«Παύλο, σε νιώθω, συνέχισε να μοιράζεις ψυχή»: Ψάχναμε τίτλο, τον βρήκαμε σε ένα πλακάτ
Χιλιάδες παυλιδικά όντα καλοκαιριάστηκαν Κυριακάτικα παρέα στην Πλατεία Νερού. Το OneMan βρέθηκε εκεί και καταγράφει σε χρονική σειρά ένα κομμάτι όσων συνέβησαν στην ενδέκατη μέρα του φετινού Release Athens Festival.
- 6 ΙΟΥΛ 2026
Το βράδυ της Κυριακής στο Παλαιό Φάληρο, δεν χρησιμοποιήθηκαν μάνικες νερού και πυροσβεστήρες. Η Πλατεία Νερού δεν πήρε φωτιά, το αγαπημένο δημοσιογραφικό τσιτάτο έμεινε στο ράφι των κλισέ κι όλα κύλησαν όμορφα κι ωραία, χωρίς να μπουρλοτιάσουμε. Θα φτάσουμε όμως στα της νύχτας, στον Παυλίδη και στην Φωτιά στο Λιμάνι. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τα πρώτα φιτίλια (συγγνώμη, δεν άντεξα) έβαλε το Παιδί Τραύμα από νωρίς το απόγευμα, με το σωτήριο αεράκι να επιτρέπει στο κοινό να το ζήσει κοντά στην σκηνή και όχι κάτω από την σκιά. Είναι μάλλον ό,τι πιο comfort για τον Τάσο να ανοίγει τον Παύλο και για τον Παύλο να ανοίγεται από τον Τάσο, σε μια γεωμετρικά άρτια σχέση, κάπως συγγενική, με αμοιβαίο σεβασμό και μάτια στην ίδια ματιά.
Είναι πάντα όμορφη η συνάφεια στα line up, απαλά transitions που δημιουργούν ένα κλίμα και καλλιτέχνες που ζεσταίνουν τη σκηνή στον επόμενο, δρομείς που φορούν την ίδια φανέλα και κρατούν την ίδια σκυτάλη.
Εντάξει, ίσως να αλλάζει λίγο η φανέλα, όπως στα παλιά καλά All Star Game του NBA, αλλά κι έτσι, η ομάδα παραμένει μία. Ο Pan Pan ανέβηκε στο stage με μια αύρα Brunson, κι ας έγραφε Postnoise το αμάνικο των New York Knicks.
Σοβαρό outfit και πολύ ταιριαστό, τόσο πολύ που άνετα θα τον φανταζόμασταν 6ο παίκτη στους φετινούς πρωταθλητές, θα έδινε σουτ από την περιφέρεια κι ας μάρκαρε Μόνο με Τα Μάτια.
Με τον Mike Brown μάλλον θα αργήσει να συνεργαστεί, με το σούρουπο όμως τα πήγαν τέλεια, σέρβιρε τα εθιστικά του κομμάτια που σιγοτραγουδάς μηχανικά κι ανέμελα μέχρι να προσγειωθείς πάνω σε ερωτήματα για το αν είμαστε κανονικά παιδιά. Σε μερικά από αυτά, απάντησε πρόσφατα στο News247.
Το κοινό είχε ρυθμό, το cooling (συγγνώμη, hydration) break δεν έκανε κοιλιά και στις 21:15 just ο Παύλος Παυλίδης άνοιξε τα Παράθυρα και τη βραδιά, ανέβασε στη σκηνή τον αόρατο, μα πάντα ορατό, Μπρανκαλεόνε, το μάγο που του έφερε μια δεύτερη ακμή στην καριέρα του, παρότι η τούρτα έχει πάνω 60 κεράκια.
Για τους λάτρεις της στατιστικής, όβερ 13Κ χαρτάκια κόπηκαν χθες στην Πλατεία Νερού.
Η ηλικία άλλωστε, δεν είναι τίποτε παρά μόνο χρόνος, κλωτσάει μια μπάλα και τρέχει από πίσω της, είναι, σου λέει ο Παύλος, παιδί, τα πάντα και τίποτα. Ο Χρόνος, η Ρίτα, ο Μόχα και πολλά ακόμη κομμάτια έσκασαν στο μπαρ των Απόντων, αλλά μέσα στο γεμάτο δίωρο που πέρασε στη σκηνή ο Παυλίδης, περάσαμε μαζί του μια πολύ όμορφη νύχτα, μαζί με γνωστούς που έγιναν φίλοι και φίλους που φοβόμαστε καμιά φορά μη καταλήξουν γνωστοί, μα πάντα θα συνδεόμαστε μέσα από αυτό τον τύπο που έχει καταφέρει να γράψει την ζωή μας σε τραγούδια και να γίνει soundtrack σε σημαντικές και ασήμαντες στιγμές, εκεί που πιάνεις τον εαυτό σου να μην κάνεις τίποτα και ετεροχρονισμένα καταλαβαίνεις την σπουδαία αξία τους, κι ας κρυβόντουσαν πίσω από κλειστά στόρια, κανονικά και ινσταγκραμικά.
Κοίτα μαμά, χωρίς ανάσα. Τέλος πάντων, κάτι δικά μου.
Όλα κύλησαν όμορφα στην 11η νύχτα του Release Athens Festival, κι αν αποδειχθεί η τελευταία για μερικούς από εμάς στο συγκεκριμένο χωροχρόνο, θα έχουμε να λέμε ότι πήγαμε μαζί για μια τελευταία βουτιά στην Πλατεία Νερού.
Η ενέργεια μπορεί να ήταν ανισόπεδη σε στιγμές, αλλά στην παυλιδική διάλεκτο, μιλάμε όλοι και όλες πάντα την ίδια γλώσσα. Σε ένα πλακάτ έγραφε «Παύλο, σε νιώθω, συνέχισε να μοιράζεις ψυχή». Έτσι είναι.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.