERS UNIVERSITY’

Το ‘Cars 2’ είχε απογοητεύσει και το ‘Brave’ δεν είχε ενθουσιάσει, οπότε όταν ήρθε και το ‘Monsters University’ με μια χαλαρή απλότητα που δε θύμιζε σε πολλά τους ογκόλιθους ‘Toy Story 3’, ‘Up’ και ‘WALL-E’ που είχαν κάνει τους πάντες να ψάλλουν “Pixar!1Pixar!PIXAR!” στα τέλη των ‘00s, άρχισε η κουβέντα που λέγαμε νωρίτερα για τον χαμένο προσανατολισμό του στούντιο. Το ‘University’ όμως είναι ζωντανό, εγκάρδιο και με ένα μήνυμα που βρίσκεις σπάνια, όχι μόνο στο animation, αλλά και στις feelgood ταινίες γενικότερα. Δεν μπορείς να κάνεις πάντα το όνειρό σου πραγματικότητα. Μπορείς όμως να βρεις τρόπο να κάνεις κάτι που αγαπάς σχεδόν εξίσου. Οπότε θα προσθέσω και το υποτιμημένο στους υπόλοιπους χαρακτηρισμούς.

12. ‘BRAVE’

Δεν ξέρετε πόσο, μα πόσο θα ήθελα να το είχα ψηλότερα το ‘Brave’. Είχα ρίξει πολύ αναμονή, είχα κάνει πολύ ψάξιμο και είχα στείλει πολλά καλά vibes για να είναι η ταινία που περίμενα. Τα συστατικά που ήθελα τα είχε. Μια πρωταγωνίστρια που θέλει να είναι κυρία του εαυτού της, την έμφαση στη σχέση μιας κόρης με τη μητέρα της και όχι με τον πατέρα της όπως είχα δει ξανά τόσες φορές, εκπληκτικό dubbing, και το φόντο της Σκωτίας και των μύθων της που με γοήτευαν από μικρή. Αλλά ενώ ευχαριστήθηκα την ταινία και την έχω ξαναδεί έκτοτε με όρεξη, το αλλόκοτο μονοπάτι που πήρε το ‘Brave’ στο δεύτερο μισό του το κρατάει σχετικά χαμηλά στη λίστα μου. Και το Όσκαρ έπρεπε να είχε πάει στο ‘Wreck-It Ralph’ μπάι δε γουέι *αναστεναγμός*. Η Merida και η Elinor (και τα μαλλιά τους) πάντως, θα είναι για πάντα σπέσιαλ.

11. ‘FINDING DORY’

Η ταινία της εβδομάδας κέρδισε δικαιωματικά τον λόγο ύπαρξής της, γιατί αν κάποιος αξίζει να βρεθεί, αυτή είναι η ταυτότητα της Dory. Κι αυτό γιατί ενώ η απώλεια μνήμης της είχε χρησιμοποιηθεί πιο πολύ ως comic relief στον ‘Nemo’, υπήρχε πάντοτε μια μελαγχολική διάσταση σ’ αυτό το blue tang που δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται. Ή μήπως ξέρει πολύ καλά τελικά; Το ‘Finding Dory’ δίνει απάντηση και γι’ αυτήν και για όλους όσους ψάχνουν κάτι να βρουν κατά τη διάρκειά του. Μπορεί να μη μπαίνει στα μεγάλα κατορθώματα της Pixar, αλλά είναι κι αυτό must-watch.

10. ‘THE INCREDIBLES’

Υπερηρωική οικογένεια, παραπομπές στη Golden Age των κόμικ, τα βάσανα που απασχολούν τη σύγχρονη οικογένεια - εντάξει, πέρα από τις υπερδυνάμεις τους - ένα σάουντρακ με επιρροές old school κατασκοπικού θρίλερ και πλοκή που σε κρατάει στην τσίτα. Πάνω απ’ όλα, οι ‘Incredibles’ είναι απλά κουλ. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω γιατί όταν είχε βγει δεν είχα καμία όρεξη να χωνέψω 3D ανθρώπους, αλλά τελικά το ένιωσα μέσα μου παντού, σα να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που με διασκέδασε η Pixar. Α, και Edna Mode, πάντα Edna Mode.

9. ‘RATATOUILLE’

Το κόνσεπτ του ‘Ratatouille’ δεν είναι και το πιο συναρπαστικό. Ένας αρουραίος θέλει να γίνει σεφ στο Παρίσι; Πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι για χασμουρητά, πείτε μου. Η ρομαντική ματιά του για το Παρίσι και την γκουρμέ κουζίνα όμως, ο Ντικενσιανός χαρακτήρας του Linguini, το non-stop χιούμορ, η πειστική απεικόνιση ενός καλλιτέχνη και μια κριτική-ρεσιτάλ για το τέλος, είναι η συνταγή που μας σέρβιρε το πιο νόστιμο ratatouille που (δε) θα φάμε ποτέ. Μπορεί να μη φτάνει ποτέ σ’ αυτό το διεγερτικό κρεσέντο που μας φυλάει συνήθως η Pixar, αλλά διαφέρει σε ύφος απ’ όλα τα υπόλοιπα.

