Οι Gorillaz έφεραν τους φίλους τους στην Πλατεία Νερού

Κακά τα ψέματα, τη μεγάλη βραδιά της 25ης Ιουνίου, την είχαμε σημαδέψει και την περιμέναμε από τον περασμένο Οκτώβρη, όταν και ανακοινώθηκε η παρθενική εμφάνιση των Gorillaz στη χώρα μας στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Το συγκρότημα αυτής της μουσικής ιδιοφυΐας που ακούσει στο όνομα Damon Albarn έχει αμέτρητους φαν στην Ελλάδα και το sold out που είχε σημειωθεί σε χρόνο ρεκόρ, το απέδειξε περίτρανα.

Η παρουσία και των Flaming Lips ήρθε να προσθέσει ακόμη μεγαλύτερη αξία στη βραδιά και κάπως έτσι, η πλατεία Νερού άρχισε να γεμίζει από νωρίς, με τη δυναμική Γαλλίδα Jehnny Beth να αναλαμβάνει με την εκρηκτική της post punk να μας ζεστάνει από νωρίς.

Στη συνέχεια, ήρθε η ώρα των επίσης αγαπημένων στα μέρη μας Flaming Lips, με τον σούπερ ορεξάτο (παρότι φορούσε σακάκι μέσα στη ζέστη) showman Wayne Coyne και την παρέα του, να μας καλωσορίζουν με το “It Overtakes Me” και τη σκηνή να γεμίζει μπάλες, φουσκωτά και μπαλόνια που έγραφαν “Fuck Yeah Athens”. Fuck Yeah και σε σένα Wayne μου.

Χορέψανε, χορέψαμε, διασκεύασαν Chemical Brothers και το “The Golden Path” και το καλύτερο ήρθε στο τέλος. Αρχικά η (συνηθισμένη για τους Lips) διασκευή του “War Pigs” των Sabbath και φινάλε με το “Do You Realise??”.

Ομολογουμένως, το να ακούς τους στίχους “It’s hard to make the good things last, you realize the sun doesn’t go down, it’s just an illusion caused by the world spinning round” την ώρα που ο ήλιος έδυε στο Φάληρο, ήταν κάπως ποιητικό.

Κάπως συγκινημένοι, με ρομαντική διάθεση και ανυπομονησία, περιμέναμε πια τους Gorillaz να ανέβουν στη σκηνή. Έχοντας δει τους Blur πριν 3 χρόνια στην Ιταλία, ήξερα ότι αυτή τη φορά δεν θα δω έναν τόσο ενεργητικό και πληθωρικό Albarn, αλλά περισσότερο ένα σχήμα πολλών μουσικών που πειραματίζεται, ενώ στην οθόνη θα βλέπαμε και τα virtual μέλη της μπάντας, μέσα σε πρωτοφανή αποθέωση.

Το “The Mountain” ήταν αναμενόμενα λόγω και του ονόματος της περιοδείας τους, το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε, συνέχισαν με τα “Happy Dictator” και “Tranz” και κάπου εκεί ο Damon μας καλωσόρισε, λέγοντας πως είμαστε lovely. Κι εμείς, κι αυτοί. Δεν θα διαφωνήσω. Το “On Melancholy Hill” υπήρξε η πρώτη μικρή κορύφωση και κάπου εκεί, άρχισαν τα guests, για κάποια από τα οποία δεν ήμασταν καθόλου, μα καθόλου έτοιμοι.

View this post on Instagram

A post shared by OneMan (@onemangr)

Το “Orange County” με την υπέροχη Kara Jackson, το “Charger” με την Pauline Black και μετά το “Kids with Guns”, άρχισαν οι βόμβες. Στη σκηνή ανέβηκε ο Yasiin Bey (ναι, ο Mos Def!), ο οποίος συμμετέχει στο τελευταίο άλμπουμ τους, αλλά ομολογουμένως, δεν περιμέναμε να τον δούμε στην πλατεία Νερού.

Ανάμεσα σε έκπληξη και ενθουσιασμό και λέγοντας ο ένας στον άλλον, «μαλάκα ο Mos Def», ακούσαμε το “Stylo” και μετά έγινε ακόμα καλύτερο αφού στο “Damascus” ανέβηκε στη σκηνή και ο Omar Souleyman, χαρίζοντάς μας ανατριχίλα, μπροστά στην σουρεαλιστική εικόνα που ζούσαμε.

Ανάμεσα σε όλα αυτά τα ιστορικά, ο Albarn χαρακτήρισε την Ελλάδα ως μια χώρα σοσιαλισμού με το κοινό να απαντάει με συνθήματα για λευτεριά στην Παλαιστίνη (ο frontman φορούσε και κονκάρδα με τον Τσε) και κάπως έτσι, μπήκαμε στο μεγάλο φινάλε.

“Dirty Harry” με τον Bootie Brown, “Feel Good Inc.” με τον Posdnuos (ο Kelvin Mercer των De La Soul) και “Clint Eastwood”, για να κλείσει η βραδιά με χορό και όλα τα κινητά έξω. Μια βραδιά που καταλάβαμε ότι αν με τους Blur, ο Albarn βγάζει τα σώψυχά του, με τους Gorillaz πειραματίζεται, συνεργάζεται με τεράστιους μουσικούς, παράγει εικόνες και πλέον ξέρουμε ότι δημιουργεί και βραδιές που μένουν.

Κρίνοντας από το χαμόγελο όσων φεύγαμε μαζί από το Φάληρο, θα κάνουμε πολύ καιρό να ξεχάσουμε τη χθεσινή βραδιά.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