Για την GenZ, «εργασία και χαρά» δεν πηγαίνουν αναγκαστικά μαζί

Όσο περισσότερη ποικιλία απόψεων έχει μια στρογγυλή τραπέζη, τόσο καλύτερο γίνεται το μενού. Με τον Θέμη Καίσαρη, την Ντενίσα Λυδία Μπαϊρακτάρη και τη Μάριον Παλιούρα μπορεί να διαφέρουν οι ρίζες μας αλλά σερβίραμε προσωπικές εμπειρίες και γνώμες πάνω σε θέματα γύρω από σχέσεις, δουλειές και πολλά ακόμα. Από το REC μέχρι το STOP, άλλοτε συμφωνήσαμε, άλλοτε διαφωνήσαμε αλλά πάντα καταλήγαμε στο κοινό παρονομαστή ότι όλα παίζουν.

Το WHAT’S UP δεν ήθελε να μείνει στα τσιτάτα κι αποφάσισε να σκάψει λίγο περισσότερο στο μονοπάτι που αναζητά η GenZ, στην προσπάθεια της να φτιάξει ένα δρόμο στρωμένο στα θέλω της, εκεί που όλα είναι εφικτά.

Το λεωφορείο της GenZ σταμάτησε στα διόδια του Covid σε μια πολύ καθοριστική στιγμή. Πίσω από τον οδηγό, οι βενιαμίν της γενιάς αυτής ήταν μόλις 7 και πιθανότατα στο μέλλον να μη θυμούνται πολλά. Από την θέση με το τραπεζάκι και πίσω, παιδιά που βαφτίστηκαν ενήλικες, σε μια κολυμβήθρα αντισηπτικών και ατομικής ευθύνης. Η γαλαρία δε, στα 23 της, έκρυψε με μάσκες προστασίας την άγνοια της μεταφοιτητικής ζωής.

Όταν τελείωσαν όλα αυτά, τίποτα δε θα μπορούσε να ήταν το ίδιο. Το μομέντουμ είχε χαθεί και το 2019 ψηφίστηκε η καλύτερη χρονιά ever κι ας μην ήταν καν μέτρια για πολλούς. Ζωές προ και μετά κορονοϊού.

Πώς να μη τα θέλει μετά, όλα δικά της η GenZ; Και βασικά, πώς γίνεται να μην συμβιβάζεται με τίποτα; Οι παλαιότερες γενιές μπορεί να αραίωναν το κρασί και να υπέμεναν διάφορα, σαν videogame που περνάς πίστες για να φτάσεις στο επόμενο λέβελ. Ειδικά στα εργασιακά.

Στα λαϊκά δικαστήρια, η GenZ κατηγορείται για quiet quitting επειδή δεν θέλει να δουλεύει υπερωρίες, να κοιμάται και να ξυπνάει με refresh στα emails και να σερβίρει τον καφέ του σαββατοκύριακου με last minute tasks που προέκυψαν χωρίς δικό της σφάλμα.

UNSPLASH

«Μα καλά, τι περίμεναν;», θα πει ο boomer στο οικογενειακό τραπέζι, με το millennial παραδίπλα να συμφωνεί σιωπηλά. Δεν έκατσαν ποτέ στ’ αλήθεια με τη νεολαία.

Το OneMan βγήκε στο δρόμο με τη Μαρία Κουβέλη και άνοιξε ένα διάλογο με την GenZ, από πρακτικά ερωτήματα για το «πόσα χρειάζεται ένας νέος για να ζήσει αξιοπρεπώς» και «για το τι τους απασχολεί περισσότερο στην επαγγελματική ζωή», μέχρι και το «τι θα ήθελαν να αλλάξει», γενικά και ειδικά.

Στα πρώτα δύο σκέλη, οι απαντήσεις κυμαίνονται από 1000-2000 ευρώ, με δύο cameo του ύψους και τους βάθους, στα 5 χιλιάρικα και στα 800 ευρώ αντίστοιχα. Το δεύτερο φαίνεται πιο ντελούλου κι από το πρώτο, αλλά ακουμπά πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Απάντησαν ακόμη πως τους απασχολεί «ότι δεν υπάρχουν αρκετοί εργοδότες που μπορούν να προσφέρουν αυτό που χρειάζεται ένας νέος» κι ότι «αγχώνονται να βρουν αυτό που τους αρέσει».

Θέλουν να νιώθουν βεβαιότητα και τους προβληματίζει η προκατάληψη που υπάρχει, προσθέτουν. Χρειάζονται περισσότερες ευκαιρίες, ανταπόδοση και ουσιαστική συνεργατικότητα.

Η αλήθεια είναι πως Gen Ζ και εργασία είναι ένας δύσκολος δρόμος, περισσότερο επαρχιακός και λιγότερο στρωμένος με άσφαλτο. Παρόλα αυτά, η γενιά αυτή συνεχίζει να προσπαθεί να φτιάξει τις δικές της λεωφόρους, εκεί που όλα παίζουν.

Μπορεί να μην είμαστε κομμάτια της, αλλά προσπαθούμε να την καταλάβουμε.