8. ‘MONSTERS INC.’

Ξέρω πως στη σούμα, το ‘The Incredibles’ βγαίνει καλύτερη ταινία από το ‘Monsters Inc.’. Μπορεί κι από το 'Ratatouille'. Τσεκάρει όλα τα κουτάκια. Εκτός από ένα δικό μου, που τελικά δίνει το προβάδισμα στα τερατάκια και το ποντικάκι μου. Απλά δεν ένιωσα ποτέ κατά τη διάρκειά του ότι θέλω να βγάλω την καρδιά μου και να τη φάω, όπως μου συνέβη με τον Sully, τη μοναξιά του και την Boo του. Ειδικά με την (προ)τελευταία τους συνάντηση στο δωμάτιό της και το “Kitty”. Απλά πράγματα.

7. ‘TOY STORY 2’

Σχεδόν όσο καλό ήταν το πρώτο. Λέω σχεδόν, γιατί διστάζω να τα βάλω στην ίδια θέση, όταν το ‘Toy Story 3’ άφησε πίσω το πρώτο για μένα. Το δεύτερο δεν έκανε το ίδιο, αλλά δεν υστερεί σε τίποτα. Επίσης, ‘When Somebody Loved Me’. “Ποτέ δεν ξεχνάς παιδιά σαν την Emily και τον Andy. Αλλά σε ξεχνάνε αυτά”. Καταστροφή.        

6. ‘FINDING NEMO’

Μυστικό: Όταν είχε βγει το ‘Finding Nemo’, είχα εκνευριστεί τόσο που είχε σπάσει το ρεκόρ του ‘Lion King’ που δεν ήθελα να το δω. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά το 2003 ήμουν πολύ ώριμη. Τελικά το είδα και φυσικά κατάλαβα. Και τη φρενίτιδα και όλα. Το ‘Finding Nemo’ είναι ο ορισμός αυτού που λέμε instant classic. Έκοψε ένα κομμάτι από την πίτα της ποπ κουλτούρας για να το κάνει δικό του για πάντα. Όλα είναι ακριβώς όπως πρέπει, από τα πρώτα τραυματικά λεπτά, την περιπετειώδη πλοκή, τις εκπλήξεις, το ξεκαρδιστικό χιούμορ, τις εγκάρδιες στιγμές, και πάνω απ’ όλα τη σχέση πατέρα-γιου και το μάθημα γι’ αυτές τις ώρες που πρέπει να αφήσεις επιτέλους τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. “Δεν μπορείς να μην αφήσεις ποτέ να του συμβεί κάτι. Γιατί τότε δε θα του συμβεί τίποτα”. Αφήστε με, δεν είμαι καλά.

5. ‘UP’

Το ‘Up’ είναι η αρχή του. Βλέπεις μαντράχαλους να δακρύζουν μ’ εκείνες τις σκηνές. Δε μένει όμως μόνο σ’ αυτό. Η σχέση του Carl με τον Russell είναι η απόδειξη ότι όσο πάτο και να έχεις πιάσει, μπορείς πάντα να ξαναβρείς την αγάπη. Και την περιπέτεια. Και όσα νόμιζες ότι έχεις χάσει, ακόμα κι αν οι πληγές σου δε μπορούν να επουλωθούν ποτέ τελείως. Έχω και μια αδυναμία στην τρίτη ηλικία όταν δε με τσακίζει για να κάτσει στο λεωφορείο, οπότε καταλαβαίνετε. Το ‘Up’ ξεφουσκώνει πολύ στην τελευταία του πράξη, αλλά για μένα είναι το ταξίδι που αξίζει περισσότερο από τον προορισμό. (Επίσης δε θα με πείσει ποτέ κανείς ότι κάπου, κάπως, δεν ξέρω δε με νοιάζει, οι Docter και Peterson δεν πέτυχαν φωτογραφία του Ζάχου Χατζηφωτίου και αποφάσισαν να τον ξεπατικώσουν).

