Στην τελευταία του σεζόν, το The Bear επιστρέφει στις καλύτερες συνταγές του

Υπήρχαν πάρα πολλά cameos από πραγματικούς σεφ, πάρα πολλές guest εμφανίσεις με αποκορύφωμα μια σπάνια αστοχία από τον κατά κανόνα χαρισματικό John Cena, πολύ αφηγηματικό βάρος στο ερωτικό ενδιαφέρον του Carmy, την Claire (Molly Gordon) που ο ανεπαρκώς γραμμένος χαρακτήρας δεν μπορούσε να σηκώσει. Αλλά ακόμη κι αν κάθε πείραμα και κάθε παρέκκλιση λειτουργούσε, δεν θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει το κοινό που νοσταλγούσε την πιο στενή εστίαση στην κουζίνα και τη συντροφικότητα. Που σκεφτόταν «καλά όλα αυτά, αλλά μου λείπουν τα σάντουιτς με μοσχάρι».

Η πέμπτη και τελευταία σεζόν του The Bear αφήνει πίσω τα επεισόδια-παρεκκλίσεις και, σε μεγάλο βαθμό, περιορίζει και τα cameos. Ολόκληρη η σεζόν εκτυλίσσεται μέσα σε μία μακρά ημέρα, καθώς το προσωπικό παλεύει με μια επερχόμενη βραδινή κοσμοσυρροή και μια καταρρακτώδη καταιγίδα. Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει: πλημμύρες, κατάρρευση ταβανιού και ακραία οικονομικά προβλήματα.

Ο Carmy είναι πάντα παρών, αλλά όχι πια το κέντρο της ιστορίας, και αυτό κάνει τεράστια διαφορά. Ξαφνικά, το Bear και το “The Bear” δεν περιστρέφονται γύρω από τις αποφάσεις, τα συναισθήματα ή τα τραύματά του. Αντί να είναι ο πρωταγωνιστής —τόσο στο δικό του μυαλό όσο και για τους σεναριογράφους— αφήνει τον εαυτό του να ξεθωριάσει αδιάφορα στο φόντο. Η σοφή συμβουλή του Ritchie «το να μη σκέφτεσαι συνέχεια τον εαυτό σου είναι καλό πράγμα. Αλλά το να μη σκέφτεσαι τίποτα είναι γαμημένα καταθλιπτικό».

Αυτό που χρειάζεται ο Carmy είναι να μάθει να σχετίζεται με τους άλλους ανθρώπους (ή, όπως το θέτει ο Ritchie, «να γίνει γαμημένος άνθρωπος»). Γύρω του βρίσκονται συνάδελφοι πιο ευτυχισμένοι από εκείνον, επειδή συνεργάζονται και φροντίζουν ο ένας τον άλλον, ενώ εκείνος ήταν υπερβολικά μπλεγμένος στο εγώ του για να αποτελέσει μέρος του συνόλου.

Είναι μια όμορφη εξέλιξη, η οποία σχεδόν —σχεδόν!— δικαιολογεί τέσσερις σεζόν αυτολύπησης. Η πραγματική ανταμοιβή, όμως, έρχεται όταν η Syd φέρει σε πέρας τις προκλήσεις που όλοι, εκτός από την ίδια, ξέρουν ότι μπορεί να διαχειριστεί.

Από το καλειδοσκόπιο του φωτός που διαχέεται μέσα από τη βροχή, μέχρι τα διάχυτα lens flares και τις προσεκτικά εξπρεσιονιστικές σιλουέτες στα κατώφλια των πορτών, κάθε αισθητική επιλογή είναι υπερτονισμένη. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική του Christian Lundberg, σε παραγωγή Hans Zimmer. Αυτή η σεζόν είναι λιγότερο νατουραλιστική και περισσότερο σαν μια εκδοχή του Kitchen Confidential αν τη σκηνοθετούσε ο Tony Scott.

Οι υπνωτιστικοί ρυθμοί της σειράς, δουλεμένοι μέσα από χρόνια μονταζιακής κινηματογράφησης και ρευστού μοντάζ, μας μεταφέρουν από σκηνή σε σκηνή με αξιοσημείωτη άνεση. Οι διάλογοι κινούνται ανάμεσα στο πικάντικο και το μελό. Κάθε ηθοποιός βρίσκεται αθόρυβα στην κορυφή της φόρμας του, περνώντας μέσα από τις ιδιοτροπίες και τα ελαττώματα των χαρακτήρων του τόσο φυσικά, που ποτέ δεν μοιάζει με προσπάθεια (ιδιαίτερη μνεία αξίζει η Ayo Edebiri, που αποδίδει πειστικά την πίεση του της ευθύνης που περίμενε σε όλη τη σειρά). Ο ρυθμός είναι τόσο ορμητικός και η αφήγηση τόσο οικονομική, που όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους ενός επεισοδίου και ξεκινάει αμέσως το επόμενο, εκπλήσσεσαι.

Καθώς ξεκινά το τελευταίο service στο The Bear και η ελπίδα αρχίζει να ανθίζει —ειδικά στο προτελευταίο πενηντάλεπτο επεισόδιο — η ομάδα μπαίνει σε μια λεπτή ισορροπία αυτοσχεδιασμού και ομαδικότητας που σηκώνεις τη γροθιά στον αέρα.

Το The Bear υπήρξε πάντοτε ένα εξαιρετικό παράδειγμα του λεγόμενου competency porn: σε βυθίζει σε έναν κόσμο οικείο αλλά ταυτόχρονα ξένο — εδώ, σε μια κουζίνα εστιατορίου υψηλής γαστρονομίας — όπου υπερικανοί άνθρωποι μιλούν σχεδόν αποκλειστικά με επαγγελματική ορολογία, ενώ ωθούνται στα απόλυτα όριά τους. Το αποτέλεσμα είναι εξίσου αγχωτικό και καθησυχαστικό, που σημαίνει ότι, όταν η ομάδα ξεπερνά τα περισσότερα από αυτά τα εμπόδια, η ανακούφιση είναι σχεδόν υπερβατική.

Η έντονη προσκόλληση του The Bear τα τελευταία χρόνια στη συναισθηματικότητα γύρω από την οικογένεια που επιλέγουμε και τη δύναμη του φαγητού έμοιαζε αυτάρεσκη και σε άφηνε με μια ανάγκη να δεις τους χαρακτήρες να πηγαίνουν πραγματικά κάπου. Αυτή η τελευταία σεζόν προσφέρει επιτέλους αυτό το «κάπου», επιστρέφοντας σε θεμελιώδη στοιχεία που αγαπήσαμε και χαρίζοντας έναν ικανοποιητικό αποχαιρετισμό σε μία από τις πιο ηλεκτρισμένες τηλεοπτικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας.

Yes chef!

Το The Bear προβάλλεται στο Disney+.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.