17ο ARC FOR DANCE FESTIVAL: Δέκα μέρες που ο χορός μάς κράτησε μαζί

Το ARC FOR DANCE FESTIVAL ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, καθώς για δέκατη έβδομη συνεχή χρονιά επιβεβαίωσε τον ρόλο του ως ένα από τα πιο ζωντανά και ουσιαστικά σημεία συνάντησης του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Με κεντρικό θεματικό άξονα τη «#ρήξη», το ARC επέστρεψε πιο επίκαιρο και πιο ανοιχτό από ποτέ, από τις 15 έως τις 25 Μαΐου, με 17 παραστάσεις, performances και δράσεις που παρουσιάστηκαν στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», στο Σύγχρονο Θέατρο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, στο Ωδείο Αθηνών, αλλά και στο δημόσιο χώρο στο κέντρο της πόλης.

Αυτό που έκανε φέτος το Φεστιβάλ ξεχωριστό ήταν πως δεν προσπάθησε να δώσει απαντήσεις. Άφησε χώρο για ερωτήματα. Πώς συνεχίζουμε να υπάρχουμε μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να διαλύεται και να επανασυντίθεται διαρκώς; Πώς στεκόμαστε απέναντι στον φόβο, την απομόνωση, τη βία, χωρίς να χάνουμε την ανάγκη για επαφή; Και τελικά, μπορούμε ακόμη να συναντηθούμε μέσα από το σώμα και την κίνηση;

Στο Σύγχρονο Θέατρο, όπου η αυλαία του Φεστιβάλ άνοιξε με την ενότητα PRIME MOVERS, νιώσαμε από την πρώτη στιγμή ότι βρισκόμασταν μπροστά σε μια νέα γενιά δημιουργών που δεν φοβάται να πειραματιστεί. Οι Les Idoles με το REFACE δημιούργησαν έναν κόσμο συνεχούς μεταμόρφωσης και ψευδαίσθησης, ενώ η Δέσποινα Σανιδά-Κρεζία, στο Off, Off, έπαιξε με την έννοια της ταυτότητας με τρόπο σχεδόν απελευθερωτικό.

Στο ALL’ARME των Panzetti & Ticconi τα σώματα λειτουργούσαν σαν ένας ενιαίος μηχανισμός, άλλοτε προστατευτικός και άλλοτε απειλητικός, αναδεικνύοντας το πώς η ανάγκη για συσπείρωση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εργαλείο επιβολής και φόβου, ενώ η Βασιλική Παπαποστόλου, με το Lucid Absurdities δημιούργησε ένα σύμπαν σε συνθήκη διαρκούς αναμονής, ανάμεσα σε αποσκευές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις και αλλόκοτες συναντήσεις, όπου το παράλογο εισέβαλλε διαρκώς μέσα στο οικείο, δημιουργώντας μια ονειρική ατμόσφαιρα.

Η Solène Weinachter, με το AFTER ALL, κατάφερε να προσεγγίσει το ζήτημα του θανάτου με έναν τρόπο απρόσμενα τρυφερό απομακρύνοντάς τον από τη σκοτεινή και φοβική του διάσταση, και αντιμετωπίζοντάς τον περισσότερο ως συνέχεια και ως μια διαφορετική μορφή σχέσης με όσους έχουν φύγει.

Το ARC όμως δεν έμεινε μέσα στον περίκλειστο χώρο ενός θεάτρου. Η ενότητα ARChitects μάς μετέφερε σε άλλους χώρους και άλλους τρόπους θέασης. Στο Dance Cultural Centre και στο Ωδείο Αθηνών, performances και VR προβολές μάς έκαναν να αισθανθούμε πως το σώμα μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονα παντού και πουθενά. Η δουλειά της Ekin Tunçeli είχε κάτι εύθραυστο αλλά και βαθιά ανθρώπινο, ενώ οι VR προβολές των Stanislav Genadiev, Violeta Vitanova, Emese Cuhorka και Csaba Molnár δημιούργησαν την αίσθηση πως ο χορός μπορεί να επεκτείνεται πέρα από τη φυσική σκηνή και τα όριά της.

Και ύστερα ήταν η πόλη. Το ARC HOOD έβγαλε το Φεστιβάλ στον δημόσιο χώρο και αυτό άλλαξε τελείως την εμπειρία. Στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, η προβολή της ταινίας Rise λειτούργησε σαν μια ήσυχη υπενθύμιση της θεραπευτικής δύναμης του χορού. Παρά τη βροχή, που οδήγησε στη μεταφορά της περφόρμανς του Mufutau Yusuf από την Πλατεία Κοραή στο φουαγιέ του «Ολύμπια», η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα δεν χάθηκε, αλλά, αντίθετα, απέκτησε ένα σχεδόν διαλογιστικό χαρακτήρα μέσα στον παλμό της πόλης. Περαστικοί σταματούσαν χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει και ίσως εκεί να βρισκόταν όλη η μαγεία.

Η κορύφωση ήρθε στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» με το MAIN FEST. Εκεί όπου οι παραστάσεις έμοιαζαν να συνομιλούν μεταξύ τους γύρω από τη φροντίδα, τον φόβο και τη μνήμη, φωτίζοντας την ανάγκη να παραμείνουμε συνδεδεμένοι μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται.

Η Σοφία Μαυραγάνη, η Lovísa Ósk Gunnarsdóttir, η Αναστασία Βαλσαμάκη, η ομάδα Production Xx, ο Oulouy και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου παρουσίασαν έργα με εντελώς διαφορετικές αισθητικές και σκηνικές γλώσσες, που όμως συναντιούνταν σε μια κοινή αγωνία: πώς μπορούμε να σταθούμε απέναντι στη ρήξη χωρίς να χάσουμε τη δυνατότητα της σύνδεσης;

Ίσως αυτό να ήταν τελικά το πιο δυνατό στοιχείο του φετινού ARC. Ότι μέσα σε μια εποχή υπερδιέγερσης και διάσπασης, δημιούργησε για λίγο έναν χώρο όπου μπορούσαμε να σταματήσουμε, να κοιταχτούμε, να αισθανθούμε και να θυμηθούμε πως ο χορός δεν είναι μόνο θέαμα. Είναι ένας τρόπος να υπάρχουμε μαζί.