4. ‘TOY STORY’

Όπως συμβαίνει με όλα τα διαμάντια, το ‘Toy Story’ θα διατηρεί την αξία του, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όπως συμβαίνει επίσης και με τις πρώτες αγάπες, μπορεί να ζήσεις μεγαλύτερες, αλλά αυτές θα έχουν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου. Όταν τα έβρισκαν σκούρα οι συντελεστές όσο έγραφαν την ταινία, επαναπροσανατολίζονταν σε έναν και μοναδικό σκοπό. Οι χαρακτήρες των Woody και Buzz Lightyear και η σχέση τους θα έπρεπε να είναι τόσο καλοφτιαγμένα, που ακόμα κι αν όλη η ταινία εκτυλισσόταν σ’ ένα ασανσέρ, αυτά θα μπορούσαν να τη στηρίξουν. Το αποτέλεσμα όχι μόνο τους δικαίωσε, αλλά άλλαξε για πάντα και τον κινηματογράφο, με πάνω από 250 3D animation ταινίες να έχουν γυριστεί έκτοτε. Μπορεί για πάντα να θρηνώ το hand-drawn animation, αλλά το επίτευγμα είναι τεράστιο. Επίσης, μη μου πείτε ότι το βράδυ εκείνο μετά το σινεμά, δε σκεφτήκατε ότι όσο εσείς κοιμάστε, το δωμάτιό σας ζωντανεύει;

3. ‘WALL-E’

Το ‘WALL-E’ δεν είναι μόνο ένα αριστούργημα, αλλά ένα θαρραλέο αριστούργημα. Δεν είναι δύσκολο να φτιάξεις το φιλικό ρομπότ που θα αγαπήσει το κοινό, τους έχουμε άλλωστε γενικώς αδυναμία οι περισσότεροι γενικώς, αλλά δεν είναι κι εύκολο να το πετύχεις όταν για τα πρώτα 30 ολόκληρα λεπτά το ρομπότ αυτό δε βγάζει μιλιά. Πέτυχαν όμως διάνα και με το design του. Ένα μάτσο σκουπίδια με μεγάλα, μελαγχολικά μάτια που σε ρίχνουν στο φιλότιμο. Μιλάμε για σύνθλιψη με την πρώτη ματιά. Η αντιπαράθεση της λαχτάρας του για συντροφικότητα με την αποξένωση των ανθρώπων στην ταινία, φτιάχνει μια αρκετά απλή ιστορία που απογειώνεται από την εκτέλεση. Μόνο χειροκροτήματα.

2. ‘TOY STORY 3’

Το σίκουελ που δεν είχα σκεφτεί ότι ήθελα. Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει. Όχι από animation. Γενικώς. Θάνατος, σχέσεις που ραγίζουν, αυτός ο άτιμος ο χρόνος που δεν μπορείς να προλάβεις, όλα θέματα που άγγιξε το ‘Toy Story 3’ χωρίς να χάσει τη χαρά του. Αυτή η ταινία είναι τόσο τέλεια, που τρέμω για το 4ο σίκουελ κι ας θα ‘πρεπε πλέον να έχω μάθει να τους εμπιστεύομαι. Και πόσο καταπληκτικό μπορεί να είναι ένα φινάλε τελοσπάντων;

1. ‘INSIDE OUT’

Στην πρώτη θέση βρέθηκαν σχεδόν όλες οι ταινίες που βρίσκονται στην πρώτη εξάδα, αλλά στο τέλος κέρδισε το ‘Inside Out’ για την ογκώδη σημασία του. Είναι ξεκαρδιστικό, ναι. Είναι γλυκό, ναι. Είναι μελαγχολικό όπως μας αρέσει να είναι η καλή Pixar, ναι. Έχει την πιξαρένια σκηνή που περιμένεις να σε στείλει στον ψυχολόγο, ναι. Η δύναμή του όμως, κρύβεται στην αξία που δίνει σε όλα μας τα συναισθήματα, όχι μόνο τα καλά. Η απενοχοποίηση αυτή είναι πολύτιμη σε μια εποχή που η φροντίδα της ψυχικής μας υγείας είναι ακόμα ταμπού, οπότε φανταστείτε για τί θησαυρό μιλάμε για ένα παιδί που θα το παρακολουθήσει, ακόμα κι αν δεν καταλάβει τα πάντα απαραίτητα. Πολλά thumbs up και για τη σωστή απεικόνιση της κατάθλιψης.

Όλα αυτά κάνουν την ταινία μοναδική στο είδος της - σπάνιο πράγμα - και με τη Riley να μπαίνει στην εφηβεία στο τέλος, το ‘Inside Out’ είναι η μόνη ταινία από όλες της Pixar, που νιώθω ότι ένα σίκουελ στο ίδιο πνεύμα θα είχε ακόμα περισσότερα να πει, ακόμα κι αν δε θα μπορούσε να μας αιφνιδιάσει με τη μαγεία του πρώτου.

***

Ποια είναι η δική σου αγαπημένη ταινία της Pixar;

ADVERTISING
  • top stories

ΣΙΝΕΜΑ